บทที่ 140 ระเบิดปลอม

ได้ยินฉีเติ่งเสียนยังพูดถึงสวีเอ้าเสวี่ย สีหน้าของทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนน่าชื่นชมมากขึ้น

สีหน้าของสวีเอ้าเสวี่ยก็มืดครึ้มลง พูดเสียงเย็นชา“ฉีเติ่งเสียน นายรู้ว่าเงินก้อนนี้ฉันใช้อย่างคุ้มค่า”

“นายปากดีขนาดนี้ ถึงแม้ว่าจะถูกทำให้ตายที่นี่”

“ฉันคิดว่า เสี่ยวหลงก็ตำหนิอะไรฉันไม่ได้”

ก็เป็นเวลานี้เทียนหลางก็จับคอเสื้อของฉีเติ่งเสียน พูดเสียงเย็นชา“คุกเข่าลง ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้นายแหลกเป็นชิ้นๆ!”

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว ร่างกายของคนนี้เต็มไปด้วยระเบิด เรื่องแบบนี้ เกรงว่าสามารถทำได้จริงๆ

ฉีเติ่งเสียนกลับสีหน้าเรียบเฉย จนกระทั่งไม่ถือสาที่ฝ่ายตรงข้ามจับคอเสื้อไว้

เทียนหลางเห็นเขาไม่หวาดกลัว ก็พูดสบถ ปล่อยคอเสื้อของเขา พร้อมกับดึงลูกระเบิดออกมา

ทุกคนตกใจจนถอยหลังไปไกล ผู้ชายที่ชื่อเทียนหลางน่าหวาดกลัวมาก

เฉียวชิวเมิ่งก็สีหน้ากังวล และพูดถาม“จะทำยังไง?พวกเราควรจะทำยังไง?ฉีเติ่งเสียนหมอนี่งี่เง่า ถ้าหากถูกระเบิดตายล่ะ ฉันจะอธิบายกับครอบครัวยังไง!”

ในขณะเดียวกันหลี่อวิ๋นหว่านก็อกสั่นขวัญหาย เธอรู้จักนิสัยของฉีเติ่งเสียนชัดเจนดี ไม่มีทางหวาดกลัวฝ่ายตรงข้ามแน่นอน

แต่ระเบิดเหล่านั้นล้วนเป็นของจริง ถ้าหากระเบิดขึ้นมา ก็ต้องตายแน่นอน

สวีเอ้าเสวี่ยมองดูฉากนี้ด้วยสีหน้าเย็นชา ฉีเติ่งเสียนตายไปก็ไม่เสียดาย ถ้าหากเขาไม่ยอมคุกเข่าขอโทษ ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องตายอย่างเดียว

“ขู่ฉันเหรอ?”ฉีเติ่งเสียนมองเทียนหลาง หรี่ตาพลางพูดถาม

“ให้เวลานายพิจารณาสามวินาที!”เทียนหลางพูดเสียงเย็นชา กดนิ้วมือบนลูกระเบิด และสามารถปล่อยได้ทุกเวลา

ฉีเติ่งเสียนกลับลงมือในเวลานี้ ดึงระเบิดมาจากในอ้อมแขนของเทียนหลาง

เทียนหลางยังไม่ได้ตอบสนองกลับมา ฉีเติ่งเสียนก็ดึงสลักบนระเบิดออก หลังจากนั้นก็ทิ้งลงไปในสระว่ายน้ำแล้ว

เทียนหลางเห็นฉากนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนทันที พูดเสียงตกใจ“นายไม่กลัวตายจริงๆ?”

“ฉันกลัวตายแน่นอน แต่ ฉันไม่กลัวคนหลอกลวง”ฉีเติ่งเสียนหัวเราะอย่างจริงจัง นำระเบิดบีบไว้ที่ทรวงอก

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเสียงดังเกรียวกราว สองคนนี้ ใครไม่กลัวตายมากกว่ากัน?

เทียนหลางดึงสลักระเบิดออกขู่ฉีเติ่งเสียน ฉีเติ่งเสียนกลับไม่สนใจ นึกไม่ถึงว่าจะแย่งระเบิดมาหนึ่งลูกแล้วดึงสลักออกเหมือนกัน

เทียนหลางสีหน้าลุกลี้ลุกลน พูดด้วยความโกรธ“นาย…แม่ง…”

“ให้นายไตร่ตรองสามวินาที คุกเข่าลงดีๆ ไม่อย่างนั้น ฉันรับรองว่าจะระเบิดนายให้นาย!”ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเสียงเย็นชา

สวีเอ้าเสวี่ยหัวเราะพลางพูดอย่างเย็นชา“ฉีเติ่งเสียน นายกำลังขู่ใครเหรอ?เทียนหลางขึ้นชื่อว่าไม่กลัวตาย วิธีการแบบนี้ของนาย สามารถทำให้เขาตกใจกลัวได้?”

หวังหู่ก็ดูฉากนี้ด้วยความน่าสนใจขึ้นมา และพูด “หมอนี่ กำลังขุดหลุมฝังตัวเองเถอะ?”

เพียงแต่ เทียนหลางไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนที่สวีเอ้าเสวี่ยพูดขนาดนั้น ในเวลานี้ชั่วพริบตาเดียว หน้าผากก็มีเหงื่อไหลออกมา

เขามีชื่อเสียงโด่งดังว่าไม่กลัวตาย จนกระทั่งสามารถทำให้ศัตรูตกใจกลัวไม่น้อย แต่ครั้งนี้ กลับพบกับคนที่ไม่กลัวตายมากกว่าตัวเอง

“พวกเรามาแข่งกันไหม หนึ่งสองสามสี่แล้วปล่อยมือ?”ฉีเติ่งเสียนยิ้มตาหยีพลางพูด มือข้างหนึ่งก็คว้าคอเสื้อของเทียนหลางไว้ ไม่ให้เขาถอยหลัง

เทียนหลางท่วมตัวสั่นเทา พูดด้วยความตกใจ“นาย นาย…”

“มือของฉันใกล้จะกดไม่ไหวแล้ว”ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง

“ปัง!”

เข่าทั้งสองข้างของเทียนหลาง ก็คุกเข่าลงบนพื้นต่อหน้าของเขา พูดไม่ออกสักประโยคเดียว

ฉากนี้ ทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์นิ่งอึ้งไปแล้ว

สวีเอ้าเสวี่ยก็ตกใจจนหน้าถอดสี หลังจากนั้นก็ตะโกนด้วยความโกรธ“เทียนหลาง นายทำอะไร ทำไมนายถึงคุกเข่าให้หมอนี่?”