ตอนที่ 1616
บทที่ 1625 เขาจะต้องอับอาย
October 21, 2026
"ขยะก็คือขยะ ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกคุณมีวิสัยทัศน์แบบไหน อักษรแบบนั้นมันน่ายกย่องหรือ？"
ฉีเติ่งเสียนลุกขึ้นยืนและถามเบา ๆใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
"เด็กชายจากแผ่นดินใหญ่ คุณบ้าหรือเปล่า ยอมรับข้อบกพร่องของตัวเองมันยากมากเหรอ？"
"ถูกต้อง คําพูดของอาจารย์หลัวนั้นชัดเจนสําหรับทุกคน คุณมีผลงานอะไรไหม มีคุณสมบัติอะไรที่จะประเมินอาจารย์หลัวแบบนี้!"
"เฮอะๆ...... ฉันคิดว่าเขาอิจฉา ไม่จริงเหรอที่ชาวแผ่นดินใหญ่เป็นแบบนี้ ถึงระดับจะไร้สาระ แต่ระดับการพูดคุยก็สุดยอดมาก ”
เมื่อทุกคนเห็นฉีเติ่งเสียนหยิ่งผยองที่บอกว่าคําพูดของหลัวฮั่น เป็นขยะ พวกเขาทุกคนก็รู้สึกไม่มีความสุขและคิดว่าดูถูกเหยียดหยามกันอย่างมาก
หลงถูก็อยากมีส่วนร่วมเช่นกัน แต่ถูกกลับถูกผู้อาวุโสตระกูลหลงจับไว้
ในเวลานี้หลงถูก็รู้สึกตัวและแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาเกือบจะทําผิดพลาดครั้งใหญ่ ถ้าเขาปล่อยให้ฉีเติ่งเสียนนก่อเรื่องอีก พวกเขาจะสูญเสียเงินจํานวนมากอีกครั้ง
ซ่งผูยิ้มและถามว่า "พระอัครสังฆราชฉี เป็นพระอัครสังฆราชแห่งภาคใต้ ซึ่งเป็นกระดูกสันหลังของนิกายศักดิ์สิทธิ์!" เนื่องจากคุณสามารถประเมินคําอักษรของอาจารย์หลัวได้เช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นคุณคงเคยเห็นอักษรที่ดีกว่านี้ใช่ไหม? ”
หลัวฮั่นพูดอย่างเฉยเมย:" ถ้าเขาบอกว่าเขาได้เห็นอักษรของผู้เฒ่าหวังซีจือ งั้นก็ไม่สามารถเปรียบเทียบได้จริงๆ และคนปัจจุบันก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับคนโบราณได้ ”
โหยวซินยังยิ้มและพูดว่า: “ใช่ ถ้าบอกว่าอักษรของอาจารย์หลัวฮั่นไม่ดีเท่าคนโบราณ มันก็ไร้ความหมาย”
ฉีเติ่งเสียนแสดงสีหน้าไม่แยแสและพูดว่า "เมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดเหรอว่าอักษรของฉันแข็งแกร่งกว่าเขาถึงสองเท่าและฉันสามารถขายมันได้สอง!" หูของคุณไม่ดีหรือ? ”
หลัวฮั่นเยาะเย้ยและพูดว่า "ฉันปะปนอยู่ในโลกการประดิษฐ์ตัวอักษรมาตลอดชีวิต และฉันไม่เคยเห็นชายหนุ่มที่หยิ่งผยองเช่นนี้มาก่อน!" ”
ฉีเติ่งเสียนรอสักครู่แล้วพูดว่า “ตอนนี้คุณไม่เห็นเหรอ”
หลัวฮั่นเยาะเย้ยครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดว่า:" ถ้าคุณสามารถเขียนอักษรที่แข็งแกร่งกว่าชายชราได้ อย่าว่าแต่มันแข็งแกร่งเป็นสองเท่าเลย แม้ว่าจะแข็งแกร่งกว่าเพียงเล็กน้อย แต่ชายชราจะยอมรับว่าคุณมีความสามารถ! ”
ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น:" การยอมรับมันมีประโยชน์อะไร" มาเดิมพันกันเถอะ ”
หลัวฮั่นพูดว่า:" โอเค คุณต้องการเดิมพันอะไร มันต่ําเกินไป ชายชราไม่ชอบ! ”
ฉีเติ่งเสียนหรี่ตาและยิ้ม:" ถ้าฉันชนะ ฉันจะขอของเก่าทั้งหมดที่คุณรวบรวม!" ”
หลัวฮั่นพูดว่า "หืม? เยี่ยมมาก ถ้าคุณแพ้ล่ะ! ”
ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิดและพูดว่า:" ถ้าฉันแพ้ ฉันจะยอมรับว่าอักษรของคุณดีกว่า และฉันจะสนับสนุนสมาชิกสภาโหยวซิน อย่างเต็มที่!" ”
ทันทีที่คําพูดเหล่านี้ออกมา มันก็สะเทือนโลกมาก
แม้แต่ใบหน้าของจั่วเฉินก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ถ้าเขาไปสนับสนุนโหยวซินสถานการณ์ของเขาคงแย่มาก!
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อในความสามารถของฉีเติ่งเสียน แต่หลัวฮั่น เป็นคนที่หมกมุ่นอยู่กับการประดิษฐ์ตัวอักษรมานานหลายทศวรรษ และทักษะการประดิษฐ์ตัวอักษรของเขาก็มาถึงจุดสูงสุด เข้าใกล้ขั้นของคนโบราณ และยากเกินไปที่จะเอาชนะเขาในการประดิษฐ์ตัวอักษร
"น่าสนใจ! ในฐานะพระอัครสังฆราชของโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ พระอัครสังฆราชฉีควรรู้ว่าการโกหกเป็นอาชญากรรมที่ชั่วร้าย ซ่งผูมีความสุขหลังจากได้ยินสิ่งนี้ เขาลูบฝ่ามือและพูดว่า
"แน่นอนว่าพระอัครสังฆราชฉีของฉันได้พูดแล้ว และมันยากจะคืนคำ" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเฉยเมยว่า "ทำไม หลัวฮั่น คุณกล้ายอมรับมันหรือไม่" คุณตีความคําพังเพยอันยิ่งใหญ่ของคุณเฉินอย่างมุ่งร้าย วันนี้ฉันจะสอนบทเรียนดีๆให้คุณ! ”
หลัวฮั่นก็โกรธเช่นกัน เมื่อได้ยินสิ่งนี้เขาก็หัวเราะอย่างร้ายกาจและพูดว่า "โอเค ฉันอยากจะดูว่าคุณจะทําอะไรได้เพื่อเอาชนะฉัน เอาปากกาและหมึกมาให้เขาเขียนตอนนี้! ”
อวี้เสี่ยวหลง ซุนหยิงซู แม้แต่เย่จีกั๋วสุนัขคนขี้ประจบประแจงก็ตกใจและรู้สึกว่าครั้งนี้ฉีเติ่งเสียนนั้นเล่นใหญ่ไปหน่อย เพราะเขากําลังเผชิญหน้ากับปรมาจารย์การประดิษฐ์ตัวอักษรที่มีชื่อเสียงมาหลายปี!
เย่จีกั๋วอดไม่ได้ที่จะถามทานหลาง:" พี่ทานหลาง นี่ไม่เกินจริงไปหน่อยเหรอ" ”
ทานหลางพูดอย่างดูถูก:"นายจะได้รู้อะไร!" อาจารย์รองเรียนรู้การประดิษฐ์ตัวอักษรมาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก และเขาได้ฝึกฝนการประดิษฐ์ตัวอักษรทุกวัน เขาก็มีพรสวรรค์ ”
เย่จีกั๋วกล่าวว่า:" ไม่ว่าเขาจะมีพรสวรรค์แค่ไหน มันก็ไร้ประโยชน์ หลัวฮั่นเป็นปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก และเขาสามารถมาถึงจุดนี้ได้ การประดิษฐ์ตัวอักษรเป็นสิ่งที่มากกว่าความสามารถเพียงอย่างเดียวที่สามารถสร้างขึ้นมาได้”