บทที่ 1607 เฟยหลงที่ขี้ขลาด

ความพ่ายแพ้ของจิ่วเฮิงครั้งนี้ ทำให้ลี่เฟยหลงตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างมาก อยากหนีกลับไปจำคุกต่อที่เรือนจำเกาะสวรรค์

ท้ายที่สุดแล้ว ในเรือนจำเกาะสวรรค์เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งห่างไกลจากผู้คนเหล่านั้น

เกาเย่ปฏิเสธคำขอของเขา ท้ายที่สุด เขาคือคนฉีเติ่งเสียนยกออกไป และรองหัวหน้าไม่ได้พูดอะไร เช่นนั้นเขาจึงไม่กล้าตัดสินใจโดยไม่ได้รับอนุญาต

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ฉีเติ่งเสียนยังชกมวยอยู่ในสนาม ลี่เฟยหลงก็มาหาถึงที่ คุกเข่าลงต่อเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“รองหัวหน้าใหญ่ ได้โปรดบอกผู้คุมเกาด้วยเถอะว่า ให้ฉันกลับไปที่เกาะสวรรค์! ฉันข้างนอกนี้มันอกสั่นขวัญแขวนยิ่งนัก ฉันกลัวจริงๆ!” ลี่เฟยหลงตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

แม้ว่าหลิวปิงเว่ยหัวหน้าพรรคไผ่เขียว จะช่วยเหลือเขา ส่งมืออันธพาลคอยปกป้องเขา แต่เขาก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัว ต้องเผชิญกับภัยคุกคามแห่งความตาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่รู้ว่าจิ่วเฮิงพ่ายแพ้ต่อชาวอเมริกัน เขาก็ยิ่งตกใจกลัวสุดขีด

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาในเรือนจำเกาะสวรรค์ ได้ขัดเกลาจิตใจของลี่เฟยหลงจนทำให้ขอบและมุมเรียบขึ้น เขาเพียงแต่คิดเกี่ยวกับการรักษาชีวิตของเขาเท่านั้น ความสามารถของเขาในอดีต ไม่สำคัญอีกต่อไป อะไรก็ไม่สำคัญเท่าชีวิตน้อยๆ ของเขา

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ พูดว่า: "ฉันไม่ใช่ให้หลิวปิงเว่ยส่งคนมาปกป้องคุณแล้วหรอกเหรอ ทำไมคุณถึงมีความกล้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"

ลี่เฟยหลงรู้สึกตกใจกลัวและพูดว่า: "ฉันกลัวจริงๆ ทางฝั่งแก๊งซื่อไห่มองฉันเป็นศัตรู ไม่เห็นว่าฉันเป็นผู้นำเลย ยิ่งกว่านั้น ซือถูหนานเจ้าหมอนี่ยังมีผู้สนับสนุนรายใหญ่ แล้วฉันจะสู้กับเขาได้ยังไงล่ะ?”

”พี่แม้แต่จิ่วเฮงที่ฉันเพิ่งรับคารวะก็พ่ายแพ้ให้กับชาวอเมริกัน"

ถ้าฉันไม่กลับไปล่ะก็ ฉันคงถูกฆ่าตายแน่ๆ..."

ฉีเติ่งเสียนสนุกสนาน พูดขึ้นว่า "ต่อไปนายก็เปลี่ยนชื่อเป็นลี่เฟยฉู่ล่ะกัน?”

ลี่เฟยหลงกล่าว “ถ้าเปลี่ยนชื่อเป็นลี่เฟยฉู่ แล้วกลับไปเข้าคุกได้ จะถูกเรียกด้วยชื่อนี้ก็ไม่สำคัญ”

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนฟัง เขาก็โกรธ แล้วตบหลังศีรษะ ดุเขาว่า “นายนี่มันมันไร้ค่า ฉันยังหวังพึ่งนายก่อกวนแก๊งค์ซื่อไห่ มีความกล้าแค่นี้? ในเมื่อนายกลัวถูกคนอื่นฆ่า ฉันจะฆ่านายให้ตายก่อนล่ะกัน!”

ลี่เฟยหลงพูดด้วยความหวาดกลัว: "ท้ายที่สุด ลูกพี่ของฉันก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่สามารถปกป้องฉันได้แล้ว!"

ฉีเติ่งเสียนหงุดหงิดจนกรอกตาใส่เขา กล่าวว่า :”ลูกพี่นายปกป้องนายไม่ได้ แล้วฉันก็ปกป้องนายไม่ได้งั้นเหรอ?”

ลี่เฟยหลงไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายของเขาชัดเจน เขารู้สึกว่าชายร่างกำยำอย่างจิ่วเฮิง ซึ่งเป็นชายผู้แข็งแกร่งก็พ่ายแพ้แล้ว เห็นได้ชัดว่าฉีเติ่งเสียนคือไม่สามารถทำได้หรอก

“หัวหน้า!”

ขณะที่ฉีเติ่งเสียนกำลังจะมอบหมัดมวยทหารให้กับลี่เฟยหลงได้ลิ้มลอง จู่ๆ ก็มีคนมาที่ทางเข้าลานบ้าน เรียกตะโกนลี่เฟยหลง

ลี่เฟยหลงตัวสั่นและไม่กล้าตอบรับ

ฉีเติ่งเสียนหันกลับไป และเห็นชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะมาจากแก๊งซื่อไห่ นี่ทำให้ดวงตาของเขาเย็นชาลง

“หัวหน้า วันนี้เป็นวันก่อตั้งแก๊งซื่อไห่ของเรา และเราจะบูชาเซ่นไหว้กวนเอ้อร์เหย่! ในฐานะหัวหน้า และคุณได้รับการปล่อยตัวจากคุกแล้ว คุณควรไปเป็นเจ้าภาพในการบูชาเซ่นไหว้นะ” ชายวัยกลางคนกล่าว กับลี่เฟยหลงด้วยน้ำเสียงอันดัง แฝงด้วยความเย็นชา

“ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาตอนที่ฉันไม่ได้อยู่ ซือถูหนานไม่ใช่เป็นประธานพิธีหรอกเหรอ? ก็ปล่อยให้เขาเป็นประธานพิธีเลย!” ลี่เฟยหลงเป็นเต่าหดหัว ตกใจหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ