บทที่ 1604 ปรัชญาของจิ่วเฮิ่ง

จิ่วเฮิ่งได้รับการรักษาที่ตระกูลซุน อวี้เสี่ยวหลงพาเขามาที่นี่ ทำให้ตลอดทางปลอดภัย

ฉีเติ่งเสียนมาอย่างช้าๆ เห็นจิ่วเฮิ่งนอนอยู่บนเตียงโดยมีเข็มเงินปักอยู่บนหลัง มีคราบเลือดสีดำก็แห้งบนผ้าปูที่นอน

เมื่อซุนชิงซวนเห็นฉีเติ่งเสียนมาถึง เขาก็รีบยกมือขึ้นและคำนับ: “ท่านอาจารย์!”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและถามว่า “ผู้ชายคนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

ซุนชิงซวน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “เอาตามตรง เขาน่าจะตายเลยทันที แม้แต่การเคลื่อนไหวก็เป็นปัญหา เมื่อผู้ชายคนนี้มาหาผม เขายังคงเดินมั่นคงแข็งแกร่งยิ่งใหญ่จนน่าประหลาดใจ!”

ฉีเติ่งเสียนถามว่า “อาการบาดเจ็บอยู่ตรงไหน?”

ซุนชิงซวนกล่าวว่า: “หัวใจ ไต และตับล้วนทำงานสวนทางกันไปหมด แม้แต่กระดูกสันหลังก็ยังมีรอยแตก ทั่วร่างกายมีกระดูกหักหลายจุด ถ้าเป็นคนธรรมดา ก็ตายไปยี่สิบก็ยังไม่พอ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอ: “ตัวเลขแม่นขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ซุนชิงซวนกระแอมและพูดว่า “ผมเพียงแค่พูดคะนองปากไปเฉยๆ”

จิ่วเฮิ่งตื่นอยู่ เขานอนอยู่บนเตียงแล้วพูดว่า: “น่าเสียดายที่ไม่สามารถทุบตีคลาร์กให้ตายได้! อ่า แต่ฉันรู้สึกดีเหลือเกินที่ทุบตี... นังสารเลว ให้ตายเถอะ ช่างเป็นความเจ็บที่มีความสุขจริงๆ!”

“อาจารย์จิ่วเฮิ่ง คุณใช้ปกระฆังสีทองและเกราะเหล็ก คอก็ถูกเสียดสีอย่างรุนแรงทำให้ได้รับความเสียหายพอสมควร ไม่พูดเป็นการดีกว่าเพื่อหลีกเลี่ยงผลที่จะตามมา” ซุนชิงซวนอดไม่ได้ที่จะเตือนเขา

ระฆังทองคำรามเสือของจิ่วเฮิ่งเป็นเสียงที่ผ่านการเสียดสีอย่างรุนแรงจากลำคอ ทำให้ไขกระดูกเลือดทั่วร่างกายสั่น การฝึกเหิงปกป้องร่างกายทำให้เกิดผล

การต่อสู้กับคลาร์กนั้นเข้มข้นมากจนเขาได้ปลดปล่อยทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาออกมา ลำคอกับเส้นเสียงของเขาสึกหรออย่างรุนแรง ส่งผลให้ในเวลานี้คำพูดของเขาดูแหบแห้ง

คอของคนส่วนใหญ่จะแหบแห้งก็ต่อเมื่อไปดื่มหรือร้องเพลงคาราโอเกะ ไม่ต้องพูดถึงคนอย่างจิ่วเฮิ่งที่ต้องส่งเสียงที่มีความเข้มข้นสูงตลอดเวลา ทั้งด้วยระฆังสีทองคำราม

ฉีเติ่งเสียนวางมือบนไหล่ของจิ่วเฮิ่ง ออกแรงเล็กน้อย รู้สึกถึงการตอบสนองในร่างกาย

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้ม ความเสียหายแบบนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ หากเป็นคนอื่น คงตายไปนานแล้ว! มีเพียงผู้ชายที่แข็งแกร่งอย่างจิ่วเฮิ่งเท่านั้นที่ยังสามารถนอนอยู่และสามารถพูดจาเลอะเทอะได้

“ตอนนี้ ฉันจะใช้เข็มเพื่อระงับพลังชี่ เลือดบนจุดฝังเข็มของเขา ดึงอวัยวะภายในให้กลับเข้าที่ หากจำเป็นก็อาจจะต้องผ่าตัด” ซุนชิงซวนกล่าว

“ไม่จำเป็นต้องผ่าตัด ความสามารถในการควบคุมร่างกายของเขานั้นคนทั่วไปไม่มีใครเทียบได้ ตัวเขาสามารถฟื้นฟูได้ด้วยตัวเอง” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

อวี้เสี่ยวหลงเดินเข้าไปในห้อง เมื่อมองไปที่จิ่วเฮิ่งที่แทบจะเปลือยเปล่าสวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “การต่อสู้ครั้งนี้น่าตื่นเต้นที่สุดที่ฉันเคยเห็น อาจารย์จิ่วเฮิ่งคุณนี่น่าชื่นชม แม้ว่าคุณจะแพ้ก็ตาม”

จิ่วเฮิ่งกล่าวว่า: “ที่สองเป็นผู้แพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัวอีกด้วย? อย่าปลอบฉันเลย ฉันดีขึ้นแล้ว หากฉันฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บในครั้งนี้ ฉันจะพัฒนาทักษะให้แข็งแกร่งขึ้น แล้วกลับไปสู้กับเขาอีกครั้ง!”

หากคนธรรมดาพบกับคู่ต่อสู้เช่นคลาร์ก คาดว่าหลังการต่อสู้จบลงในใจของพวกเขาคงจะยังรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวังไม่จบสิ้น คงจะสูยเสียความมั่นใจที่จะเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้อีกต่อไป

แต่จิ่วเฮิ่งเป็นคนโหดเหี้ยม แต่มีทัศนคติที่ค่อนข้างดี แถมยังวางแผนที่จะต่อสู้กับคลาร์กอีกครั้งหลังจากหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว

ซุนชิงซวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า: “หยุดพูดเถอะ ท่าน!”

จิ่วเฮิ่ง: “ได้ๆ ไม่มีพูดแล้ว!”

อันที่จริงเป็นเพราะว่าเขาดื่มน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์มาก่อนที่จะมา มิฉะนั้น สถานการณ์คงจะร้ายแรงกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้อย่างแน่นอน

น้ำศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นกระตุ้นสมรรถภาพร่างกายของเขา เร่งการฟื้นฟู เติมเต็มพลังงานทางกายภาพของเขา