บทที่ 1496 เกาะผึ่งไหลของตระกูลซุน

เมื่อหลิวปิงเว่ยเห็นว่าตัวเองกำลังถูกพูดโน้มน้าวใจ ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถ้าหากหลิวปิงเว่ยไม่สนับสนุนจั่วเฉินอีกต่อไป ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นเรื่องที่ยุ่งยากจริงๆ อย่างน้อยที่สุดเมื่ออยู่พวกสมาคมข้างเจียงหู อิทธิพลของจั่วเฉินก็คงมีผลกระทบไปจนถึงจุดเยือกแข็ง

ยังดีที่หลิวปิงเว่ยได้รับแค่แรงสั่นไหวแค่เพียงเล็กน้อย ฉีเติ่งเสียนรอเวลาและพูดสองสามประโยคอย่างสบายๆ ทําให้เขาสลัดทิ้งความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมา

"แล้วอย่างนั้นคุณฉีจะช่วยผมจัดการปัญหาเหล่านี้ได้อย่างไร" หลิวปิงเว่ยอดไม่ได้ที่จะถาม

"คุณบอกว่ารองประธานท่านนั้นไปเชิญคนตระกูลซุนมาช่วยเขาพูดแทนเขาเหรอ ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ขอให้คนของตระกูลซุนมาช่วยพูดแทนคุณยก็คงดีแล้ว อีกอย่างคนที่ตามหาต้องเป็นคนที่ต้องมีพลังมากกว่าที่เขาต้องการพบด้วย" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น

หลังจากที่หลิวปิงเว่ยได้ยินคำพูดนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เขามองไปที่ฉีเติ่งเสียนและถามว่า "คุณจริงจังไหม คุณมีความสามารถที่จะติดต่อกับสมาชิกหลักของตระกูลซึนได้ไหม!"

ท่านอาจารย์ซุนเกษียณอายุมาได้หลายปีแล้ว อีกทั้งตระกูลซุนก็ยังเก็บตัวเงียบมาตลอด ไม่ค่อยติดต่อกับโลกภายนอก ถ้าหากสามารถติดต่อบุคลคลที่เกี่ยวข้องกับตระกูลซุนได้ ปัญหามากมายก็สามารถแก้ไขได้

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า "ผมจะเตรียมตัวไปบ้านตระกูลซุนตอนนี้เลย!"

หลิวปิงเว่ยเงยหน้าขึ้นและพูดว่า "เอาล่ะ ผมจะจัดการเตรียมรถเพื่อพาคุณไปที่นั่นทันที ผมรู้ที่อยู่ของบ้านตระกูลซุน ... "

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างสบายๆ และพูดว่า "อย่างนั้นก็เป็นงานที่ต้องใช้แรง"

หลิวปิงเว่ยรีบโทรเรียกลูกน้องคนสนิทของเขาทันที และขอให้เขาขับรถพาฉีเติ่งเสียนไปที่บ้านของตระกูลซุน

หลังจากที่ฉีเติ่งเยนเดินจากไปแล้ว หลิวปิงเว่ยจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปถามเย่จีกั๋วว่า "คุณฉีท่านนี้ที่จากแผ่นดินใหญ่คือใคร

ผมดูเขาแล้ว มักจะรู้สึกว่าคุ้นเคยอยู่กันบ้าง"

เย่จีกั๋วพูดว่า "คุณฉีท่านนี้เมื่อในปีนี้ท่านดำตำรงแหน่งคนนี้ดำรงตำแหน่งพระอัครสังฆราชของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งท่านยังเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง ท่านนี้เป็นที่รู้จักในประเทศมีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นบุคคลสำคัญที่รู้จักกันดี การที่ท่านมาผึ่งไหลในครั้งนี้ เพราะต้องการสนับสนุนนายจั่วเฉินของพวกเราในการเข้ารับตำแหน่งด้วย!”

หลิวปิงเว่ยได้ถามสถานการณ์บางอย่างโดยละเอียดจากเย่จีกั๋วอีกครั้ง ฝ่ายหลังพูดถึงการกระทําของฉีเติ่งเสียนทีละอย่าง เมื่อหลิวปิงเว่ยได้ยินก็รู้สึกตกตะลึงและรู้สึกเหลือเชื่อ

เย่จีกั๋วหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "ดังนั้นตอนนี้คุณก็รู้แล้วว่าทำไมผมถึงไม่ตื่นตระหนกเลยใช่ไหม ตราบใดที่คุณฉีอยู่ที่นี่ ทุกอย่างก็สามารถแก้ไขได้"

หลิวปิงเว่ยค่อย ๆ คายความขุ่นเคืองที่อยู่ภายในออกมาแล้วพูดว่า "คนของตระกูลซุนไม่ได้ติดต่อได้ง่ายขนาดนี้ ผมแค่หวังว่าเขาจะประสบความสําเร็จในครั้งนี้ ไม่อย่างนั้นในงานเลี้ยงวันเกิดของลุงเฉียวรองประธานท่านนี้จะถูกโจมตีอย่างแน่นอน"

ในขณะนี้ฉีเติ่งเสียนกําลังนั่งอยู่ในรถเบนซ์ คลาส s600 ของหลิวปิงเว่ยและมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนเก่ะผึ่งไหลผ่านหน้าต่าง

“คุณฉี คุณมาจากประเทศกั๋วเหรอ? ตอนนี้สถานการณ์ประเทศกั๋วที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง?” เสี่ยวอั้วคนขับรถอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ผมได้ยินมาว่าปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญของเราว่าคนที่นั่นยากจนมาก ”แม้แต่ไข่และใบชาก็ยังกินมันไม่ได้…"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า "พวกเรายากจนมากจริงๆ ในพื้นที่ภูเขาและพื้นที่แห้งแล้งบางแห่ง ไม่ต้องพูดถึงไข่ ใบชา แม้แต้เด็กๆ ไม่สามารถไปเรียนได้"

“แต่ว่าในพื้นที่ส่วนกลาง อาหารและเครื่องนุ่งห่มก็ไม่มีปัญหา อีกทั้งการพัฒนาพื้นที่ในเมืองและการก่อสร้างก็ทันสมัยมาก เช่นกัน”

“ไม่เพียงแต่ทุกคนก็รู้สึกเหนื่อยมาก ทั้งกายและใจ เพื่อการดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ…”

คนขับรถเสี่ยวอั้วได้ถามคำถามมากมายกับฉีเติ่งเสียนด้วยความสนใจอย่างมาก และจากนั้นก็เริ่มโหยหามันเล็กน้อย

ฉีเติ่งเสียนถามว่า "คุณคิดว่าจะต้องดูอย่างไร เจ้านายของหลิวปิงเว่ยของพวกคุณสนับสนุนจั่วเฉิน"

คนขับรถเสี่ยวอั้วพูดว่า "ผมรู้สึกว่ามันยอดเยี่ยมมาก เกาะผึ่งไหลอยู่ในดินแดนของประเทศกั๋วมาตั้งแต่สมัยโบราณ ทุกคนมีสายเลือดเดียวกันและมีบรรพบุรุษร่วมกัน"

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเล็กน้อย อีกั้งยังเป็นเรื่องดีที่ยังมีคนที่คิดเรื่องอย่างนั้น