บทที่ 1515 พี่เขยช่วยฉันด้วย

มือใหญ่ของกาลัดดาจับไหล่ของเฉินเลี่ยทำการเขย่าอย่างแรง ร่างกายของ เฉินเลี่ยอ่อนปวกเปียกราวกับบะหมี่ที่อยู่ในน้ำ ทำให้พลังงานหายไปหมด

เขาจับยึดไว้ ไม่เช่นนั้นแรงสั่นขนาดนี้อาจทำให้กระดูกของเฉินเลี่ยเคลื่อนไหวได้

กาลันดาพูดอย่างใจเย็น: “ดูสิ จะมีอะไรดี? ไร้ประโยชน์ที่จะต่อต้าน เพราะคนที่ต้องการจัดการกับคุณในครั้งนี้มีพลังมาก ยังไงก็หนีไม่พ้น!”

เฉินเลี่ยทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่น หากเขาตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู เขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แม้ว่าในใจเขาจะรู้สึกเจ็บปวด แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคิดว่าเขาเป็นเพียงขยะที่มีความสามารถในการต่อสู้น้อยกว่าคนทั้งห้า เมื่อเทียบกับยอดฝีมือทางศิลปะการต่อสู้เหล่านี้ เขาอ่อนแอมากเกินไป

บอดี้การ์ดอีกคนก็พ่ายแพ้ต่ออานันและอาโทริเช่นกัน บอดี้การ์ดคนนี้ต่อต้านอย่างดุดันแต่ในที่สุดแขนข้างหนึ่งของเขาก็ถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ เลือดพุ่งออกมาราวกับสายน้ำพุ ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา

เมื่อเฉินเลี่ยเห็นว่าบอดี้การ์ดของเขาเสียชีวิตแล้ว เขาก็ได้ลอบถอนหายใจและทำได้เพียงชดเชยครอบครัวของเขาหลังจากที่เขาจากไปแล้วเท่านั้น

เมื่อพวกเขาทั้งสามจับเฉินเลี่ยได้แล้ว ก่อนจะออกไป ฉีเติ่งเสียนก็ปรากฏตัวที่ประตู เขาสวมชุดลำลอง รูปร่างของเขาดูผอมเพรียว ท่าทางยังคงสง่างามราวกับเป็นปรมาจารย์

ท่าทางสีหน้าอารมณ์ดังกล่าวยังทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกโดนกดขี่อย่างรุนแรง

“พี่เขยมาแล้ว ปล่อยฉัน ไม่อย่างนั้นนพวกนายทุกคนจะต้องตายในน้ำมือเขาแน่!” เฉินเลี่ยเริ่มตะโกน การเรียกฉีเติ่งเสียนว่าพี่เขยในเวลานี้ อาจทำให้สถานการณ์ต่างๆ มันเลวร้ายลงไปอีก

กาลันดาประหลาดใจเมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนตรงหน้า

ฉีเติ่งเสียนคำราม: “ปล่อยคนเดี๋ยวนี้!”

กาลันดาจึงตอบกลับ: “อัครสังฆราชฉี แม้ว่าเราจะไม่ได้ตกลงอะไรกันหลังจากการแยกกันครั้งนั้น แต่เราก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างปรองดอง หากเข้ามายุ่งยากในเรื่องนี้ คุณจะเป็นศัตรูกับนิกายพุทธเทียนจู่ของเราทันที!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเย็นชา: “คุณจับเพื่อนของฉัน แล้วมาบอกให้ฉันห้ามเข้าไปยุ่งอย่างนั้นหรือ?”

“เพื่อนอะไร? เป็นพี่เขยต่างหาก!”

เฉินเลี่ยตะโกนด้วยกลัวว่าฉีเติ่งเสียนจะเมินเขา เขาจึงพยายามเต็มที่ที่จะบอกว่าเขาเป็นพี่เขย

“เช่นนั้นคุณก็พาเฉินเลี่ยออกไปก่อน” อาโทริพูดกับกาลัดดา

กาลันดาพยักหน้า คิดว่าดีเช่นกัน หากเขาหลบเลี่ยงไป มีคนมาช่วยรับหน้า ฉีเต่งเสียนจะมาตามไล่ฆ่าไม่ได้ง่ายๆ

ฉีเติ่งเสียนขยับมือเท้าของเขา ขยับ “ท่าสามร่าง” และพูดอย่างเย็นชา: “หายไปหนึ่ง งั้นก็ใช้สองชีวิตที่มาชดใช้แล้วกัน!”

ทันใดนั้นทั้งสามคนก็รู้สึกขนลุก!

นับตั้งแต่การแยกตัวครั้งสุดท้ายในจิงเต่า พวกเขาทั้งสามได้กลับไปที่นิกายพุทธเทียนจู่เพื่อฝึกฝน พวกเขาได้ทำความเข้าใจใหม่ ได้รับโอกาส พัฒนาทักษะของพวกเขาให้มากขึ้น ต่างก็เต็มไปด้วยความมั่นใจในพลังของตัวเอง! แต่ในขณะนี้ เมื่อได้พบกับยอดฝีมือระดับเทพที่แท้จริงอย่าง ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของพวกเขา นั่นคือหากทั้งสามอยู่อาจหาโอกาสเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ แต่ถ้าคนหนึ่งออกไปก่อน สองคนที่เหลือจะต้องตายอย่างแน่นอน!

หลังจากพูดจบฉีเติ่งเสียนไม่ให้เวลาอีกฝ่ายคิดเรื่องนี้นาน เขาทำท่าม้าแล้วพุ่งไปข้างหน้า

อานันเป็นคนแรกที่รับโทษนั้น รู้สึกราวกับอากาศระเบิดใส่ตรงหน้าเต็มๆ ลมหายใจทำให้เขาไม่สามารถลืมตาได้ จมูกก็ราวกับว่าจะขาดอากาศหายใจ!