บทที่ 1514 จับตัวเฉินเลี่ย

“พี่ใหญ่ คราวนี้ฉันคาดการณ์ผิด ที่ผึ้งไหลมีหลายฝ่าย บางคนต้องการใช้โอกาสนี้จับฉันแล้วใช้มันคุกคามข่มขู่ตระกูลเฉินในหนานหยางของเรา!”

“ไม่ควรไปยุ่งกับน้ำเน่าน้ำโคลนในผึ้งไหล!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะการคุ้มครองแบบลับๆของยอดฝีมือจากกรมยุทธการของหัวกั๋ว วันนี้ฉันคงตายระหว่างทางไปเจรจากับผู้นำจางแห่งผึ้งไหลแล้ว!”

เฉินเลี่ยยังคงหวาดกลัว โทรศัพท์หาใครบางคน เพื่อบอกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ตอนนี้ของเขา

เขาถูกนำตัวไปที่บ้านพักส่วนตัวโดยบอดี้การ์ด บ้านส่วนตัวหลังนี้อยู่ในย่านปล่อยเช่า ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีใครอาศัยอยู่

“แน่นอนว่าคนจากรมยุทธการไม่สามารถออกหน้าได้ พวกเขาสามารถปกป้องได้เพียงอย่างลับๆ มิฉะนั้นจะทำให้เกิดข้อพิพาทที่ยุ่งยากตามมา! ตอนนี้ฉันไม่รู้จะถอนตัวได้ยังไง!” เฉินเลี่ยกล่าวกับบุคคลที่อยู่ในปลายอีกด้านของโทรศัพท์

“พยายามรักษาชีวิตเอาไว้และอย่าตกไปอยู่ในมือของศัตรู ฉีเติ่งเสียนกำลังรีบไปช่วยเหลือ”คนที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์พูด

เฉินเลี่ยหายใจหอบ และศีรษะของเขาก็เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

ทั้งคู่เป็นยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับผู้เล่นตัวจริงที่แข็งแกร่งของศัตรู พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนีรอดเอาชีวิต ไม่กล้าเผชิญหน้ากันตรงๆ

ทีมบอดี้การ์ดสูญเสียคนไปแล้วเจ็ดถึงแปดคน!

“ใครจะรู้ว่าจะมียอดฝีมือมากมายขนาดนี้ในผึ้งไหล แล้วทำไมพวกเขาไล่ตามจับฉันด้วย!” เฉินเลี่ยกัดฟัน

“เป็นไปได้มากว่าตระกูลเฉิน มีส่วนเกี่ยวข้องกับความวุ่นวายในการเลือกตั้งครั้งนี้และจับตัวนายได้เพื่อให้ตระกูลเฉินถอนตัวออกไป” คนที่ปลายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ตอบกลับ

เฉินเลี่ยวางสายโทรศัพท์แล้วพูดกับบอดี้การ์ดทั้งสอง: “อามิตาพุทธ ฉันหวังว่าฉีเติ่งเสียนมาถึงเร็ว ๆ ถ้าเขาช่วยชีวิตฉันไว้ได้ แล้วฉันจะถ่ายรูปพี่ให้เขาทุกวันเลย เจอหน้ากันคราวหน้า ก็จะเรียกเขาว่า พี่เขย! ใช่สิ...เขาเป็นอัครสังฆราช ควรเรียกให้องค์พระผู้เป็นเจ้าอวยพร”

ทันใดนั้นหูของผู้คุ้มกันทั้งสองก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไป ก่อนจะพูดขึ้นว่า “แม้แต่ที่นี่เรายังถูกตาม!”

กังฟูของคนสองคนมาถึงระดับสูงแล้ว หูของพวกเขาจึงไม่ธรรมดา และพวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่แสนบางเบานั้นได้

พวกเขาฟังการเต้นของหัวใจของกันอย่างเริ่มระมัดระวังตัว และพวกเขารู้สึกว่าการเต้นของหัวใจของทั้งสามคนเป็นเหมือนเตาเผา เลือดไหลเวียนราวกับคลื่นในแม่น้ำสายใหญ่!

พวกเขาทั้งสามถูกเข้าใกล้ด้วยความเร็วสูง อัตราการเต้นของหัวใจของพวกเขายังช้ากว่า ทุกจังหวะทำให้เลือดในร่างกายของพวกเขาสูบฉีดพุ่งสูงขึ้น ทำให้ตอนนี้พยายามสร้างเกราะที่ทรงพลังขึ้นมา!

“ตามมาได้เร็วขนาดนั้นเลยหรือ!” เฉินเลี่ยอดไม่ได้ที่จะตกใจและถามบอดี้การ์ดทั้งสอง

บอดี้การ์ดทั้งสองพยักหน้าอย่างจริงจังแล้วจ้องมองที่ประตู

“ปึง!”

ด้วยเสียงที่คมชัด กลางประตูทะลุเป็นวง จากนั้นท่อนไม้จำนวนนับไม่ถ้วนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!

ร่างของคนสามคนปรากฏขึ้นที่ประตู ราวกับร่างของเทพเจ้าปีศาจ พร้อมด้วยบรรยากาสที่กดดันที่เฝ้ามองมายังโลก

เฉินเลี่ยกระแอมก่อนจะพูดว่า “ทำไมคุณทั้งสามถึงยังไล่ตามฉันอยู่ล่ะ? พวกเราไม่ควรเหลือความสัมพันธ์ไว้บ้าง เผื่อที่ต้องเจอกันในอนาคตหรอกหรือ ไว้ฉันจะส่งรูปพี่สาของฉันไปให้แล้วกัน!”

ร่างของผู้คุ้มกันทั้งสองมีความตึงเครียด ทันทีที่ประตูถูกเปิด พวกเขาก็ตั้งท่าเตรียมรับมือ คนหนึ่งใช้ท่าทาง “เอ้อหลางตันชาน” ของท่าเท้าแปดทิศ และอีกคนหนึ่งใช้ท่าทาง “ปิดศอก” ล้วนเป็นท่าของยอดฝีมือ

กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และกระดูกเกร็งในทันที สามารถทำท่า “เคลื่อนไหวเหมือนคันธนู และเคลื่อนไหวเหมือนฟ้าร้อง” ได้