บทที่ 1605 จิตใจฟุ้งซ่าน

ฉีเติ่งเสียนและอวี่เสี่ยวหลงร่วมวิเคราะห์การต่อสู้เมื่อเช้านี้กับจิ่วเฮิงด้วยกัน ส่วนใหญ่แล้วจิ่วเฮิงเป็นผู้เล่ารายละเอียด ในขณะที่อีกสองคนคอยฟัง

หลังจากนั้น ฉีเติ่งเสียนได้รับโทรศัพท์จากเฮ่อตั่วเหลียนและหยางกวนกวน ทั้งคู่ล้วนถามถึงสถานการณ์ของจิ่วเฮิง เขาได้ถูกทำร้ายจนตายไปหรือไม่

ท้ายที่สุดแล้ว ยอดฝีมือบางคนที่ประลองฝีมือกัน ตอนจากไปมักจะไม่เป็นอะไร แต่หลังจากนั้นไม่นาน จู่ๆ ก็เสียชีวิตทันที ดูเหมือนว่าพวกเธอกลัวว่าจิ่วเฮิงจะเป็นเช่นเดียวกัน

เฮ่อตั่วเหลียนเป็นห่วงจิ่วเฮิงมาก ท้ายที่สุดจิ่วเฮิงสอนให้เธอฝึกศิลปะการต่อสู้นานกว่าฉีเติ่งเสียนมาก

แม้แต่จั่วเฉินก็โทรมาถามไถ่อาการบาดเจ็บของจิ่วเฮิง เขาไม่รู้จักจิ่วเฮง แต่การต่อสู้ครั้งนี้ส่งผลกระทบอย่างมาก หลังจากความพ่ายแพ้ของจิ่วเฮิง โลกภายนอกก็โอ้อวดว่าชายชาวอเมริกันผู้นี้ไร้คู่ต่อกร

“ไม่ต้องห่วงคุณจั่ว ปล่อยให้พวกเขาคุยโวกันไป แพร่ชื่อเสียงยิ่งดังยิ่งดี พอถึงเวลาใบหน้าของพวกเขาก็จะถูกตบจนบวมยิ่งกว่า! ยกคลาร์กคนนี้ให้ฉันเถอะ” ฉีเติงเสียนพูดอย่างใจเย็น

"ได้ ในเมื่อคุณฉีมั่นใจเช่นนี้ งั้นฉันก็จะไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว!" จั่วเฉินตอบอย่างร่าเริง "วันหลัง ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณล่ะกัน"

ไม่เพียงแต่คนเหล่านี้ห่วงใยจิ่วเฮิงเท่านั้น แม้แต่ยังมีหลายคนที่อยู่ภายในประเทศก็โทรมาหรือส่งข้อความมาถามไถ่

จิ่วเฮิง จากบุคคลที่ไม่มีใครรู้จัก ได้กลายเป็นยอดฝีมือชั้นนำที่มีชื่อเสียงในชั่วพริบตา

อวี่เสี่ยวหลงพูดด้วยความกังวล: "เป็นจริงอย่างที่คาดไว้ ผลกระทบของการต่อสู้ครั้งนี้ยิ่งใหญ่เกินไป คุณอนุญาตให้จิ่วเฮิงสู้กับคลาร์ก แต่ก็ยังส่งผลกระทบเชิงลบ... ฉันคาดว่า ในไม่ช้าจะต้องมีผลตอบรับในประเทศ!"

ท้ายที่สุดแล้วฉีเติ่งเสียนคือคนที่ฟู่เฟิงหยุนส่งมาที่เผิงไหล และเขาเป็นคนที่จัดการการต่อสู้ระหว่างจิ่วเฮิงและคลาร์กในครั้งนี้

ตอนนี้การประลองสิ้นสุดลง อิทธิพลได้แพร่กระจายออกไป ใครบางคนย่อมใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพื่อชำระบัญชีในภายหลังถูกคนอื่นชี้นิ้วว่าร้าย

อย่างไรก็ตาม ฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนประเภทที่คอยกังวล เขาถึงกับทิ้งทองคำหกพันล้านดอลล่าร์ เขายังต้องกังวลเรื่องเช่นนี้ไหม?

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะมีฝ่ายที่ไม่เป็นมิตรจะรุมเข้ามามากมายแค่ไหน ในสายตาของเขา พวกเขาก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าไก่กระเบื้องสุนัขดินเผา

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า: "แค่มาดูกันว่าพวกมันจะลงมือยังไง หากพวกมันกล้าก่อกวนการจัดวางตำแหน่งของฉัน งั้นก็ฆ่าพวกมันก่อนค่อยว่ากัน!"

อวี่เสี่ยวหลงกล่าวว่า: "ฉันจะเจรจากับคุณฟู่อย่างจริงจัง ดูว่าเขาจะพูดยังไง ถ้ามีข่าว เราหารือกันได้ตลอดเวลา”

ฉีเติ่งเสียนให้จิ่วเฮิงพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านของตระกูลซุน ท้ายที่สุดแล้ว อาการบาดเจ็บนี้ไม่สามารถรักษาให้หายได้ภายในหนึ่งหรือสองวัน อย่างน้อยก็จะใช้เวลาครึ่งเดือนหรือแม้กระทั่งเป็นเดือน

ในที่สุดหลังจากที่จิ่วเฮิงถูกซ้อมในครั้งนี้ เขาก็สงบอารมณ์มากขึ้น

“แล้วก็ทางจ้าวหงซิ่ว คุณควรให้ความสนใจด้วย เพราะท้ายที่สุดแล้วเธอมาจากตระกูลจ้าว และเธอก็เป็นผู้มีพละกำลังเช่นนั้น” อวี่เสี่ยวหลงเตือน

“อืม...” ฉีเติ่งเสียนพยักหน้า

“แต่ทว่า ฉันรู้สึกว่าคราวนี้เธอดูเป็นศัตรูกับคุณน้อยลงมาก?” อวี่เสี่ยวหลงถามคำถามที่ประหลาดใจมาก

“ใช่ อาจเป็นคุณงามความดีของแม่ฉันมั้ง” ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วตอบ

อวี่เสี่ยวหลงพูดว่า: "ถ้าเป็นเช่นนั้น มันคงจะดี ดึงเธอมาให้ได้ด้วยเลย!"

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่เป็นทางการ: "มันจะง่ายขนาดนี้ได้ยังไง?"

ด้วยบุคลิกที่ไม่อาจคาดเดาได้ของจ้าวหงซิ่ว พูดสองสามคำกับเธอก็เป็นเรื่องยาก การพยายามให้เธอมายืนในฝั่งเดียวกันนั้นเป็นไปไม่ได้เลย!

“คุณก็อย่ากังวลมากเกินไป เราได้รับการสนับสนุนจากตระกูลซุน กองกำลังที่ไม่เป็นมิตรเหล่านั้นต้องการมาที่เผิงไหลเพื่อสร้างปัญหา แต่พวกเขาไม่มีความสามารถนั้น! ตระกูลซุนจะไม่สนับสนุนพวกเขาหรอก” ฉีเติ่งเสียนตบไหล่อวี่เสี่ยวหลงเบาๆ ปลอบโยนเธอ "ในช่วงเวลานี้ฉันขอแนะนำให้คุณมุ่งเน้นไปที่ศิลปะการต่อสู้ อย่าคิดเรื่องการแย่งชิงอำนาจมากนัก สิ่งเหล่านี้จะส่งผลต่อความก้าวหน้าศิลปะการต่อสู้ของคุณ"