บทที่ 1397 โรงพยาบาลโรคจิตแห่งหนึ่ง

“ก่อนอื่นเลย เยเลน่าเป็นคนของกลุ่มอัศวินศักดิ์สิทธิ์”

“ประการที่สอง เธอมาจากประเทศเสวี่ย”

“พวกคุณที่ยกตนข่มท่านเช่นนี้ เคยคิดถึงความโกรธของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ของเราบ้างไหม!”

ลาเต๋อกังดุต่อว่าคนจากประเทศเสวี่ยด้วยความโกรธ และถึงกับดึงดาบอัศวินของตัวเองออกมาและเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้จนถึงที่สุด

ผู้นำชื่ออานานิเยวิช สวมชุดสูทสีดำสบายๆ และมองดูลาเต๋อกังอย่างนิ่งสงบ

อานานิเยวิชกล่าวว่า “เยเลน่า มาตุภูมิของคุณแย่แล้ว ต้องการให้คุณกลับไป ฉันคิดว่า คุณจะไม่ปฏิเสธใช่ไหม?”

เยเลน่ามีสายตาที่เย็นชา พูดอานานิเยวิชว่า: "มาตุภูมิของฉันคือโรงพยาบาลโรคจิต! "

คำพูดนี้พูดจากปากของเอเลน่า ปรมาจารย์วรรณกรรมคนดัง เห็นได้ชัดว่าก้าวร้าวและกบฏมาก

“คุณตั้งใจจะต่อต้านจนถึงที่สุดและไม่กลับไปกับเราเหรอ?” อานานิเยวิชไม่ได้โกรธ แต่หยิบบุหรี่พิเศษออกมาใส่ปากแล้วจุด

เยเลน่าพูดอย่างเย็นชา: "ในตอนแรก ทุกคนรวมตัวกันเพื่อต่อสู้กับผู้มีอำนาจ อย่างไรก็ตาม มีผู้ทรยศปรากฏในหมู่พวกคุณ ทำให้เกิดการนองเลือดครั้งใหญ่! พวกคุณประสบความสำเร็จแล้ว ประนีประนอมกับผู้มีอำนาจ คนของพวกคุณได้ตำแหน่งแล้ว ได้ยึดอำนาจแล้ว”

“ตอนนี้ล่ะ? ระบอบการปกครองใหม่ที่คุณตั้งขึ้นแตกต่างออกไปหรือจะยังถูกควบคุมโดยผู้มีอำนาจเหล่านั้น?”

“ฉันจะไม่กลับไป ประเทศนี้เน่าเปื่อยถึงแกนกลาง ไม่มีใครสามารถช่วยได้ ฉันจะไม่มีวันเป็นวัตถุที่ฝังพร้อมคนตายในการต่อสู้ของคุณ”

การรุกที่อันตรายที่สุดของรัฐบาลประเทศเสวี่ย คือการทำให้เขตทหารคอเคซัสละทิ้งอิทธิพลของรัฐมนตรีระดับสูง จากนั้นประธานาธิบดีคนปัจจุบันก็ก้าวลงจากตำแหน่ง แล้วเลือกนายกเทศมนตรีซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ช่วยให้รอด และโค่นล้มผู้มีอำนาจต่อไปด้วยการได้รับความนิยมโดยการปราบปรามการกบฏของรัฐมนตรีระดับสูง

อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่อาวุโสของประเทศเสวี่ยไม่ได้คาดหวังว่าแผนการกลับมาที่วางแผนไว้ยาวนานของพวกเขาจะล้มละลายเพราะฉีเติ่งเสียน

โอรสคนโปรดของสวรรค์ที่ต้องการกอบกู้ประเทศเสวี่ย จะไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้

ลาเต๋อกังยืนอยู่ข้างเยเลน่า และพูดอย่างเย็นชา: "เยเลน่าก็พูดอย่างชัดเจนแล้ว หากคุณไม่ต้องการทนกับความโกรธเกรี้ยวของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้!"

“ศาสนาศักดิ์สิทธิ์? แน่นอน เราจะเชื่อในพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ แต่เราไม่เชื่อในศาสนาศักดิ์สิทธิ์” หลังจากที่อานานิเยวิชได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาก็เริ่มเยาะเย้ยอย่างขี้เล่น

"บังอาจ!"ลาเต๋อกังอดไม่ได้ที่จะโกรธ ศาสนาศักดิ์สิทธิ์เป็นตัวแทนของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ในโลกมนุษย์

ในกลุ่มยุโรปทั้งหมด ประเทศส่วนใหญ่เชื่อในศาสนาศักดิ์สิทธิ์และประพฤติตนด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง มีเพียงผู้คนในประเทศเสวี่ย เท่านั้นที่กล้าไม่มีศาสนาศักดิ์สิทธิ์ในสายตา

“สมเด็จพระสันตะปาปาของพวกคุณ คงจะไม่แตกหักกันไปข้างกับประเทศเสวี่ยอันยิ่งใหญ่เพียงเพราะอัศวินตัวน้อยเป็นแน่” อานานิเยวิชหยิบก้นบุหรี่ออกจากมุมปากแล้วพ่นควันเบาๆ แล้วโยนก้นบุหรี่ไปที่ด้านข้างเท้าของเขาอย่างช้าๆ บดขยี้มันด้วยปลายเท้า

ผู้คนในประเทศเสวี่ยหลายคนที่อยู่ข้างหลังเขามีใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ดูเหมือนเทพเจ้าแห่งการสังหารที่มีสีหน้าเย็นชา

ครั้งนี้ เพื่อนำเยเลน่ากลับประเทศ ได้นำนักรบชั้นยอด ลึกลับ และภักดีที่สุดในตำหนักแดงออกมา!

อานานิเยวิชยิ้มและพูดว่า: "ในเมื่อคุณไม่เต็มใจที่จะกลับไปกับเรา เราจึงทำได้เพียงใช้ไม้แข็งเท่านั้น!"

เมื่อพูดเช่นนี้อานานิเยวิชก็ปรบมือทันที ผู้คนในประเทศเสวี่ยหลายคนก็ลุกขึ้นยืนและล้อมรอบ ลาเต๋อกังและเยเลน่าไว้ตรงกลาง

เยเลน่าสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงดาบอัศวินของเธอออกมาช้าๆ แล้วพูดว่า: "คนที่ดูหมิ่นความยิ่งใหญ่แห่งศาสนาอันศักดิ์สิทธิ์ของเราก็เหมือนกับการดูหมิ่นแสงสว่างของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์... ฉัน เยเลน่า ในฐานะอัศวินผู้ศักดิ์สิทธิ์ ในฐานะสมาชิกของกองทหาร ขอชักดาบออกมาต่อสู้กับคนชั่วจนตาย!”

ลาเต๋อกังชักดาบอัศวินออกมาด้วยท่าทีเคร่งขรึม