บทที่ 1623 งานเขียนพู่กัน

เมื่อหลงถูและท่านผู้เฒ่าหลงได้ยินเสียงที่คุ้นเคย พวกเขาก็อดที่จะตกใจสั่นไม่ได้

ช่วงนี้ความฝันของทั้งสองก็ยังฝันถึงพระอัครสังฆราชฉี

หลงถูกพูดขี้ด้วยใบหน้าเยาะเย้ย : “สวัสดีอัครสังฆราชฉีวันนี้เมื่อตอนเที่ยงฉันเพิ่งกินเกี๊ยวไป แล้วยังจุ่มมันลงไปในซีอิ๊ว ไม่เค็มและไม่จืดรสชาติกำลังดีทีเดียว !”

หลังจากที่ฉีเติ่งเสยนได้ยินอย่างนั้นก็พอใจ เขาตบไปที่ไหล่ของหลงถู : “พ่อหนุ่มช่างรู้มารยาทดีเสียจริง ตระกูลหลงสั่งสอนมาได้ดีมาก!”

เขาเพิ่งจะกวาดล้างแก๊งสี่ไห่ไป ผู้เฒ่าหลงออกคำสั่งอย่างเข้มงวดว่าใครก็ตามในตระกูลหลงที่ไปยั่งยุดาวหายนะดวงนี้ แม้จะเป็นคนโอหังอย่างหลงถูในตอนนี้เขาก็ยังต้องสุภาพ เหมือนกับผู้ใหญ่เช่นกัน

“ฉันไม่ชอบกินเกี๊ยว อีกอย่างฉันก็ไม่เคยจุ่มมันลงในซีอี๊วเลย!” ผู้เฒ่าหลงตอบด้วยสีหน้าอึมครึม ไม่พอใจกับฉีเติ่งเสียนอย่างมาก

“นั้นก็ไม่เป็นไร ยังไงก็เป็นผู้สูงอายุแล้ว รสนิยมด้านรสชาติก็เคยชินไปแล้ว ในเวลาสั้นๆก็คงจะยังแก้ไม่ได้” ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นอย่างไม่สนใจใยดี

ซุนเจี้ยนเฉินที่อยู่ไม่ไกลเขามองมาแล้วยิ้มเย้ย ไอ้หมอนี่เริ่มไปหาเรื่องตระกูลหลงอีกแล้ว สงสัยครั้งที่แล้วจะผิดไม่มากพอ !

ผู้เฒ่าหลงหน้าอึมครึมและไม่ได้พูดอะไร ในขณะที่หลงถูตัวสั่นเทา

ฉีเติ่งเสียนไอและพูดขึ้น : “ฉันรู้ว่าบ้านตระกูลหลงเป็นบ้านที่ใจบุญมาโดยตลอด วันนี้เตรียมจะมาบริจาคมากน้อยแค่ไหนล่ะ?”

ผู้เฒ่าหลงตอบด้วยเสียงเรียบ : “งานเลี้ยงการกุศลในคืนนี้จัดขึ้นในรูปแบบของงานประมูล หากว่ามีของที่ต้องใจฉัน แน่นอนว่าฉันก็จะไม่หยั่งมือแน่”

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจและพูดขึ้น : “ผู้เฒ่าหลงผู้ยิ่งใหญ่ !”

ผู้เฒ่าหลงพูดขึ้นด้วยเสียงเย็น : “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว พวกเราก็ขอตัวไปทักทายเพื่อนคนอื่นๆก่อน”

ฉีเติ่งเสียน : “เชิญครับ !”

คุณปู่และหลานชายเดินห่างออกไปราวกับอยู่ให้ห่างเทพแห่งความโชคร้าย แม้แต่ผู้เฒ่าหลงที่เท้าไม่ค่อยแข็งแรง ยังรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วราวกับบิน

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจออกมาเบาๆ สมกับที่สามารถทำให้หมอเทวดาซุนชิงเสวียนมาเป็นลูกศิษย์ได้จริงๆ ขาของผู้เฒ่าหลงถูกรักษาให้หายดีแล้วอย่างนั้นเหรอ?

“คุณเนี่ยนะ เอาชื่อเสียงของประเทศไปทำลายหมดแล้ว!” ฉีเติ่งเสียนที่ภายนอกดูนิ่งๆ ภายในคิดสนุกอยานั้น จู่ๆก็โดนคนมาแตะไหล่ เขาจึงหันไปมองแล้วพบกับใบหน้าที่แสนจะธรรมดา

นี่คืออวี้เสี่ยวหลงที่หลังจากการเปลี่ยนหน้าตาแล้วก็เปลี่ยนชื่อเป็นหลงเสี่ยวอวี้ เธอก็มาเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลนี้ด้วย

ฉีเติ่งเสียนเห็นว่าอวี้เสี่ยวหลงแต่งตัวที่ดูเป็นทางการ เขาไม่เคยเห็นอวี้เสี่ยวหลงแต่งตัวแบบนี้มาก่อน แม้ว่าหน้าตาจะเปลี่ยนไป แต่รูปร่างก็ยังคงเหมือนเดิม….

อวี้เสี่ยวหลงสังเกตเห็นว่าสายตาของเขามองอยู่ที่ชุดด้านบนของเธอ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วแล้วถามขึ้น: “คุณมองอะไรอยู่หนะ?”

ฉีเติ่งเสียน : “ฉันดูมันในนามของฉัน มีปัญหาอะไรมั้ย?”

อวี้เสี่ยวหลงเดินจากไปทันที เธอไม่ต้องการที่จะพูดคุยกับคนที่พูดยังไงก็ฟังแบบนี้มากเกินไป อีกอย่างที่กว่าเธอจะเปลี่ยนชื่อและมาที่นี่ ดังนั้นมันจึงไม่เหมาะสมถ้าเธอจะมีปฏิสัมพันธ์ที่มากเกินไปจนเป็นที่สังเกต

อย่างไรก็ตาม อวี้เสี่ยวหลงที่ห้าวหาญมาตลอด เวลามาใส่ชุดเดรสแล้วนั้นมันดูดีมากจริงๆ ! ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ชอบมองหน้าอกหรือมองขา เขาแค่เชี่ยวชาญในการค้นพบความงามในชีวิตก็แค่นั้นเอง

เมื่อเวลาดำเนินมาถึงช่วงเวลาที่กำหนด งานในวันนี้ก็เริ่มขึ้นอย่างตรงเวลาจั่วเฉินเดินออกมาก่อนและเคารพทุกคนอย่างสุภาพ ในด้านผู้ที่ได้รับเงินบริจาคทุกคนก็แสดงความขอบคุณแขกผู้มีเกียรติ

หลังจากที่จั่วเฉินพูดจบก็มอบเวทีให้กับพิธีกร

พิธีกรมีความเป็นมืออาชีพมาก หลังจากที่ขึ้นมาบนเวทีก็ได้แนะนำของประมูลในวันนี้ให้ทุกคนทราบอย่างทะมัดทะแมง เนื่องจากเป็นรายการเพื่อสังคมสินค้าที่ประมูลจึงไม่ใช่ของโบราณที่ล้ำค่า แต่เป็นของที่เป็นที่ระลึกเสียมากกว่า

อย่างเช่น ของชิ้นแรงที่จะขึ้นประมูลเปิดงานคืองานปักที่ทำโดยภรรยาของคุณจั่วเฉิน เธอมีความชำนาญมากผลงานที่ออกมามีความปราณีตงดงาม หากเทียบกับสินค้าที่วางขายในตลาดแล้ว งานนี้มีความสวยงามกว่ามาก