บทที่ 1398 เน่ยเกอ (นั่นคือ)

การปรากฏตัวของฉีเติ่งเสียน ทำให้เยเลน่ารู้สึกมีชีวิตชีวา!

อานานิเยวิชก็รู้สึกถึงคนสองคนที่เดินมาข้างหลัง เขาหันศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อย และมองดูด้วยท่าทางที่ชั่วร้าย

แม้ว่าลาเต๋อกังจะเจ็บปวด แต่เขาก็ยังหัวเราะและพูดว่า: "อัครสังฆราชของเราอยู่ที่นี่ เขาเชี่ยวชาญเคล็ดลับศักดิ์สิทธิ์ ประเดี๋ยว พวกแกทุกคนจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดอย่างแท้จริง!"

เคล็ดลับศักดิ์สิทธิ์อะไร อานานิเยวิชและคนอื่นจะไม่เชื่อมัน

“เฮ้ย ลาเต๋อกัง คุณเป็นอะไรไป?” ฉีเติ่งเสียนถามอย่างแปลกใจ เมื่อเขาเห็นขาของลาเต๋อกังมีเลือดออกและล้มอยู่กับพื้น

"ท่านอัครสังฆราช..." ลาเต๋อกังชี้ไปที่อานานิเยวิชและคนอื่นๆ "คนเหล่านี้ต้องการพาเยเลน่าไป พาเธอกลับไปที่ประเทศเสวี่ยเพื่อเป็นเหยื่อการต่อสู้ทางการเมืองของพวกเขา"

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะเขา ยิ้มและพูดว่า: "พวกเขาทุกคนมีปืนอยู่ในมือ แล้วคุณจะกล้าหาญได้ไงล่ะ!"

ลาเต๋อกังกล่าวว่า: "ฉันยินดีที่จะล้มระหว่างทางที่พุ่งไป ฉันจะไม่มีวันถ้อยทีถ้อยอาศัยกับความชั่วร้าย!"

"บุกประชิดเพื่อความรักเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การชื่นชม... อย่างไรก็ตาม คนเค้าคืออย่างน้อยห้าต่อหนึ่ง แต่คุณไม่ได้สามารถล้มใครเลย มันไม่สูญเปล่าเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวแล้ว กล่าวว่า "นอกจากนี้ คุณได้รับบาดเจ็บแล้วแม้ว่าคุณจะมีชื่อเสียงในเรื่องนี้ จะมีประโยชน์อะไร?"

อานานิเยวิชมองไปที่ฉีเติ่งเสียนและพูดอย่างเย็นชา: "คุณต้องการหยุดเราไม่ให้พาคนไปงั้นหรือ? พระอัครสังฆราช"

ฉีเติ่งเสียนเหลือบมองจิ่วเฮิงแล้วพูดว่า: "เฮ้ พวกเขามีปืนหน่ะ กลัวไหม สู้ได้ไหม?"

จิ่วเฮิงแค่เหลือบมองคนของประเทศเสวี่ยแล้วพูดช้าๆ: "ถ้าเราสองคนลงมือด้วยกัน น่าจะมีอะไรที่ผิดพลาด ถ้าจัดการเองลำพัง ก็จะยากสักหน่อย คนเหล่านี้เป็นผู้เกรียงไกรในหมู่ผู้เกรียงไกร!”

ฉีเติ่งเสียนยังเห็นด้วยอย่างลึกซึ้งกับคำพูดของจิ่วเฮิง เพราะเขารู้สึกถึงอารมณ์ที่ไม่ธรรมดาของคนจากประเทศเสวี่ยเหล่านี้เช่นกัน พวกเขาเป็นผู้เกรียงไกรที่ได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวดอย่างแน่นอน

“ฉันไม่เพียงแต่จะหยุดพวกคุณไม่ให้พาคนไปเท่านั้น ฉันยังต้องการหพวกคุณจ่ายค่าชดเชยที่สมเหตุสมผลสำหรับการทำร้ายอัศวินของฉันแบบนี้ด้วย!” จากนั้นฉีเติ่งเสียนก็หันศีรษะ พูดกับอานานิเยวิชด้วยภาษาเสวี่ยด้วยการตะคอกอย่างโกรธแค้น

ไม่มีการล้อเล่น เพราะภาษาเสวี่ยของพระอัครสังฆราชฉีนั้นคือได้ฝึกฝนอย่างหนักจากอิเลียน่าจินวา

อานานิเยวิชหัวเราะเยาะ: "ลำพังคุณ?"

"และเขา!" ฉีเติ่งเสียนชี้ไปที่จิ่วเฮิงแล้วพูด

“คนสองคนด้วยมือเปล่าจะทำอะไรได้ต่อหน้าปืนจำนวนมากขนาดนี้” อานานิเยวิชยิ้มอย่างเหยียดหยาม

ขณะที่เขาพูดอานานิเยวิชยกมือขึ้นแล้วยิงไปที่ฉีเติ่งเสียน

แต่ฉีเติ่งเสียนหันหน้าไปทางด้านข้างทันทีที่ได้ยินเสียงปืน และกระสุนจึงพลาดไป ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่มีความสุข เขาพูดว่า: "ไอ้หมอนี่ ลอบโจมตีโดยไม่บอกไม่กล่าว ทั้งยังใช้ปืนอีก ไม่พูดจริยธรรมการต่อสู้!”

"ฆ่าเขาซะ!" อานานีเยวิชพูดกับคนของเขาด้วยแสงเย็นชาในดวงตาของเขา

ในขณะนี้ฉีเติ่งเสียนและจิ่วเฮิงเริ่มเคลื่อนไหว จิ่วเฮิงใช้กลยุทธ์จับโจรเอาหัวโจก พุ่งไปหาอานานิเยวิชเป็นคนแรก

ในทางกลับกัน ฉีเติ่งเสียนรีบเร่งเข้าไปในฝูงชนที่ค่อนข้างหนาแน่นด้วยการก้าวย่างก้าวเดียว ในขณะนี้ ร่างกายของเขากลายเป็นอาวุธที่สามารถใช้โจมตีศัตรูได้

ไม่ว่าผู้เกรียงไกรจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่ต้านได้นานกว่าสิบวินาทีหากฉีเติ่งเสียนและจิ่วเฮิงจะร่วมมือกัน

เว้นแต่ว่าทีมชั้นยอดนี้จะประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด

แต่พวกเขามีเพียงปืนพกอยู่ในมือและพลังการยิงก็มีจำกัด เป็นการยากที่จะก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อปรมาจารย์ระดับเทพอย่างฉีเติ่งเสียนและจิ่วเฮิงทั้งสอง