บทที่ 1608 ตามหาอาจารย์จางเทียน

ลี่เฟยหลงที่มีสีหน้าขมขื่น มองไปที่ฉีเติ่งเสียน

เขาถามว่า: "ช่วยแบกลูกพี่ของฉันออกมา แบกเขาไปร่วมพิธีเซ่นไหว้ในวันนี้ได้ไหม? ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันก็รู้สึกมั่นใจหน่อย"

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนฟัง ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะด้วยความโกรธ ขมวดคิ้วและพูดว่า: “นายนี่มันจริงๆ เลย ไม่อยาดให้ลูกพี่ของนายมีชีวิตอยู่แล้วสินะ!”

ลี่เฟยหลงกล่าว “เขาเป็นลูกพี่ของฉัน ภรรยาของเขาก็คือภรรยาของฉัน! ภรรยาของฉันก็คือน้องสะใภ้ของเขา ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น แน่นอนว่าลูกพี่ต้องออกโรงก่อน ถ้าเขาไม่อยู่ ฉันไม่มั่นใจ!”

ท้ายที่สุด จิ่วเฮิงเคยแสดงทักษะเมื่อครั้งอยู่เรือนจำเกาะสวรรค์ พวกที่กระทำผิดถูกเขาจัดการทีละคน

ลี่เฟยหลงชื่นชมจิ่วเฮิงมาก ไม่เช่นนั้นเขาซึ่งเป็นหัวหน้าแก๊งซื่อไห่จะไม่คุกเข่าและคำนับเป็นลูกพี่ของเขา!

“ช่างเป็นสหายพี่น้องที่ดีจริงๆ!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ หากใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้ เขาก็จะทุบอีกฝ่ายให้ตายก่อนแล้วค่อยว่ากัน

แม้ว่าฉันไม่มีภรรยา แต่ฉันก็ยังต้องการป้องกันไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น! จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนบอกว่าสายลับของคุณคือสายลับของฉัน เลขาของคุณคือเลขาของฉัน?

ซุนอิ่งซูพูดกับฉีเติ่งเสียน: "คุณควรไปแก้ไขปัญหาแก๊งซื่อไห่ซะ ท้ายที่สุดแล้ว สโมสรนี้ขัดแย้งกับจั่วเฉิน ตอนนี้เพราะจิ่วเฮิงการหาเสียงของจั่วเฉินตกต่ำ คุณต้องรับผิดชอบ!"

ฉีเติ่งเสียนได้แต่ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากได้ยินสิ่งนี้ คุณนายคนสวยของบริษัทยักษ์ใหญ่เก่งมากในการเอารัดเอาเปรียบและกดขี่คนทำงาน

อย่างไรก็ตาม คุณนายของเขาได้คุยถึงขนาดนี้แล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก?

ท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของคุณนายคนสวยของบริษัทยักษ์ใหญ่ ฉีเติ่งเสียนเป็นคนที่สามารถทำได้ทุกอย่าง เธอเชื่อใจและยกย่องความสามารถของฉีเติ่งเสียนอย่างสูง

“วันนี้ ฉันจะไปเป็นเพื่อนคุณสักครั้ง เพื่อให้คนอื่นๆ ในแก๊งซื่อไห่ จะต้องได้ยินเสียงของคุณถึงจะได้!” ฉีเติ่งเสียนพูดกับลี่เฟยหลง

ลี่เฟยหลงตกตะลึง จากนั้นก็ตัวสั่นด้วยความกลัว พูดขึ้นว่า: "หรือไม่ก็แบกลูกพี่ของฉันไปด้วยดีไหม..."

ฉีเติ่งเสียนจ้องมอง พูดด้วยความโกรธ: "ดวงตาของนายข้างไหนที่มองว่าฉันด้อยกว่าลูกพี่ของนาย? ต้องเข้าใจนะว่า ลูกพี่ของนายของนายฉันเป็นให้เขามา"

ลี่เฟยหลงกล่าว: "ฉันคิดว่าลูกพี่ของฉันเก่งกว่ารองหัวหน้าใหญ่... คุณผอมมาก พวกอันธพานจากแก๊งซื่อไห่ของเราจะบดขยี้คุณจนตายได้!"

คำพูดนี้ทำเอาฉีเติ่งเสียนจนปัญญา เขามีรูปร่างผอมบาง (เอกโตมอร์ฟ) และมันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะเพิ่มมวลกล้ามเนื้อ ดังนั้น พอสวมเสื้อผ้าแล้ว เขาจึงดูผอมเพรียว

“ช่างเถอะ ฉันไม่อยากเถียงกับนาย พิธีเซ่นไหว้ในวันนี้นายจำต้องปรากฎตัว ฉันจะไปกับนาย รับรองว่าชีวิตของนายปลอดภัย” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น

“อย่าเลย!” ลี่เฟยหลงเกือบจะร้องไห้

“ในเมื่อฉันกล้าไปกับนาย จะต้องกังวลเรื่องอะไร แม้ว่าฉันจะตาย ฉันก็จะตายก่อน” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเฉยเมย

เมื่อถูกบังคับโดยอำนาจเผด็จการของฉีเติ่งเสียน ความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถกลับไปที่เรือนจำเกาะสวรรค์ได้ในขณะนี้ ลี่เฟยหลงทำได้เพียงเห็นด้วยด้วยความสิ้นหวัง

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: "นอกจากนี้ ในเมื่อหวังข่ายสามารถตามนายถึงที่นี่ได้ จะเห็นได้ว่านายถูกจับตามองอยู่ตลอด ควรเบ่งกล้ามให้เห็นอย่างเหมาะสม ห้ามออกไปข้างนอกตอนเที่ยง"

ได้ยินสิ่งนี้ เขาตกตะลึงและถามว่า "ทำไมห้ามออกไปข้างนอกตอนเที่ยงล่ะ?"

ฉีเติ่งเสียนพูด "เพราะว่าเช้าเย็น(ไม่ช้าก็เร็ว)จะเกิดเรื่อง!"

"เอ่อ ก็ได้!" ลี่เฟยหลงตอบ

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนเกลี้ยกล่อมเขา รู้สึกถึงความสำเร็จ คราวนี้เขาเกลี้ยกล่อมคนด้วยคุณธรรมโดยไม่แสดงหมัดออกมา เขามีความก้าวหน้าจริงๆ ทักษะการพูดของเขาดีขึ้น และความฉลาดทางอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นเช่นกัน

“หวังข่ายคนนี้ยโสมาก บุกเข้ามาในวิลล่าของฉันมาทำตัวอวดดี” ซุนอิ่งซูพูดอย่างไม่พอใจด้วยอารมณ์เจตนาฆ่า