บทที่ 1482 ชำนาญเส้นทางเป็นอย่างดี

ในเวลานี้ สมเด็จพระสันตะปาปาได้สวมเครื่องแต่งกายที่เลิศหรู อีกทั้งยังสวมมกุฎจักรพรรดิมาด้วย

มงกุฎจักรพรรดิค่อนข้างหนัก โดยปกติแล้วสมเด็จพระสันตะปาปาจะไม่ชอบสวมใส่ เพราะหากใส่ไปแล้วก็มักจะรู้สึกปวดต้นคอ

แต่ทว่า วันนี้จำเป็นที่จะต้องสวมใส่ ถึงอย่างไรนั่นก็คือหนึ่งร้อยล้าน......อืม มันเป็นความรู้สึกที่มีคุณค่าอย่างมหาศาล เขาในฐานะสมเด็จพระสันตะปาปา แน่นอนว่าจะต้องประทานพรให้ด้วยความจริงใจ!

"ไอ้สารเลวนี่เห็นฉันเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการจีบสาวไปแล้วเหรอ แต่ฉันก็สามารถใช้เขาเป็นเครื่องรับจ่ายเงินได้เหมือนกัน! แต่สามารถไม่ทำกำไรได้ แต่จะไม่มีวันเสียเปรียบเด็ดขาด" สมเด็จพระสันตะปาปายิ้มเยาะเย้ย

"พระอัครสังฆราชฉี ซูเปอร์แมนของฉัน...."

"เฮ้ย! พระอัครสังฆราชฉี เอทีเอ็มของฉัน!"

ไม่มีทางเลือกอื่น ถึงอย่างไรสมเด็จพระสันตะปาปาก็เป็นผู้นำทางศาสนาที่ใหญ่ที่สุดในโลกใบนี้ และมหาวิหารเทียนจู่กั๋วแห่งนี้ เดิมทีก็เต็มไปด้วยความโรแมนติกและความลึกลับ

เด็กผู้หญิงที่ไหนจะไม่คาดหวังที่จะได้รับการอวยพรของพระสันตะปาปา? ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยเลื่อมใสศรัทธาในศาสนาศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธสิทธิพิเศษเช่นนี้อย่างแน่นอน

ถึงแม้จะพูดเกลี้ยกล่อมเด็กผู้หญิงมาแล้วบอกว่าพี่ใหญ่ของฉันที่เป็นพระอัครสังฆราช รู้จักกับสมเด็จพระสันตะปาปา เมื่อถึงเวลาจะให้สมเด็จพระสันตะปาปามาอวยพรให้พวกเรา!

สมเด็จพระสันตะปาปาแต่งกายหรูหราเดินมายังมหาวิหารขนาดเล็กแห่งหนึ่ง มหาวิหารขนาดเล็กแห่งนี้มีชื่อว่าวิหารเจี๋ยหยวน ซึ่งใช้ดำเนินพิธีการในทำนองเดียวกัน

หลังจากนั้น สมเด็จพระสันตะปาปาก็นั่งลงในวิหารเจี๋ยหยวน เพื่อรอให้ฉีเติ่งเสียนพาเซี่ยงตงชิงเข้ามาอย่างสงบนิ่ง

เซี่ยงตงชิงที่มาถึงมหาวิหารเทียนจู่กั๋วเป็นครั้งแรกก็อดไม่ได้ที่จะรับรู้ได้ถึงความมีคุณค่าและสะดุดตาของประวัติศาสตร์ที่ทิ้งเอาไว้ในที่แห่งนี้ และอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอย่างต่อเนื่อง

มหาวิหารเทียนจู่กั๋วที่เปิดให้คนภายนอกได้เข้าชม ถึงอย่างไรก็จะต้องหารายได้จากการท่องเที่ยว แต่พื้นที่ที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมนั้นมีจำกัด แต่ฉีเติ่งเสียน สามารถเข้าไปได้ทุกที่โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง

"ท่านพระอัครสังฆราช!"

อัศวินศักดิ์สิทธิ์กลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา พอเห็นฉีเติ่งเสียน ก็อดไม่ได้ที่จะวางมือลงบนหน้าอกแสดงความเคารพในแบบอัศวิน

ฉีเติ่งเสียนโบกมือเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "โอเค ลาดตระเวนต่อเถอะ"

อัศวินศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นอดไม่ได้ที่จะใช้สายตาอันเคารพศรัทธามองไปยังฉีเติ่งเสียน เห็นได้ชัดว่า เคล็ดลับศักดิ์สิทธิ์นั้นทำให้พระอัครสังฆราชฉีมีชื่อเสียงโด่งดัง ทำให้สมาชิกในศาสนาศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากเลื่อมใสศรัทธาเขาเป็นอย่างยิ่ง

พระคาร์ดินัลแห่งคริสเตียนตี้อานที่เดินออกมาจากด้านใน หลังจากที่เห็นฉีเติ่งเสียน ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง และกล่าวว่า: "พระอัครสังฆราช คุณกลับมาได้อย่างไรกัน?"

ฉีเติ่งเสียนก็กล่าวว่า: "ฉันจะกลับมาไม่ได้เหรอ? คุณก็รู้ว่าฉันเป็นพระอัครสังฆราช เช่นนั้นฉันอยากกลับมาเมื่อไรก็ย่อมกลับมาได้ไม่ใช่เหรอ?"

คริสเตียนตี้อานถูกเขาด่าจนสีหน้าแดงก่ำ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ สายตาของเขามองไปยังเซี่ยงตงชิง มองพิจารณาเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "ท่านนี้คือ?"

พระอัครสังฆราชฉีกล่าวว่า: "เกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะ รีบไปทำงานของตัวเองเถอะ ตอนนี้ฉันมีธุระ ไม่ว่างที่จะพูดไร้สาระกับคุณ!"

คริสเตียนตี้อานเอ่ยปากกล่าวว่า: "ทำไมดูเหมือนจะไม่ใช่คนก่อน......"

ฉีเติ่งเสียนคำรามขึ้นมาโดยตรง: "อัครมุขนายกคริสเตียนตี้อาน ทางที่ดีคุณควรจะออกไปก่อนที่ฉันจะโมโหนะ!"

คริสเตียนตี้อานถูกเขาคำรามจนแก้วหูแทบแตก ร่างกายสั่นสะท้าน และแทบจะล้มลงกับพื้น

"อวตาร....." ฉีเติ่งเสียนยื่นมือที่ถือคทาออกมา ด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม กระทั่งเจตนาสังหารอันพลุ่งพล่าน

คริสเตียนตี้อานอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น แล้วกล่าวด้วยความตกใจว่า: "เคล็ดลับศักดิ์สิทธิ์ใช้เพื่อปกป้องศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่ใช้มาจัดการคนของตัวเอง! เอาล่ะๆๆ .....ฉันไปก็ได้ คุณอย่าสร้างเรื่องวุ่นวายเลย!"

หลังจากที่พูดคำนี้จบ คริสเตียนตี้อานก็วิ่งหนีไปราวกับสุนัขจรจัด