บทที่ 146 ช่วยเหลือ

ผู้หญิงคนนี้สวมเดรสยาว ตอนนี้เธอดูเขินอายมาก ผมของเธอเปียก และเสื้อผ้าของเธอดูยับยู่ยี่

“จังโหรว?” ฉีเติ่งสียนอดตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นชัดเจน

ผู้หญิงคนนี้คือจังโหรวน้องสะใภ้ของเย่เฟิง ซึ่งเป็นน้องสาวของจังจิ้งด้วย เขาเคยพบเธอครั้งหนึ่งที่บาร์

เย่เฟิงเป็นแขกพิเศษหลงเหมินของเมืองตงไห่ เธอมีภูมิหลังที่สุดยอด แต่ดูเหมือนน้องสะใภ้ของเธอจะถูกรังแกงั้นเหรอ?

หลี่อวิ๋นหว่านตกใจมากเช่นกัน ภาพเมื่อครู่นี้ มันดูน่าสงสัยมาก

ไม่สำคัญว่าเธอและฉีเติ่งเสียนจะเป็นแฟนกันจริงหรือไม่ แต่ตอนนี้ฉีเติ่งเสียนเป็นสามีของเฉียวชิวเมิ่ง..... แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่ในนาม แต่เขายังคงเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว

หลังจากที่จังโหรวตกเข้าทะลึ่งพรวดเข้ามาในห้องส่วนตัว ชายหัวโล้นก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มอีกหลายคน

“นังตัวเหม็น ฉันไว้หน้าเธอแล้วใช่ไหม?”

“ฉันให้โอกาสเธอดูแลนายท้ายหนุ่มและนั่นทำให้เธอมีโอกาสมีชื่อเสียง เธอยังกล้าต่อต้านอีกเหรอ?”

“เธอคิดว่าเธอเจ๋งมากใช่ไหม?”

“หากวันนี้เธอไม่ไปกับนายท้ายหนุ่ม ฉันจะเอาคนหลายสิบคนมาฆ่าเธอ!”

ชายหัวโล้นพูดด้วยสีหน้าดุร้าย ทันทีที่เขาเข้ามา เขาก็คว้าผมของจังโหรวแล้วดึงเธอขึ้นมาจากพื้น

จังโหรวกรีดร้องด้วยความสยดสยองและพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่สำเร็จ ชายหัวโล้นแข็งแกร่งกว่าเธอมาก

ชายหัวโล้นตบหน้าจังโหรวและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “กลับไปรับใช้นายท้ายหนุ่ม หากเธอทำให้ไม่พอใจ เธอเตรียมรับผลที่ตามมาด้วย! พี่เขยของเธอก็ไม่มีวันชดใช้ได้!”

จังโหรวพูดด้วยความตกใจ: "คุณรู้ไหมว่าพี่เขยของฉันเป็นใคร? ยังกล้ารังแกฉันแบบนี้อีกเหรอ?”

“เย่เฟิงพี่เขยของเธอน่ะหรือ พูดให้ดีหน่อยเขาคือแขก แต่พูดจาแย่ๆหน่อย เขาเป็นแค่สุนัขที่เลี้ยงโดยหลงเหมินของเรา เธอมีคุณสมบัติอะไรที่จะท้าทายนายน้อย?”ชายหัวโล้นดูถูกเหยียดหยามและตบหน้าจังโหรวอีกครั้ง

จังโหรวตกใจกลัวกับการถูกทุบตี ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกลัว และน้ำตาก็ไหลรินออกมา

“นายรู้จักผู้หญิงคนนี้?” หลี่อวิ๋นหว่านถาม

“ใช่ น้องสะใภ้ของเพื่อน” ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด

หลี่อวิ๋นหว่านกล่าวว่า: “ดูเหมือนว่าเธอจะทำให้นายท้ายหนุ่มของหลงเหมินในเมืองตงไห่ขุ่นเคือง เราควรทำอย่างไรดี?”

ก่อนที่ฉีเติ่งเสียนจะพูดอะไร ชายหัวโล้นได้ผลักจังโหรวไปทางที่คนของเขายืนอยู่คนของเขารีบคว้าตัวจังโหรวทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้เธอหลบหนี

“พวกคุณสองคน ถ้าเพิ่งเห็นอะไรเข้า ก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น เข้าใจไหม?”

“ถ้ามีข่าวเรื่องนี้หลุดออกมา ฉันจะทำให้ครอบครัวคุณตายทั้งครอบครัว!”

“และอย่าสงสัยเกี่ยวกับวิธีการของหลงเหมินของเราแม้แต่นิดเดียว”

ชายหัวโล้นหันไปมองฉีเติ่งเสียนและหลี่อวิ๋นหว่านแล้วพูดอย่างเย็นชาและหยิ่งผยอง

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ยินคำพูดนั้น เขาก็ยิ้มและพูดว่า: “ตอนแรกฉันก็ไม่สนใจหรอก แต่เมื่อคุณพูดแบบนั้น ฉันอยากเห็นจริงๆ ว่า หลงเหมินจะฆ่าทั้งครอบครัวของฉันยังไง?”

หากเรานับทั้งตระกูล ญาติทั้งหมดของตระกูลฉี ในเมืองหลวงก็ถือว่ามีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดเช่นกัน

เมื่อชายหัวโล้นได้ยิน เขาก็ตกตะลึง จากนั้นดวงตาของเขาก็ดุร้ายและพูดว่า: “ไอ้คนสารเลว แกนี่มันรนหาตายที่ตายหรือไง!”

จังโหรวพึ่งสังเกตเห็นฉีเติ่งเสียน เธอตกตะลึงและประหลาดใจ เธอจ้องมองไปที่ฉีเติ่งเสียนพยายามส่งสาร หวังว่าฉีเติ่งเสียนจะช่วยเธอได้หรือช่วยโทรหาเย่เฟิง

“ปล่อยเธอไป จ่ายค่ารักษาพยาบาล แล้วตัดมือคุณทิ้งแล้วออกไปจากห้องส่วนตัวของฉันซะ”

“ฉันจะแกล้งทำเป็นว่าเหตุการณ์วันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”

“ไม่เช่นนั้น และฉันไม่สนใจหลงเหมิน จงเหมินอะไรของคุณ”

ฉีเติ่งเสียนนั่งบนเก้าอี้และพูดอย่างสงบ ดวงตาของเขาเหลือบไปมองขาที่สวยงามของหลี่อวิ๋นหว่าน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้จริงจังกับคนเหล่านี้เลย

หลี่อวิ๋นหว่านไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี เธอเอื้อมมือไปตีเขาเบา ๆ แล้วซ่อนขาไว้ใต้โต๊ะ