บทที่ 1400 ผลประโยชน์ของประเทศชาติ

คนที่โทรมาในเวลานี้แล้วสามารถให้เหยียนมู่หลงรีบรับสายได้ คงต้องเป็นผู้ที่ไม่ธรรมดา

หลังจากรับสายแล้ว เหยียนมู่หลงก็ฟังเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว!"

ผู้พันชื่อหลินถิงปู้ยังคงรอคำสั่งของเหยียนมู่หลงด้วยสีหน้าอาฆาตแค้น

ฉีเติ่งเสียนกลับไม่จริงจังกับบุคคลเช่นนี้เลย

สิ่งที่เรียกว่า "ผลประโยชน์ของชาติ" ไม่มีอยู่แล้ว ได้ถูกเขาตัดไฟแต่ต้นลมแล้ว หากเหยียนมู่หลงกล้าที่จะดำเนินการในเวลานี้ นั่นคือเพิกเฉยต่อสถานการณ์โดยรวม ทำให้ลัทธิศักดิ์สิทธิ์ขุ่นเคืองโดยไม่มีเหตุผล

ประเทศเสวี่ยสละคนพวกนี้แล้ว ในฐานะคนจีน ทำไมถึงยังจะไปร่วมสนุกอีกล่ะ?

“ถอย!” เหยียนมู่หลงโบกมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

หลินถิงปู้ตกตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งที่เหยียนมู่หลงพูด เขาอดไม่ได้ที่จะมองเธอด้วยความประหลาดใจและกระซิบ: "นายพลเหยียน เกิดอะไรขึ้น? เรื่องในวันนี้ก็ช่างมันอย่างนี้เหรอ?"

เหยียนมู่หลงพูดอย่างเฉยเมย: "ไม่ควรถามก็อย่าถามเลย คุณคือผู้บังคับบัญชา หรือว่าฉันคือผู้บังคับบัญชา?”

หลินถิงปู้ไม่กล้าพูดอะไรอีกทันที เขาปิดปากแล้วถอยกลับไปด้านหลัง

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะมองด้วยติดตลก หากสิ่งที่เรียกว่า "ผลประโยชน์ของชาติ" มีอยู่ตลอด การต่อสู้ครั้งนี้อาจหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเหยียนมู่หลงก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะจัดกำลังทหารเพื่อเผชิญหน้ากับเขาในอนาคต แต่ตอนนี้สิ่งนี้ไม่มีอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องเผชิญหน้ากัน

ยิ่งกว่านั้นเมื่อประเทศไม่เกิดประโยชน์ ทำไมต้องไปรุกรานศาสนาศักดิ์สิทธิ์ด้วย? นั่นคือสิ่งที่ไม่ทำให้ทั้งสองฝ่ายพอใจ

การแสดงออกของคนจากประเทศเสวี่ยที่ถูกฉีเติ่งเสียนจับกุมเหล่านั้น ในเวลานี้อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างมาก

ตอนนี้อานานิเยวิชถูกฉีเติ่งเสียนยิงดับไปแล้ว ตอนนี้เหยียนมู่หลงไม่สนใจพวกเขาอีก แล้วพวกเขาทั้งหมดจะไม่ต้องตายเหรอ?

“ทำไม ไม่เตรียมสู้กับฉันแล่วเหรอ? ช่วงนี้ฉันเบื่อๆ กำลังอยากยืดเส้นยืดสาย” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างสบายๆ

“ต้องมีโอกาสนั้นแน่ อวดดีเสียจริง แม้แต่สวรรค์ก็ยังทนไม่ไหว” เหยียนมู่หลงพูดพร้อมกับเยาะเย้ย

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสงบ: "ก็จริง คนไร้ลิมิต ไม่มีมโนธรรมอย่างคุณ จะถูกฉันฆ่าไม่ช้าก็เร็วเมื่อฉันคว้าโอกาสนี้ พระเจ้าส่งฉันมาเพื่อเก็บคุณ ถูกต้องไหม?"

เหยียนมู่หลงหยุดพูด โบกมือแล้วพาผู้คนออกไป

“นายพลเหยียน เราต้องกลัวชายแซ่ฉีขนาดนั้นเลยเหรอ? เรามีคนและปืนมากกว่า แม้ว่าพวกเขาจะมีอาวุธและกำลังคนร้อนแรง แต่ก็ไม่เหมาะกับกองทหารประจำของเราอย่างแน่นอน!” หลินถิงปู้ขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา

“ไม่มีเหตุผล หรือจำเป็นต้องลงมืออีกต่อไป มันไม่มีประโยชน์ใดๆ สำหรับเราที่จะสร้างปัญหาต่อไป” เหยียนมู่หลงตอบอย่างไม่แยแส

หลินถิงปู้กล่าวว่า "แต่เขากำลังยั่วยุบารมีของคุณ เรื่องแบบนี้จะทนได้อย่างไร?"

เหยียนมู่หลงเหลือบมองเขาและพูดอย่างเฉยเมย: "คุณก็เป็นคนประเภทที่จ้านเฟยพูดไม่เคยเผชิญหน้าโดยตรงกับฉีเติ่งเสียนอย่างแท้จริง ก็จะไม่เข้าใจว่าเขาน่ากลัวแค่ไหน!”

ทันทีที่คนของเหยียนมู่หลงถอนตัวออกไป ก็เหลือเพียงคนไร้ค่าที่นี่

เยเลน่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นรีบไปตรวจสอบอาการบาดเจ็บของลาเต๋อกังแล้วถามว่า "คุณรู้สึกเวียนหัวหรือเปล่า?"

ลาเต๋อกังกล่าวว่า "โชคดีที่มีเลือดไหลไม่มาก..."

ฉีเติ่งเสียนผิวปากให้กองทัพราตรีนิรันดร์ แล้วพูดว่า: "ไปเรียกหลวงพ่อเฒ่าออกมา พาชายคนนี้เข้าไป จัดการกับอาการบาดเจ็บของเขา!"

ทันใดนั้น ก็มีคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและอุ้มลาเต๋อกังเข้าไป

"ขอบคุณ ท่านพระอัครสังฆราช! หากท่าน พระอัครสังฆราชไม่ออกโรงในวันนี้ เราคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ และความยิ่งใหญ่ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์จะถูกทำให้เสื่อมเสีย" เอเลน่าพูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกของเธอ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ