บทที่ 1606 ผู้เป็นเซียนลูบศีรษะของข้า

ฉีเติ่งเสียนชวนอวี่เสี่ยวหลงไปทานอาหารเย็นด้วยกัน และพวกเขาก็ไปที่หมู่บ้านชาวประมงริมทะเลเพื่อกินอาหารประเภทชนบท

การนั่งบนเรือหาปลาลำเล็กๆ ฟังเสียงคลื่นและเสียงนกนางนวลทำให้จิตใจรู้สึกสงบ

แม้ว่าทุกวันนี้ฉีเติ่งเสียนทานปลามากจนอยากจะอาเจียนออกมา แต่เมื่อกินอาหารแนวชนบทของชาวประมงประเภทนี้ ยังคงต้องมีปลาหนึ่งหรือสองตัว

อย่างไรก็ตาม โชคดีที่อวี่เสี่ยวหลงไม่รู้เกี่ยวกับการตกลงลึกลับระหว่างเขากับคุณนายซุน ดังนั้นจึงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ฉันจะสอนวิธีหายใจแบบโยคะที่สามารถช่วยให้คุณมีสมาธิและสงบลงได้ อย่างไรก็ตาม นี่เป็นสิ่งที่ว่าภายนอกที่จิ่วเหิงกล่าวถึง เพื่อทำให้จิตใจสงบไม่ฟุ้งซ่าน ก็ต้องดูจิตใจของตัวคุณเองก่อน” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

ในขณะที่รับประทานอาหาร เขาได้เปิดเผยความคิดภายในของเขาต่ออวี่เสี่ยวหลง

อวี่เสี่ยวหลงรู้สึกประหลาดใจและพูดว่า: "นี่เป็นเทคนิคโยคะตันตระขั้นสูงมาก คุณไปเอามันมาจากไหน?"

ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นว่า: "ในกวางหยาง ฉันบังคับให้ผู้ชายคนหนึ่งพูดออกมา เขาพูดข้อส่วนใหญ่ และส่วนที่เหลือฉันเพิ่มเข้าไปเอง แม้ว่ามันจะแตกต่างออกไป แต่มันก็คล้ายคลึงกัน”

อวี่เสี่ยวหลงพยายามสงบสติอารมณ์สักครู่ และเธอก็รู้สึกสงบขึ้นมาก และไม่กังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ในเผิงไหลอีกต่อไป นอกจากนี้ สภาพแวดล้อมที่นี่ก็ดีมาก เงียบสงบซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกสงบมากขึ้น

ไม่นานหลังจากนั้น อวี่เสี่ยวหลงก็ลืมตาขึ้นมาและเห็นว่าฉีเติ่งเสียนทานอาหารเสร็จแล้วจึงเดินไปที่หัวเรือแล้วก้าวลงทะเล

น้ำทะเลลึกมาก แต่ใต้เท้าของเขาเหยียบพลังงานมืด ปริมาณน้ำที่ถูกแทนที่ก็มีขนาดใหญ่กว่าตัวของเขามาก สามารถลอยตัวได้

น้ำทะเลน่าจะสูงเท่าแค่เข่าเท่านั้น

เขาเดินไปข้างหน้าทีละก้าว หันกลับมา ยิ้มให้กับอวี่เสี่ยวหลงที่ได้สติแล้ว และพูดว่า: "คุณรีบกำจัดความคิดของคุณตั้งแต่เนิ่นๆ หากคุณมีปัญหาอะไร เราสามารถสื่อสารได้ตลอดเวลา"

ขณะที่เขาพูด เขาก็กวาดฝ่ามืออยู่บนทะเล เป็นชุดของฝ่ามือแปดทิศ อวี่เสี่ยวหลงมองออกว่า กระบวนท่าเหล่านี้ดูเหมือนจะมุ่งเป้าไปที่ "มือจับมังกร" ของคลาร์กโดยเฉพาะ!

ฝ่ามือแปดทิศขึ้นอยู่กับทักษะดาบ และการคว้าจับของคลาร์กนั้นต่อเนื่องและซับซ้อน การใช้ความแข็งแกร่งของฝ่ามืออันเฉียบคมของฝ่ามือแปดทิศ เพื่อแข่งขันกับมันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

อวี่เสี่ยวหลงเห็นฉีเติ่งเสียนลุยน้ำทะเลอย่างสบายๆ โดยเดินไปในแผนผังแปดทิศ ทุกการเคลื่อนไหวดูเหมือนจะสอดคล้องกับพลังของ "มือจับมังกร" ของคลาร์ก คือกำลังคิดหาวิธีแก้ไข

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉีเติ่งเสียนก็หยุดการเคลื่อนไหวและยืนอยู่ในจุดกึ่งกลาง

อวี่เสี่ยวหลงมองไป และเห็นกระแสน้ำวนเล็กๆ ถูกสร้างขึ้นในน้ำทะเลรอบตัวเขา พวกมันถูกสร้างขึ้นโดยพลังงานมืดที่เขาก้าวเข้าไปซึ่งยังไม่กระจายออกไป การจัดเรียงและการรวมกันของกระแสน้ำวนเล็กๆ กลายเป็นแผนผังแปดทิศ!

เมื่อเห็นสิ่งนี้ อวี่เสี่ยวหลงก็รู้สึกหวาดกลัวและประหลาดใจในใจ เพราะฉากดังกล่าวนี้มันไม่น่าเชื่อเกินไป ถ้ามันอยู่บนพื้นราบ มันก็จะจินตนาการได้ แต่กับสิ่งที่นุ่มนวลอย่างน้ำ มันช่างเหลือเชื่อ!

ฉีเติ่งเสียนเอามือไพล่หลัง แล้วเดินออกไปที่ทะเล ทิ้งอวี่เสี่ยวหลงไว้ด้านหลัง

ยังคงมีเสียงขับร้องดังมาจากระยะไกล: "หัวใจลิงความคิดม้าถูกมัดแน่น หม้อต้มน้ำแสนอุ่นไม่คลายเย็น ปีศาจไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ปล่อยจิตใจให้สงบ ปล่อยให้ธรรมชาติดำเนินไป มังกรก็ขับร้อง เสือชื่นชมยินดี หากฝึกฝนหลักการอันมหัศจรรย์นี้ น้ำและไฟก็จะปกคลุมทั่วร่างกาย..."

อวี่เสี่ยวหลงรู้สึกชะงัก พูดว่า "นี่คือเพลงไทเก็ก!"

ฉีเติ่งเสียนไม่รอเธอ และกำลังเดินไปทางน้ำแล้ว ค่อยๆ เดินจากไปเหมือนหวังจงเยว่ ผู้ที่นำไทเก็กแนะนำให้ตระกูลเฉินรู้จัก

ไม่เพียงแต่อวี่เสี่ยวหลงเท่านั้นที่ตกอยู่ในภวังค์ แต่ฉีเติ่งเสียนก็ตกอยู่ในภวังค์เช่นกัน หลังจากเดินไปไกล เขาก็ตระหนักว่าเขาได้เดินอ้อมไปแล้ว พอเดินเลี้ยวกลับเข้าฝั่ง ในเวลานี้ก็มืดลงแล้ว

“คลาร์ก คลาร์ก... พัฒนาท่าสังหารเพื่อจัดการกับฉัน ช่างเก่งกาจยิ่งนัก! แต่ฉันคือผู้ไร้คู่ต่อกรโดยแท้จริง!” ฉีเติ่งเสียน พึมพำอยู่ในใจ

ทันทีที่เขาก้าวขึ้นไปบนชายหาด ฉีเติ่งเสียน รู้สึกว่าอารมณ์ของเขาเป็นธรรมชาติโดยสมบูรณ์ และหมัดที่เล็ดลอดออกมาจากการเคลื่อนไหวและความนิ่งนั้นกว้างใหญ่และไม่อาจคาดเดาได้ ราวกับว่าวิถีแห่งสวรรค์นั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้