บทที่ 1619 วิชาดาบห้องน้ำ

ฉีเติ่งเสียนและจ้าวหงซิ่วต่างก็หอบด้วยความเหนื่อยล้า ถือดาบและหยุดพักกัน

คุณนายซุนยืนอยู่บนหน้าต่างชั้นสอง เอนตัวพิงแขนทั้งคู่ ถือเมล็ดทานตะวันจำนวนหนึ่งไว้ในมือข้างหนึ่ง มองดูฉากนี้อย่างเพลิดเพลิน

นี่ดีกว่าการชมหนังบู๊มาก ยอดฝีมือทั้งสองที่ไม่มีใครเทียบต่างฟาดฟันด้วยดาบและปืหอกจริงเป็นเวลากว่าสิบนาที มีประกายไฟสายฟ้าฟาด แสงและเงาของดาบกระทบกัน สะใจยิ่งนัก

“อ๋า หยุดอย่างนี้เลยเหรอ สู้กันต่อสิ! น่าสนุกจะตาย หยุดไม่ได้!” ซุนอิ่งซูอดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเอง โดยไม่กลัวว่าฉีเติ่งเสียนจะถูกจ้าวหงซิ่วฟันจนตาย

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจหนักออก และเมื่อเขาเห็นจ้าวหงซิ่วยกข้อมือขึ้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป และเขาก็พูดว่า "ฉันว่านะพี่สาว เราอย่าสู้กันอีกเลย มันไม่จำเป็น มันยากที่จะตัดสินผู้ชนะ"

จ้าวหงซิ่วบกัดฟันแน่น พูดว่า: "ไม่ได้ วันนี้พวกเราคนใดคนหนึ่งต้องนอนอยู่ที่นี่!"

ครั้งนี้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกเสียใจจริงๆ ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นกับหลิวจงเหยียนไป ยิ่งกว่านั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดคือหลิวจงเหยียนไม่ได้จริงจัง จ้าวหงซิ่วกลับตรงกันข้ามทุ่มสุดตัวอย่างไม่คิดชีวิต... ผลก็คือ เธอทุ่มสุดตัวจนตับพัง แต่ก็ไม่สามารถเป็นยอดฝีมือที่ไร้ที่เปรียบได้ ถูกทรมานจนสะบัดสะบอม

แน่นอนว่า ฉีเติ่งเสียนไม่ได้คิดว่าทักษะของจ้าวหงซิ่วจะแย่ขนาดนี้บอสคนหนึ่งสามารถสะกัดเธอได้เป็นเวลาสองวัน...

"หุบปาก มาลิมรสคำว่าตาย!"จ้าวหงซิ่วเห็นฉีเติ่งเสียนยังอยากจะพูด ก็ยกดาบขึ้นทันที ก้าวไปข้างหน้า และฟันด้วยแนวตั้ง

ซุนอิ่งซูพูดอย่างมีความสุข: "ในที่สุดการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง!"

ฉีเติ่งเสียนหลบกลับและพูดว่า: "หยุดเถอะ อย่างมากฉันจะช่วยคุณฆ่าบอสพวกนั้น ช่วยคุณระบายความทุกข์ เป็นไง!"

หลังจากที่จ้าวหงซิ่วได้ยิน แน่นอนว่าเธอหยุดมองดูเขาอย่างครุ่นคิดและพูดว่า: "ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้"

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขอเพียงแค่สามารถเจรจาได้ แม้ว่าความสามารถในการเล่นเกมของเขาจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่แน่นอนว่าก็น่าจะดีกว่าจ้าวหงซิ่ว

ซุนอิ่งซูเปิดปากของเธอ จากนั้นก็แสดงสีหน้าสิ้นหวังราวกับจะพูดว่า - สู้สิ ทำไมไม่สู้ล่ะ!

เมื่อหันกลับมาและเห็นสีหน้าผิดหวังของซุนอิ่งซู ฉีเติ่งเสียนแทบจะบ้าตาย นั่นเป็นเพราะเธอคิดว่าเขาจะมีเก้าชีวิตหรือไง จึงอยากให้เขาทิ้งไม่กี่ชีวิตก่อนหรือไง?

“เห้อ ฉันจะกลับไปเล่นให้ผ่านด่านกับเธอก่อน พอใกล้ถึงเวลาแล้วฉันจะกลับมาหาคุณ” ฉีเติ่งเสียนพูดกับซุนอิ่งซู พร้อมกับถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“ได้” ซุนอิ่งซูยิ้ม “อย่าถูกฟันตายล่ะ!”

เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอเต็มใจที่เห็นจ้าวหงซิ่วจัดการฉีเติ่งเสียน ยิ่งเธอเห็นเช่นนี้มากเท่าไร เธอก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว เป็นเรื่องยากที่จะเห็นผู้ชายคนนี้ที่รังแกผู้อื่นจะมีความกลัว

ในความเป็นจริงฉีเติ่งเสียนไม่กลัวจ้าวหงซิ่ว แต่การต่อสู้กับเธอแบบนี้เป็นการสิ้นเปลืองพลังงานทางกายภาพ ทั้งคู่ไม่ได้อ่อนแอในศิลปะการต่อสู้ เว้นแต่พวกเขาจะตั้งใจแน่วแน่ที่จะตัดสินใจระหว่างความเป็นและความตาย เพื่อตัดสินว่าใครเหนือกว่า

หลังจากที่ทั้งสองจากไปแล้ว ซุนอิ่งซูก็ลงไปชั้นล่างอย่างเกียจคร้าน หลังจากเห็นลานที่รกร้าง เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

เธอเดินอย่างอยากรู้อยากเห็นไปยังดาบซามูไรสองเล่มที่เต็มไปด้วยรอยแหว่ง หยิบมันขึ้นมาแล้วใช้นิ้วดีดดู โดยตระหนักว่ากระบวนการหลอมดาบซามูไรเหล่านี้นั้นไม่ธรรมดา

“ดาบเช่นนี้ยังสามารถสู้จนแหว่งได้ ช่างเป็นสัตว์ประหลาดสองตัวจริงๆ!” ซุนอิ่งซูอดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเอง แต่เธอก็โทรหาคนมาช่วยจัดเก็บลานบ้าน

มีอิฐหักและรอยเท้าที่จมลึกทุกแห่งในลาน ซึ่งทำลายความงามโดยรวม

ด้วยเหตุนี้ ฉีเติ่งเสียนจึงตามจ้าวหงซิ่วกลับไปที่โรงแรม แล้วเปิดแล็ปท็อปของเธอ

หลังจากเห็นรอยแตกบนแล็ปท็อป ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากของเขา เจ้าคนดี เป็นเรื่องจริงที่คนไม่ถนัดเล่นแต่ก็ดันอยากเล่น ประเด็นคือไม่เก่งไม่พอ แต่ยังเป็นพี่สาวที่อารมณ์ร้าย! แล็ปท็อปที่ราคาแพงเช่นนี้ ถึงกับทุบจนหน้าจอแตกได้