บทที่ 1603 ความซื่อสัตย์

หลิวจงเหยียนสุ่ยไม่ได้ปลิดชีวิตของมิยาโมโตะไทด์ แต่เก็บดาบเข้าฝักแล้วพูดช้าๆ: “คุณมิยาโมโตะมีทักษะด้านดาบที่ยอดเยี่ยม!”

มิยาโมโตะ ไทด์ถามว่า “คุณจะไม่ฆ่าผมเหรอ?”

หลิวจงเหยียนสุ่ยยิ้มแย้มแจ่มใสและพูดอย่างสงบ: “เราทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกฝน เราได้ใฝ่หาศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงและทักษะการใช้ดาบขั้นสูงมาตลอดชีวิต เรื่องการต่อสู้ในทางโลก ทำไมเราต้องฆ่ากันเอง?”

มิยาโมโตะไทด์ ยิ้ม พยักหน้าอย่างครุ่นคิด และพูดว่า: “บางที นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมศิลปะการต่อสู้ของคุณถึงดีกว่าของผม”

หลิวจงเหยียนสุ่ยพูดอย่างจริงจัง: “ไม่ เพราะฉันมีเพื่อนมนุษย์ที่ซื่อสัตย์คนหนึ่งเท่านั้น!”

หลังจากพูดเขาก็มองไปยังฉีเติ่งเสียนอย่างซาบซึ้ง หากไม่มีคำแนะนำของฉีเติ่งเสียน ศิลปะการต่อสู้ของเขาจะไม่สามารถพัฒนาได้อย่างก้าวกระโดดในช่วงเวลาสั้น ๆ และเขาอาจจะพ่ายแพ้ให้กับมิยาโมโตะ ไทด์ในวันนี้

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยิน เขาก็สบายใจทันที ไม่น่าให้อวี้เสี่ยวหลงออกไป เธอควรจะได้ฟังว่าเขาเป็นคนแบบไหนจากปากคนอื่น!

ความซื่อสัตย์ ได้ยินไหม อัครราชฉี เป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์!

อันที่จริง ประโยคนี้ควรให้คุณนายกับเฉินอวี้ที่เข้าใจเขาผิดฟังมากกว่า

“ยินดีด้วย” มิยาโมโตะไทด์ยกมือขึ้น แล้วก้มลงหยิบดาบขึ้นมา แล้วเก็บเข้าคมฝัก ก่อนจะหันกลับไป

ผู้นำระดับสูงสองคนของสมาคมงูดำล้วนบูดเบี้ยว พวกเขาไม่คาดคิดว่ามิยาโมโตะ ไทด์ผู้โด่งดังจะพ่ายแพ้ต่อหลิวจงเหยียนสุ่ยในวันนี้!

รู้ว่าหลิวจงเหยียนสุ่ยมีชื่อเสียงแต่ต่อมาทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าหลิวจงเหยียนสุ่ยนั้นไม่ดีเท่ามิยาโมโตะไทด์ แต่วันนี้ความจริงกลับตาลปัตรกันอย่างสิ้นเชิง

ด้วยพวกเขาคิดว่านักฆ่านินจาที่พวกเขาฝึกฝนมาหลายปี อาจจะสามารถสร้างความวุ่นวายให้ฉีเติ่งเสียนได้ แต่... ภายในไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมง ฐานนินจาก็เหมือนถูกยิงกระหน่ำด้วยปืน

พวกเขาคิดว่าพวกเขาสามารถพึ่งพามิยาโมโตะไทด์เพื่อทำลายหลิวจงเหยียนสุ่ย มือขวาของคามิยามะ ยุย แต่จู่ๆ ผู้ที่พ่ายแพ้ในท้ายที่สุดกลับกลายเป็นมิยาโมโตะ ไทด์!

ทั้งหมดทั้งมวล ความคิดของคนสองคนนี้ถูกฉีกออกจากกัน

คามิยามะ ยุยยิ้มอย่างเหยียดหยามและพูดว่า “คนที่ควรกลับไปจียเผิง ก็คือพวกนาย!”

โทโจร็อคบังคับตัวเองให้สงบจิตใจลง ยิ้มเยาะ และพูดว่า: “ถ้านายพลคลาร์กพยักหน้าเห็นด้วย แน่นอนว่าเราจะกลับบ้านทันที ทำไมไม่ถามเขาดูก่อนล่ะ!”

คนเจียเผิงสองคนนี้สนิทกับคลาร์กมาก ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่หยิ่งผยองในผึ่งไหลขนาดนี้

แม้คลาร์กฝีมือสูง แต่ก็ไม่ชอบพวกเขามากนัก ไม่เช่นนั้น เขาจะไม่นั่งดูฐานนินจาของสมาคมงูดำถูกทำลายไปง่ายๆ แบบนี้

แน่นอนว่าจำเป็นต้องมีหลายฝักหลายฝ่ายเพื่อสนับสนุน ในทางกลับกัน คลาร์กรู้สึกว่าสมาคมงูดำมีความทะเยอทะยานมากเกินไป การโดนดัดหลังก็เป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน

แต่เขาไม่คิดว่าวิธีการของฉีเติ่งเสียน จะรุนแรงขนาดนี้ ไม่มีใครเหลือรอดอยู่ในฐานทัพนินจาเลย และท้ายที่สุดแล้ว ทางการมี่กั๋วก็ต้องรับผิด

“ทิ้งของไว้ก่อนสิแล้วค่อยไป เพราะถึงยังไงก็แพ้แล้ว”ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น

“จะเอาอะไรอีก?”โยสุเกะ ยามาโมโตะมองไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยสายตาที่ดุร้าย รู้สึกไม่พอใจ

ฉีเติ่งเสียน ยิ้มและพูดว่า: “อุปกรณ์ของไอ้พวกหมี่กั๋วราคาไม่ถูก ไม่คิดจะชดใช้เลยหรือไง? เสียกระสุนไปไม่คิดจะจ่ายตังหน่อยเหรอ!”

โยสุเกะ ยามาโมโตะกล่าวว่า: “พูดแบบนี้ ก็ยอมรับแล้วสิว่าวางแผนโจมตีผู้ก่อการร้าย”

ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยความประหลาดใจ: “ฉันได้ยินมาว่าฐานผู้ก่อการร้ายที่เชี่ยวชาญในการฝึกฝนนักฆ่าถูกทำลาย ฐานผู้ก่อการร้ายนั้นมาจากสมาคมงูดำของคุณเหรอ? เป็นไปไม่ได้สิ เป็นไปไม่ได้ สมาคมงูดำฝึกฝนนักฆ่าหรือเนี่ย?!”

สีหน้าของโยสุเกะ ยามาโมโตะแข็งทื่อ และเส้นเลือดบนหน้าผากก็เต้นตุบๆ

แม้แต่โทโจร็อคซึ่งสงบนิ่งมาโดยตลอดก็ยังไม่สามารถระงับความโมโหนี้ได้และต้องการฆ่าฉีเติ่งเสียนให้ตาย

ในเวลานี้คนของ CIA ออกมา พวกเขาส่งสัญญาณมือให้คนเจียเผิงทั้งสองคนและเตรียมที่จะพาพวกเขาออกไป

โยสุเกะ ยามาโมโตะเหลือบมองฉีเติ่งเสียนอย่างโมโห จากนั้นจึงหันหลังกลับจากไป