บทที่ 145 ออกจากคุก

แม้ว่าชายชราจะแก่มากแล้ว แต่เขายังคงมีจิตใจดี ดวงตาของเขาแหลมคมมากราวกับนกอินทรี เขาเฝ้ามองดูหมาป่าด้วยสายตานกอินทรี เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนประเภทที่ต่อสู้ทั้งชีวิตด้วยเลือดเหล็กที่แข็งแกร่ง

“เสี่ยวฉู่ หลังจากได้รับข่าวว่าคุณได้รับการปล่อยตัวจากคุก ฉันก็รีบมาที่นี่ทันที” ชายชรามองไปที่ฉู่อู๋เต้าแล้วพูดอย่างจริงจัง

“ผู้อาวุโสฟู่....” เมื่อฉู่อู๋เต้ามองชายชรา ดวงตาของเขาเจ็บแปลบ เต็มไปด้วยคำพูดที่อยากจะบอกกล่าว แต่กลับไม่สามารถพูดจบประโยคได้

ฟู่เฟิงหยุนตบไหล่ ฉู่อู๋เต้าแล้วพูดว่า “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักตลอดหลายปีที่ผ่านมา! เมืองนี้ยังรอให้คุณกลับมาเปล่งประกายอยู่”

ฉู่อู๋เต้ายิ้มอย่างหดหู่และพูดว่า “คุณฟู่ คุณมองไม่ออกหรือ?”

“ฉันไร้ประโยชน์แล้ว...”

“ตอนนี้ฉันมันเป็นแค่คนไร้ประโยชน์”

“ปล่อยให้เขาฝังความรุ่งโรจน์ในอดีต...ฉันแค่อยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสงบสุข ฉันไร้ประโยชน์และเหนื่อยล้าเกินไป ไม่อยากรบราฆ่าฟันอีก”

ใบหน้าของฟู่เฟิงหยุนแข็งทื่อ แน่นอนว่าเขาเห็นได้ชัดว่า “ราชาหย่งเยี่ย” ผู้ร่าเริงเมื่อหลายปีก่อนไม่มีอยู่อีกต่อไป สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เป็นเพียงชายวัยกลางคนที่ดูหดหู่และเศร้าหมอง

“ฉันรู้ ฉันรู้...แต่ฉันจะทำอะไรได้!”

“ฉันได้รับข่าวว่าวลาดิลอฟซึ่งเป็นที่รู้จักในนามราชาแห่งสงครามในโลกใต้ดินแอบย่องเข้ามาในเมืองหัวกั๋ว”

“เป้าหมายในการของเขาในครั้งนี้คือเซี่ยงตงฉิงประธานเซี่ยงกรุ๊ปและมันเกี่ยวข้องกับความแค้นเก่ากับเซี่ยงตงเหลยเรื่องการยักยอกอาวุธ”

“ปัจจุบัน บุคคลเดียวในหัวกั๋วที่สามารถจัดการกับเขาได้คือพลโทอวี้เสี่ยวหลง”

“แต่อวี้เสี่ยวหลงยังเด็กอยู่ ฉันเกรงว่าเธอไม่สามารถต้านทานลาดิลอฟเพียงลำพังได้.....”

ฟู่เฟิงหยุนมีสีหน้าสิ้นหวังเช่นกัน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเข้าใจสถานะของฉู่อู๋เต้าเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการรบกวนฉู่อู๋เต้าที่หลบซ่อนตัวอยู่ แต่ว่าสถานการณ์ของลาดิลอฟ ในการแอบเข้าไปในเมืองหัวกั๋ว มันเหมือนการบังคับให้เขาต้องมาตามหาลูกน้องเก่าคนนี้

ฉู่อู๋เต้ายิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะกล่าวว่า: “แม้ว่าฉันจะอยู่ในจุดสูงสุด แต่ฉันมีโอกาสเพียงเล็กน้อยที่จะเอาชนะราชาแห่งสงครามอะไรนั่น... นายพลอวี้คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

ฟู่เฟิงหยุนพยักหน้าและมองไปที่ฉู่อู๋เต้าอย่างคาดหวัง โดยหวังว่าเขาจะออกมาจากที่หลบซ่อนตัว

“แต่ถ้าฉันลงมือตอนนี้ ฉันคงตายแน่.....”

ฟู่เฟิงหยุนรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง

“ดังนั้น...” ฉู่อู๋เต้าพูดต่อ

“ดังนั้น?” ฟู่เหิงหยุนตกตะลึง

“ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจแนะนำใครสักคนให้กับคุณ” ฉู่อู๋เต้าพูดอย่างจริงจัง

“ใคร?” ฟู่เฟิงหยุนรู้สึกประหลาดใจ

ฉู่อู๋เต้ากล่าวว่า: “รองหัวหน้าใหญ่ของเรือนจำโยวตู ฉีเติ่งเสียน”

หลังจากทราบเรื่องนี้แล้วฟู่เฟิงหยุนก็สั่งให้ไปจัดการทันทีและพูดว่า: “ติดต่อปลัดหยางของเมืองตงไห่และขอให้เขาช่วยหาคนให้ฉันที! ฉันจะรีบไปที่เมืองจงไห่เดี๋ยวนี้ เมื่อฉันถึงที่นั่น ฉันต้องเจอเขาทันที!”

................

“ประธานลึกลับ คุณเลิกงานแล้วหรือยัง? ช่วยเป็นเกียรติไปกินมื้อค่ำกับฉันได้ไหม?” หลี่อวิ๋นหว่านโทรมาเอ่ยพูดอย่างสุภาพ

“ประธานลึกลับงานยุ่งมากและไม่มีเวลา” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างเรียบเฉย

“โอ้... ถ้าอย่างนั้นช่วยฉันถามผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาที ฉีเติ่งเสียนว่าเขาว่างไหม?” หลี่อวิ๋นหว่านพูดอีกครั้งโดยไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มของเธอในคำพูดของเธอได้

ฉีเติ่งเสียนพูด: “ว่างมาก จะไปกินข้าวที่ไหน?”

ในขณะที่เขากำลังพูด เขาเห็นรถของหลี่อวิ๋นหว่านจอดอยู่ที่ข้างถนน

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่พอใจของเธอ ฉีเติ่งเสียนรู้สึกอบอุ่นในใจ เขาพบว่าเขาดูเหมือนจะชอบที่จะเข้าหาผู้หญิงคนนี้ ซึ่งส่งผลต่อความเร็วในการชักดาบของเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ทันทีที่เขาขึ้นรถฉีเติ่งเสียนก็ได้รับโทรศัพท์

“รองหัวหน้าใหญ่ ฉันออกจากคุกมาแล้ว และฉันก็แนะนำคุณให้กับอาวุโสท่านหนึ่งด้วย” อีกฝ่ายพูดตรงประเด็นทันที

“ท่านผู้อาวุโสคนไหน? ฉันไม่มีเวลาสำหรับคนพวกนั้น!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความโกรธ “ฉู่อู๋เต้า ฉันขอเตือนคุณ อย่าสร้างปัญหาให้ฉัน ไม่เช่นนั้น...”