บทที่ 1497 ความชั่วร้าย

ตอนนี้เกิดเหตุการณ์โกลาหลและหลายคนเกือบโกรธแทบจะระเบิดแล้ว

เสี่ยวฮั้วคนขับรถที่ส่งฉีเติ่งเสียนเห็นเหตุการณ์นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง แล้วคิดในใจว่าพวกชายเหล่านี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ แม้แต่กลุ่มธุรกิจซ่างชิงก็เช่นกัน

แท้ที่จริงแล้วความนิยมของซูนอิ่งซูในประเทศโคกูรยอนั้นค่อนข้างสูง ในที่สุดแล้วเธอเป็นแม่ม่ายอายุน้อยและสวยงามมาก ไม่รู้ว่ามีผู้ชายกี่คนที่จินตนาการถึงเธอกันมากกันแค่ไหน

ความนิยมของเธอในประเทศโคกูรยอก็เหมือนกับผู้คนในประเทศหัวกั๋ว แล้วมักจะมีคนตะโกนว่า "ถ้าบุกเข้าสู่อาณาจักรประเทศเจี๋ยเผิงและจับอาจารย์ชางทั้งเป็น"

ฉีเติ่งเสียนปล่อยซูนอิ่งซูอย่างเบา ๆ และพูดว่า "คุณรออยู่ที่นี่ ผมจะไปช่วยคุณระบายความโกรธออกมา!"

ในขณะที่เขาพูด เขาก็เดินตรงไปหาคนนั้นที่เพิ่งจะถ่ายรูปโดยไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือของพวกเขา แล้วทักทายพวกเขาด้วยปากโต

“กำลังถ่ายรูปอยู่ใช่ไหม？ อะ!” ฉีเติ่งเสียนถามอย่างยียวนหยอกล้อ และทำร้ายแต่ละคนจนจมูกช้ำและใบหน้าก็บวม

หลี่เสวียนเจินที่อยู่ด้านข้างก็รู้สึกโกรธแทบตาย เธอชี้นิ้วไปที่ฉีเติ่งเสียนและตะโกนด้วยความโกรธว่า "คุณนี่มันหยาบคายมาก จะมีคนโหดร้ายและหยาบคายเช่นคุณได้ยังไง!"

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่และพูดว่า "ผมไม่ได้หยาบคาย คุณซูนมีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดในการแสดงความคิดเห็น คุณคิดว่ายังไง คุณเป็นใครและมีคุณสมบัติอะไรที่จะมาพูดเรื่องไร้สาระที่นี่"

คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของหลี่เสวียนเจินเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็ยังส่ายหัวต่อไป ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมถึงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในศาสนาศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร! ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเธอพูดจะพูดสุ่มสี่สุ่มห้าได้ เธอก็อยากจะบอกว่าสมเด็จพระสันตะปาปาช่างตาบอดจริงๆ!

ช่วงนี้ซูนอิ่งซูรู้สึกเสียใจมาก เมื่อเวลาที่เธอเห็นคนที่ต่อต้านตัวเองถูกฉีเติ่งเสียนตบและทุบโทรศัพท์ แม้แต่หลี่เสวียนเจินก็ทําให้โกรธมากจนหน้าแดงหูแดง แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าวิธีการลงมือของฉีเติ่งเสียนนั้นค่อนข้างจะอันธพาลและไม่น่าดูมาก แต่ก็ยังทำให้ผู้คนนั้นนรู้สึกโล่งใจมาก!

ไม่น่าแปลกใจที่มีการเผชิญหน้ากับทหารและไม่มีเหตุผลที่จะอธิบาย

ถ้าคนที่ชื่อคุณฉีทำตัวเหมือนอันธพาลนักเลงหัวไม้ คงมีคนไม่มากที่จะรอดมาได้!

"ซูนอิ่งซู ในเมื่อคุณพบผู้ชายแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็รีบออกไปจากตระกูลชุยของพวกเราโยเร็วที่สุดซะและคืนทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลชุยมาให้กับพวกเรา!" มีคนพูดอย่างคร่ำครวญ

ฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามาแล้วพูดด้วยปากโตว่า "ตั้งแต่ไหนแต่ไรเธอไม่ได้เป็นสมาชิกของตระกูลชุยของพวกคุณอีกต่อไป! นอกจากสิ่งที่พูดมาแล้ว นั่นเป็นทรัพย์สินของพวกคุณเหรอ? นั่นเป็นทรัพย์สินของเธอ! หลังจากที่เหล่าชุยเสียชีวิตไปแล้ว เธอก็รับมรดกทรัพย์สินนั้นใช่ไหม ?”

เมื่อต้องเผชิญหน้าฉีเติ่งเสียนที่ป่าเถื่อนและหยาบคายเช่นนี้ พวกเหล่าคนกลุ่มธุรกิจซ่างชิงนี้ก็ไม่กล้าพูดแม้แต่คนเดียว

ฉีเติ่งเสียนยังมีชื่ออยู่ในตำแหน่งของพระอัครสังฆราช ศาสนาศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นศาสนาที่พัฒนาอย่างสูงในประเทศโกกูรยอเช่นกัน มีพลเมืองมากมายที่นับถือศาสนาศักดิ์สิทธิ์ สิ่งต่าง ๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่และพวกเขาไม่จําเป็นต้องได้รับประโยชน์

หลี่เสวี่ยเจินหายใจเข้าลึก ๆ เยาะเย้ยที่ซูนอิ่งซูอย่างเย็นว่า "คุณคงมีความสามารถที่หาได้แค่นี้ หาผู้ชายที่บ้าบิ่นมายุ่งกับคุณ"

"ไม่เพียงแต่ซูนอิ่งซูรู้สึกว่าการพึ่งพาผู้ชายคนนี้ เพื่อก่อความวุ่นวายจะมีประโยชน์ไหม"

"แม้ว่าเขาจะฉะหน้าทุกคนจนหมด แต่เขาก็สามารถคว้าบุชิปที่คุณขาดมาได้อย่างไร"

"ตราบใดที่ชิปยังคงขาดแคลนต่อไป ไม่ช้าก็เร็วคุณก็ต้องปล่อยให้ตลาดในประเทศหัวกั่วออกมา!"

“ถ้าหากสูญเสียพื้นฐานบางสิ่งนี้ไป ผมก็จะขับไล่คุณออกจากพื้นที่นี้อีกในไม่ช้า!”

ซูนอิ่งซูใช้แขนทั้งสองข้างกอดไว้ที่บริเวณหน้าอกและตอบกลับอย่างเย็นชา จริงๆแล้วคำพูดของหลี่เสวี่ยนเจินนั้นจี้จุดอ่อนของเธอมากจริงๆ

เธอเป็นผู้รับผิดชอบในตลาดประเทศหัวกั๋วนี้ และการครอบครองผลกำไรมหาศาลในตลาดประเทศหัวกั๋วนี้ ยังทำให้เธอมีตำแหน่งที่ยากจะสั่นคลอนในกลุ่มธุรกิจซ่างชิง ตอนนี้การถูกปราบปรามแม้แต่ตระกูลชุยทั้งหมดก็ยอมแพ้

เหตุผลที่เธอสามารถครอบครองตลาดได้มากมายขนาดนี้ นั้นย่อมขาดการดูแลของคนจากฟู่เฟิงหยุนไม่ได้ และในเมื่อต้องการให้คนอื่นดูแล ดังนั้นเธอจึงสนับสนุนจั่วเฉินในเกาะผึ่งไหลนี้ด้วย