บทที่ 1624 การบิดเบือน

ขณะที่เขาพูดเช่นนี้ หลัวฮั่นก็หยิบม้วนกระดาษออกมาจากกระเป๋าข้างๆ ซึ่งเป็นตัวอักษรที่อัดกรอบไว้แล้วจากมือของเขา

"ไม่ผิด ถ้าจะมีใครสักคนในโลกที่มีอักษรวิจิตรมีมูลค่าทองคําหนึ่งล้าน หากนอกเหนือจากคนโบราณแล้ว; ก็มีเพียงอาจารย์หลัวเท่านั้นแหละ!" ซ่งผูยิ้มและพูดในเวลานี้ฆ่าคน

"ใช่ ฉันโชคดีพอที่ได้ภาพวาดจากอาจารย์หลัวมาแขวนอยู่ในสํานักงานให้ชื่นชมทุกวัน" ในเวลานี้โหยวซินยังยิ้มแซวหลัวฮั่น

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้ตั้งนานแล้วว่าเป็นภาพวาดที่เขียนโดยจั่วเฉิน ดังนั้นพวกเขาจึงมาพบหลัวฮั่นล่วงหน้าและขอให้หลัวฮั่นวิพากษ์วิจารณ์อักษรวิจิตรของจั่วเฉินในช่วงเวลาวิกฤตนี้

ต้องบอกว่ากลอุบายนี้ค่อนข้างชั่วร้ายจริงๆ มันเหมือนเทียบเท่ากับการกดใบหน้าของจั่วเฉินลงบนพื้นแล้วถูๆมัน!

แม้แต่สีหน้าของซุนหยิงซูก็แสดงท่าทีไม่ค่อยดี เธอไม่ต้องการถูกตราหน้าด้วยชื่อเสียงที่ว่า "เลียแข้งเลียขา" และ "ทําลายแวดวงศิลปะ" คำพวกนี้ที่มันยากที่จะฟัง

สีหน้าของซุนเจี้ยนเฉินเคร่งขรึม และแน่นอนอย่างที่เขาคาดไว้ว่าซ่งผูจะไม่ตกเป็นเป้าหมาย และเพาหลัวฮั่นมาที่นี่เพื่อทำลายสถานการณ์

จั่วเฉินยังขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเคยประสบกับลมและคลื่นนับไม่ถ้วน ในขณะนี้เขารู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่เขาก็ยังสามารถสงบจิตสงบใจได้ และในขณะเดียวกันเขาก็กําลังคิดว่าใครเปิดเผยตอนจบล่วงหน้าเพื่อให้อีกฝ่ายหาโอกาสที่จะโจมตีตัวเอง! ข้อพิพาททางการเมืองนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง และจั่วเฉินรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

ฉีเติ่งเสียนกลับทำหน้าไม่เชื่อและพูดว่า "จริงเหรอ? ให้ฉันดูว่าอักษรวิจิตรของคุณมีค่าทองคําตรงไหน! ”

หลัวฮั่นเยาะเย้ยและพูดว่า "อักษรวิจิตรของฉัน ฉันไม่กล้าพูดหรอกว่าไม่มีใครเทียบได้ในโลก แต่สามารถเรียกได้ว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างแน่นอน!" อย่างน้อยก็ไม่มีปัญหากับอักษรวิจิตรคํานี้! ”

หลังจากพูดเช่นนี้ เขาก็โยนม้วนหนังสือให้พิธีกร

ซ่งผูยกมือขึ้นให้พิธีกรและพูดว่า "ให้ทุกคนเงยหน้าขึ้นดูอักษรวิจิตรของอาจารย์หลัว เพื่อเป็นเกียรติแก่ฉัน" ”

พิธีกรเป็นเพราะซ่งผูทำให้ขี่หลังเสือแล้วลงยาก เพราะรู้ว่าชายหนุ่มคนนี้มีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาและไม่กล้าขุ่นเคือง ดังนั้นเขาจึงทําได้เพียงกางภาพวาดและแขวนไว้จัดแสดง

คนที่มาวันนี้ล้วนต่างก็มีพรสวรรค์ในการประเมินงานศิลปะ การประดิษฐ์ตัวอักษรนั้นงดงามมาก และพวกเขาก็ชอบมันมากพวกเขามีสายตาที่เฉียบแหลม และอักษรวิจิตรของปรมาจารย์ปลอมที่โฆษณาบนอินเทอร์เน็ตไม่สามารถหลอกลวงพวกเขาได้

แต่ทันทีที่ภาพวาดนี้ถูกแขวนโชว์ ก็เกิดความโกลาหล เพราะการประดิษฐ์ตัวอักษรนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสามารถในการประดิษฐ์ตัวอักษรที่ยอดเยี่ยมและความแข็งแกร่งที่ออกมาจากกระดาษ

แม้แต่คนที่ไม่รู้วิธีเขียนก็ยังรู้สึกว่าการเขียนนั้นดีมาก

"จิตวิญญาณแห่งความเป็นอิสระ?"

ฉีเติ่งเสียนหรี่ตามองไปที่คํานี้และตกอยู่ในสภาวะการทำสมาธิ

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็หันหน้าไปมองโหยวซินและซ่งผูด้วยสีหน้าอาฆาต

"จิตวิญญาณแห่งความเป็นอิสระ ความคิดแห่งอิสรภาพ" จากนามปากของคุณเฉิน ในยุคที่มืดมนและปั่นป่วนนั้น อาจกล่าวได้ว่าเป็นเหมือนแสงแห่งปัญญาที่สว่างไสวบนท้องฟ้ายามค่ําคืน ซึ่งสะท้อนกับแวดวงวัฒนธรรม

สิบคํานี้ไม่มีปัญหาอะไร เหมือนกับเป็นสัญลักษณ์ของสังคมอารยธรรมสมัยใหม่ที่แท้จริง แต่หลัวฮั่น ดึงแค่แปดคําแรกออกมาเท่านั้น ในโอกาสเช่นนี้และในสภาพแวดล้อมทั่วไปเช่นนี้ มันเป็นแรงจูงใจแอบแฝง!

เขาเชื่อได้อย่างแน่นอนว่า หลัวฮั่นกําลังบิดเบือนความคิดและความตั้งใจของคุณเฉินอย่างมุ่งร้าย

หลังจากที่ จั่วเฉินเห็นคําทั้งแปดคํานี้ ใบหน้าของเขาก็ไม่พอใจเช่นกันความรู้ทางการเมืองของเขาสูงมาก เขาจะไม่เห็นความหมายของการใส่ภาพเช่นนี้ ในโอกาสเช่นนี้ได้อย่างไร!

อวี้เสี่ยวหลง ซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลด้วยนามแฝงหลงเสี่ยวอวี้ ก็ค่อยแสดงสีหน้าเยาะเย้ยออกมาเช่นกัน