บทที่ 1401 แทร็คสีดำ

เยเลน่าไม่ได้ถามฉีเติ่งเสียนด้วยซ้ำว่าอันดับสองที่เกลียดที่สุดเป็นคนประเภทไหน เธอหันหลังกลับจากไป ไปดูสถานการณ์ของลาเต๋อกัง

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ถาม แต่ไม่สามารถต้านทานความอยากรู้อยากเห็นของจิ่วเฮิงได้ คนที่พูดแบบครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้น่ารำคาญมาก

จิ่วเฮิงเข้ามาถามว่า "แล้วคนประเภทไหนคือคนที่คุณเกลียดเป็นอันดับสองเหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนเหลือบมองเขาอย่างไม่แสดงออกและพูดว่า "พระสงฆ์!"

จิ่วเฮิงเยาะเย้ยอย่างดูหมิ่นหลังจากได้ยินสิ่งนี้

“มันน่าเบื่อ ฉันคิดว่าฉันสามารถปะทะกับปรมาจารย์สองคนได้ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้?” จิ่วเฮิงพูดอย่างเฉยเมย เหมือนกับโสเภณีผู้ช่ำชองที่เพิ่งเสร็จธุระ

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า "ฉันขอโทษที่ทำให้คุณผิดหวัง เดี๋ยวฉันจะเป็นคนลงมือทุบตีคุณเองดีไหม?"

จิ่วเฮิงพยักหน้าและพูดว่า "มันไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่อย่าลงมือหนักเกินไปล่ะ มันหนัก ไม่อย่างนั้นคงนอนรักษาสองสามวันจะอดซ้อมได้ มันอึดอัดมาก…”

จิ่วเฮิงไม่กลัวความเจ็บปวดหลังจากถูกทุบตีจนบาดเจ็บ แต่เขากังวลแค่ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถฝึกซ้อมได้

ฉีเติ่งเสียนกลับมาดูลาเต๋อกังที่โบสถ์ หลวงพ่อเฒ่านำกระสุนออกได้แล้ว รักษาบาดแผลและกินยาแก้ปวดแล้ว เขาดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก

“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” ฉีเติ่งเสียนถามอย่างใจเย็น และมองไปที่หลวงพ่อเฒ่า

“ไม่มีกล้ามเนื้อหรือกระดูกได้รับบาดเจ็บ จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่” หลวงพ่อเฒ่าพยักหน้าและตอบ

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ แล้วตบไหล่หลวงพ่อเฒ่าแล้วพูดว่า: "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว รบกวนคุณช่วยดูแลที หากเห็นว่าไม่ได้การ แค่ติดต่อกับสมเด็จพระสันตะปาปาและขอน้ำศักดิ์สิทธิ์จากพระองค์"

หลวงพ่อเฒ่ากล่าว : "อาการบาดเจ็บนี้ยังดีอยู่ ไม่ต้องใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์"

ฉีเติ่งเสียนได้แต่ยิ้ม

“ต่อไปอย่าบุ่มบ่ามเกินไป จำไว้ว่าให้ถ่อมตัวและรอการช่วยเหลือ” ฉีเติ่งเสียนพูดกับลาเต๋อกัง

“ถ้าฉันล่าถอย ความยิ่งใหญ่ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ก็จะถูกทำให้เสื่อมเสีย และศักดิ์ศรีของศาสนาของพวกเราก็จะถูกความมืดกัดเซาะ!” ลาเต๋อกังพูดด้วยใบหน้าที่ชอบธรรม

“ครั้งนี้คุณโชคดี แล้วถ้ากระสุนสองนัดโดนคุณเข้าที่หน้าอกล่ะ?” ฉีเติ่งเสียนมองเขาแล้วถามอย่างไม่พอใจ

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะสามารถเข้าสู่อาณาจักรของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ภายใต้แสงสว่างแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ และมีชีวิตอยู่ตลอดไป! ฉัน ลาเต๋อกัง ไม่กลัวความตาย!” ลาเต๋อกังพูดเสียงดัง

แม้แต่หลวงพ่อเฒ่าที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว คิดว่าลาเต๋อกังเป็นเพียงเด็กที่คิดว่าตัวเองเจ๋ง ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร ชีวิตก็ต้องมาเป็นอันดับแรก

โดยทั่วไป ไม่ใช่ว่าดูถูกเขา แต่คิดว่าจิตใจของเขาแข็งทื่อเกินไป แม้แต่ร็อบเบนที่สอนให้เขาปฏิบัติตามกฎของอัศวินก็คงไม่แข็งทื่อเท่ากับเขา

“หนี่เกอ (นิโกร)” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยและพูดอย่างช่วยไม่ได้

ลาเต๋อกังชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า: "ฉันได้ยินแล้ว คราวนี้ฉันได้ยินแล้ว ไม่ใช่เพลง แต่คุณเหยียดเชื้อชาติแน่นอน!"

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่ หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาแล้วพูดว่า: "คุณมาดูกันว่าเป็น " หนี่เกอ""

ลาเต๋อกังมองดูก็ตกตะลึง เป็นจริงๆ ด้วย...

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่เป็นทางการ: "ว่ากันว่าเพลงไตเติ้ลของอัลบั้มหน้าชื่อ "เฮยกุ่ย (แทร็คสีดำ)" ไม่รู้ว่าเป็นจริงไหม ฉันก็ค่อนข้างตั้งหน้าตั้งตารอคอยมัน"