บทที่ 1481 ท่านพระอัครสังฆราช

เพียงแต่ ในขณะที่ฉีเติ่งเสียนเตรียมจะเดินจากไป ก็ถูกทูตต่างประเทศเซียวและโอวหยางฉื่อเรียกเอาไว้

ถึงอย่างไร ฉีเติ่งเสียนก็เป็นคนช่วยชีวิตคนทั้งสองคนนี้เอาไว้ อีกทั้ง เขายังช่วยรักษาอัลบั้มรูปภาพเอาไว้อีกด้วย และทุกคนก็เป็นสหายกัน ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องกล่าวขอบคุณสักเล็กน้อย!

แต่คนทั้งสองก็ยังค่อนข้างรู้สึกละอายใจ ถึงอย่างไรฉีเติ่งเสียนก็กล่าวว่าเต็มใจที่จะเป็นผู้คุ้มกันตั้งแต่แรก เพื่อให้แน่ใจว่าอัลบั้มรูปภาพจะสามารถส่งไปถึงสถานทูต สุดท้าย คนทั้งสองไม่เพียงแต่ปฏิเสธ แต่ยังเยาะเย้ยถากถางคิดว่าฉีเติ่งเสียนเป็นพวกฉวยโอกาสที่อยากจะใช้โอกาสนี้ในการประจบประแจงเลียแข้งเลียขา

"สหาย สามารถทิ้งชื่อหรือช่องทางการติดต่อของคุณเอาไว้ให้สักเล็กน้อยได้ไหม พวกเราอยากที่จะขอบคุณน่ะครับ!" ทูตต่างประเทศเซียวกล่าวด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิดและเสียใจ

"อ้าว นี่ใช่ท่านพระอัครสังฆราชฉีไหมครับ? ท่านพระอัครสังฆราชสวัสดีครับ!" คนที่นำหน้ามาคืออธิบดีกรมตำรวจ ในเวลานี้เขาได้สังเกตเห็นฉีเติ่งเสียน จึงรีบวิ่งเข้ามา

ในศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่ใหญ่ที่สุดก็จะต้องเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาโดยไม่ต้องสงสัยแต่อย่างใด

และรองลงมาจากสมเด็จพระสันตะปาปา ก็คือพระอัครสังฆราชของแต่ละท้องที่ ถึงแม้จะสวมชุดนักบวชสีแดงเหมือนกันกับพระคาร์ดินัล แต่บนชุดนักบวชสีแดงนั้นจะมีรายละเอียดที่แตกต่างกันเล็กน้อย อีกทั้ง อำนาจของแต่ละฝ่ายก็มีความแตกต่างกัน

ศาสนาศักดิ์สิทธิ์ควรจะมีพระอัครสังฆราช ที่มาจากทางตอนใต้และตอนเหนือ แต่ก็ไม่ทราบว่าด้วยสาเหตุใด ตำแหน่งพระอัครสังฆราชของทางตอนเหนือจึงว่างมาโดยตลอด ฉะนั้น จึงมีเพียงฉีเติ่งเสียนเท่านั้นที่เป็นผู้มีอำนาจอันดับสอง

ฉีเติ่งเสียนก็ยื่นมือออกไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แล้วเช็กแฮนด์กับอธิบดี จากนั้นจึงกล่าวว่า: "สวัสดีๆ คุณอธิบดี พระเจ้าคุ้มครอง!"

ทูตต่างประเทศเซียวและโอวหยางฉื่อก็อดไม่ได้ที่จะทึ่มทื่อไปเล็กน้อย สหายคนนี้คือใครกัน? !

พอดีกับในเวลานี้ ผู้ว่าราชการจังหวัดของเมืองซูริกได้รับข่าวจึงรีบเข้ามา พอเขาเข้ามา ก็ได้ยินอธิบดีกล่าวว่า: "คุณผู้ว่า คุณดูซิว่าฉันพบใคร? ท่านพระอัครสังฆราชของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา!"

ผู้ว่าราชการจังหวัดอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เดิมทีเขาต้องการที่จะให้ความสนใจทูตต่างประเทศเซียวก่อน หลังจากที่ได้ยินคำพูดของอธิบดีก็หันไปหาฉีเติ่งเสียน จากนั้นจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ท่านพระอัครสังฆราช ยินดีต้อนรับสู่เมืองซูริกเพื่อเผยแผ่คำสอนของพระเจ้า ถ้าหากท่านต้องการความสะดวกใดๆ ฉันจะทำให้อย่างสุดความเลยครับ...."

ทูตต่างประเทศเซียวและโอวหยางฉื่อมองหน้ากันทันที ไม่น่าเชื่อว่าเบื้องหลังของบุคคลท่านนี้จะยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอนี่!

ทูตต่างประเทศตบขาทันที และกล่าวว่า: "ฉันนึกออกแล้ว....เขาคือฉีเติ่งเสียนพระอัครสังฆราชเชื้อชาติจีนเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์! ทำไมฉันถึงหลงลืมไปได้นะ?"

โอวหยางฉื่อก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที จากนั้นจึงกล่าวด้วยความตกใจว่า: "เขาก็คือฉีเติ่งเสียนอย่างนั้นเหรอ? ซวยแล้ว....ฉันนี่ช่างตาถั่วเสียจริงๆ คิดว่าเป็นพวกลักเล็กขโมยน้อยที่ชอบเลียแข้งเลียขา จบเห่แล้ว!"

โอวหยางฉื่อเป็นทูตทหารที่ประจำการอยู่ในต่างประเทศ เกี่ยวกับข่าวของฉีเติ่งเสียน เขาย่อมรู้มากกว่าทูตต่างประเทศเซียวเล็กน้อย บวกกับตนเองก็เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้อยู่แล้ว แน่นอนว่าความเลื่อมใสที่มีต่อฉีเติ่งเสียนจึงมากกว่าคนธรรมดาทั่วไปเล็กน้อย

ฉีเติ่งเสียนพูดคุยสนทนากับเจ้าหน้าที่รัฐเหล่านี้ของรุ่ยกั๋วอย่างสนุกสนาน ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะแอบลำพองใจเล็กน้อยที่ตนเองใช้ทองคำไปหกพันล้านแต่ก็ไม่ถือว่าเสียเปรียบมากเกินไป

อย่างน้อยที่สุด การเดินทางไปโดยรอบจุดสูงสุดของวงแหวนของแสงของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ในยุโรปเหนือ ก็ไร้ซึ่งอุปสรรคจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นข้าราชการหรือพลเมืองธรรมดาทั่วไป หลังจากที่ได้รู้ว่าเขาเป็นใคร ทุกคนต่างก็รู้สึกเคารพนับถือเนื่องจากสถานะของเขา

"พระอัครสังฆราช ต้องขออภัยด้วยครับๆ ฉันขออภัยจริงๆ ที่เสียมารยาท ก่อนหน้านี้ฉันไม่ทราบว่าท่านเป็นใคร ฉันไม่ค่อยได้เอาใจใส่ศาสนา......" ทูตต่างประเทศเซียวยิ้มเจื่อนๆ แล้วเดินมากล่าวทักทายตรงหน้าของฉีเติ่งเสียน "ไม่ทราบว่าต่อจากนี้พอจะมีเวลาว่างไหมครับ? จะได้ตามพวกเราไปที่สถานทูตเพื่อพักผ่อนสักเล็กน้อย ตอนเย็นจะได้รับประทานอาหารร่วมกัน......"

แต่ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: "เรื่องรับประทานอาหารไม่จำเป็นหรอก เรื่องราวในวันนี้ ก็เพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อีกอย่าง การเปิดเผยอาชญากรรมของโจรเจียเผิงให้ชาวโลกได้รับรู้ เป็นสิ่งที่ชาวจีนทุกคนควรจะทำ"

ทูตต่างประเทศเซียวพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง แล้วกล่าวว่า: "สิ่งนี้เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วครับ แต่ที่ฉันอยากจะเชิญท่านไปรับประทานอาหาร นั่นเป็นเพราะการเคารพและให้เกียรติต่อท่าน ท่านได้โปรดตอบรับคำเชิญด้วยเถอะครับ!"

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับแสยะยิ้ม เขายุ่งอยู่กับการนัดพบกับพี่สาวเซี่ยง ไหนเลยจะมีเวลาว่างไปกินข้าวกับตาเฒ่าอย่างคุณล่ะ?