บทที่ 1591 โจมตีด้วยไฟ

หมู่บ้านนินจาอันเงียบสงบ

เมื่อถึงเวลากลางคืนทุกคนในหมู่บ้านต่างก็พากันพักผ่อน

พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอาหารที่ไปเมื่อตอนเย็น บางทีอาจจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายในชีวิตนี้ หากว่าพวกเขารู้สักนิดคงทำให้อาหารมื้อนี้มากมายขึ้นอีกหน่อย

“นินจา ช่างน่าขำเสียจริง นั้นมันเป็นผลงานของพวกล้าหลัง จะมองพวกเขาว่าเป็นสมบัติล้ำค่าจริงๆเหรอ ?”

ตันหลางคาบหญ้าอยู่ในปากแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่แยแส

เวลาค่อยๆพ้นผ่านไป คนในหมู่บ้านนินจาก็ค่อยๆเข้าสู่ห้วงนิทรา

แม้จะบอกว่าเป็นหมู่บ้านนินจา แต่อันที่จริงแล้วก็เทียบได้กับกองทัพทหารสมัยใหม่

ฉีเติ่งเสียนยกข้อมือมองนาฬิกาแล้วพูดขึ้น : “พอจะได้เวลาแล้ว เริ่มลงมือได้”

ตันหลางพยักหน้าพร้อมหยวิทยุสื่อสารพูดขึ้น : “ทุกคน…เตรียมพร้อมปฏิบัติการ!”

ในเวลาไม่ช้า คนในอีกด้านของวิทยุก็ตอบกลับมาว่าได้มีลูกน้องได้เข้าไปปฏิบัติการแล้ว

ฉีเติ่งเสียนยืนอยู่บนที่สูงแล้วมองลงมาด้วยสายตาที่เป็นประกายสีเขียวราวกับหมาป่าในค่ำคืนมืดมิด

“ตูม !”

ทันใดนั้นก็มีลูกไฟที่มีความเข้มข้นสูงถูกยิงออกไปสู่ท้องฟ้า ทั่วทั้งฐานทัพนินจาก็สว่างวาบราวกับเป็นตอนกลางวัน

คนในฐานต่างก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วพากันตะโกนร้องโวยวายว่าเกิดอะไรขึ้น

“เปิดฉากยิง !” ตังหลางตะโกนเสียงดัง

โดรนไร้คนขับเริ่มปล่อยระเบิดเผาหลังคาโกดังเก็บอาวุธอย่างแม่นยำ และระเบิดลูกที่สองตามลงมากลางโกดังเก็บอาวุธ

ในขณะที่ระเบิดเผาไหม้ อาวุธต่างๆในโกดังเก็บอาวุธก็ถูกจุดชนวนขึ้นทันที ระเบิดแรงมหาศาลปะทุขึ้นและกลืนโกดังเก็บอาวุธทั้งหมดไป

“ปืนครก เริ่มยิงได้!” ตังหลางออกคำสั่ง

ครกปืนที่ถูกซ่อนอยู่ตามป่าเขาและต้นไม้สูงเริ่มส่งเสียงครึกโครมขึ้นมาทันที ตูม ตูม ตูม กระสุนกระจัดกระจายเข้าไปในฐานทัพนินจา แรงทำลายล้างของระเบิดนั้นน่าประทับใจอย่างมากเพราะทำลายสิ่งก่อสร้างและพรากชีวิตของผู้คนไปได้ไม่น้อย

หากใครดวงไม่ดีอยู่ในระแหวกนั้น แขนและขาก็โดนระเบิดหลุดขาดไปหมด เลือดสีสดที่ทะลักออกมาราวกับน้ำไหล พวกเขากรีดร้องและกลิ้งลงไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนก็ไม่ได้แยแสอะไร คนพวกนี้เป็นลูกหลานของผู้รุกราน พวกเขาไม่คิดกลับตัวกลับใจตายแล้วก็ถือว่าสาสม

ถ้าหากว่ามีวิญญาณที่แค้นเคืองอยู่ในที่นี่พวกเขาคงดีใจ คงรู้สึกว่าได้ทำบุญใหญ่ที่สามารถช่วยชีวิตหลายร้อยคนได้ในคราวเดียว

ปืนใหญ่แต่ละกระบอกถูกยิงออกไป ทำให้ดูเหมือนกับฐานทัพนินจากำลังเฉลิมฉลองปีใหม่ มีลูกไฟระเบิดขึ้นทุกหนแห่ง คนในฐานทัพต่างก็กรีดร้องอย่างน่าอนาถราวกับโดนไฟนรก

“เอาขีปนาวุธพวกนั้นออกมา !“ ตังหลางตะโกนเสียงดัง

ขีปนาวุธขนาดเล็กถูกยิงออกไปยังฐานทัพนินจา พลังทำลายล้างของระเบิดไม่รู้ว่าพรากชีวิตของนินจาไปมากน้อยแค่ไหน

การโจมตีที่เต็มกำลังเริ่มต้นขึ้น ทั้งระเบิด กระสุน ปืนใหญ่ต่างก็ระดมโจมตีไปยังฐานทัพนินจา ผู้คนมากมายวิ่งออกมาจากฐานแต่ในไม่นานก็โดนระเบิดจบชีวิตไปทันที

ผู้โชคดีบางคนพยายามวิ่งออกจากฐานทัพนินจา แต่กลับต้องพบว่าด้านนอกมีคนรอพวกเขาอยู่พร้อมปืน m249

ทันทีที่วิ่งเข้ามาปืนกลเบาก็จะเริ่มพ่นเปลวไฟออกจากปลายกระบอกปืน กระสุนที่มากมายราวกับเม็ดฝนปกคลุมกันจนเปลี่ยนเป็นตะแกรง