บทที่ 1626 สงครามและสันติภาพ

เมื่อฉีเติ่งเสียนเริ่มกดปากกา กล้องได้ติดตามกระบวนการทั้งหมด และทุกคนที่อยู่ในที่นั้นอดไม่ได้ที่จะกลั้นหายใจ ตั้งใจดูว่าระดับการประดิษฐ์ตัวอักษรของเขามีพลังแค่ไหนถึงได้กล้าที่จะดูถูกหลัวฮั่น!

ข้อมือของฉีเติ่งเสียนลอยอยู่ในอากาศ ขณะที่เขาเขียนด้วยลายเส้นที่สง่างาม สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ ปากกาของเขาเคลื่อนไหว แขนและร่างกายของเขาก็ขยับไปด้วย ปลายปากกาไปที่ไหน ร่างกายของเขาก็ขยับตามไปที่นั่น

มันไม่เหมือนการเขียน แต่มันรู้สึกเหมือนเต้นรํา จังหวะบนกระดาษลายเส้นที่สง่างามและแข็งแกร่งเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง เหมือนเจาะทะลุลงไปในความรู้สึกของผู้คน

อวี้เสี่ยวหลง เฝ้าดูการเคลื่อนไหวของฉีเติ่งเสียนอย่างจริงจัง รู้สึกว่าเมื่อเขาเขียนสองคำนี้ เขาเต็มไปด้วยพลังงานที่ระเบิดได้เหมือนกับหมัดปืนใหญ่ พลังของคำทะลุกระดาษ ไปถึงโต๊ะ ลึกซึ้งถ่องแท้

ยิ่งไปกว่านั้นท่าทางของการถือปากกาของฉีเติ่งเสียนจับปากกานั้น มีอารมณ์ความยิ่งใหญ่ที่ไม่สิ้นสุด ราวกับว่าเขาเป็นจักรพรรดิที่กำลังมองดูโลก!

เมื่อเขาเขียนคําที่สาม อวี้เสี่ยวหลง รู้สึกว่ากําปั้น และความตั้งใจกําปั้นของฉีเติ่งเสียนเปลี่ยนไปอีกครั้ง เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นเอาแน่เอานอนไม่ได้และเข้าใจยากพอๆกับไทเก็ก

เขาขยับปากกาแล้วเขียนคำว่า "และ"

หลัวฮั่นที่อยู่ด้านข้างจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ และขมวดคิ้วมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อฉีเติ่งเสียนที่จะเขียนคําสองคําแรก เขารู้สึกว่าทักษะการประดิษฐ์ตัวอักษรของชายหนุ่มคนนี้แข็งแกร่งมากและเขาสามารถเปรียบเทียบกับตัวเองได้ และเมื่อพูดอักษรรูปแบบที่สามก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จากจุดเริ่มต้นของลายเส้นที่สง่างามและแข็งแกร่งไปสู่ความปรารถนา

หลังจากเขียนคํานี้อารมณ์ทั้งหมดของฉีเติ่งเสียนก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นความนุ่มนวลอบอุ่น เหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ

ร่างกายของเขายังคงเคลื่อนไหวต่อไป เสียงแปรงที่ส่งเสียงดังกรอบแกรบบนกระดาษข้าวที่ทํามาอย่างดี ซึ่งน่ารื่นรมย์มาก เพื่อให้ทุกคนในที่อยู่ตรงนั้นอดไม่ได้ที่จะตั้งใจฟัง

เมื่อฟังเสียงงานเขียนของเข ก็มีภาพจินตนาการของความสงบในจิตใจและความสงบของจิตวิญญาณ

เมื่อฉีเติ่งเสียนเขียนคําที่สี่ลง ใบหน้าของหลัวฮั่นก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงและเขายังรู้สึกถึงภาพลวงตาอันมหัศจรรย์นั้นด้วย!

หลังจากที่เขาเห็นอักษรของฉีเติ่งเสียนเลือดของเขาพุ่งพร่านในตอนแรก จากนั้นก็รู้สึกสงบสุข และแม้แต่จิตวิญญาณของเขาก็ได้รับการปลอบโยน ซึ่งทำให้รู้สึกสบายใจมาก

ในที่สุด ฉีเติ่งเสียนก็หยุดเขียน และก็มีอักษรห้าคำปรากฎบนกระดาษข้าว

"สงครามและสันติภาพ......" อวี้เสี่ยวหลงมองไปที่คําห้าคํานั้น อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเล็กน้อย และตกอยู่ในความคิดอย่างลึกซึ้ง

คําทั้งห้านี้เขียนได้ดี ทักษะนี้ได้รับการแสดงให้เห็นอย่างเต็มที่ และมีแนวคิดเชิงศิลปะมากกว่าคำห้าคำที่เขียนโดยหลัวฮั่น!

อวี้เสี่ยวหลง อธิบายกับคนข้างๆว่า "สงครามหมายถึงความโหดร้าย การยิงปืนใหญ่ที่ดังกึกก้อง และเปลวไฟที่ลุกโชนทั่วท้องฟ้า ดังนั้น ในตอนแรกเขาจึงใช้ท่ามวยไทเก๊กแบบปืนใหญ่ในการนำปากกา ในมือของเขาราวกับถือปืนใหญ่เข้าสู่สนามรบ สองตัวอักษรนี้เผยให้เห็นถึงรสชาติของสงครามและการต่อสู้ของทหาร ทหารผู้กล้าหาญที่สละชีวิตในการต่อสู้หลายครั้ง แสดงถึงกลิ่นควันของสงคราม”

"คําที่อยู่ตรงกลางยังขึ้นอยู่กับความตั้งใจของกําปั้นของไทเก็ก ไทเก็กเป็นขาวดํา มีเส้นแบ่งอยู่ตรงกลาง และคํานี้และคํานี้เป็นเส้นแบ่ง ตรงกลางสงบ เป็นกลาง"

"ในท้ายที่สุด คําว่าสันติภาพแสดงถึงความสงบ คนร่ํารวย ใช้ชีวิตทํางานอย่างสงบสุข ความพึงพอใจ และความสามัคคีระหว่างครอบครัวกับประเทศ ดังนั้นเขาจึงใช้ความนุ่มนวลของไทเก็กเพื่อนําปากกา แสดงให้เห็นถึงความสงบสุขที่ได้มาอย่างยากลําบากและล้ําค่าอย่างนุ่มนวล"

"ในทํานองเดียวกัน คําห้าคํานี้ก็น่าสนใจมากเช่นกัน มันทำให้คนทะเยอทะยานในเผิงไหลล้มลงได้!"

"สงครามและสันติภาพ" เป็นหนังสือที่มีชื่อเสียงระดับโลก และ

การแสดงให้เห็นเช่นนี้เป็นการเตือนใจจริงๆ

ต้องการสงคราม? ยังต้องการสันติภาพด้วย!

คําห้าคํานี้ไม่เพียงแต่บดขยี้หลัวฮั่นในแง่ของการสร้างแบบจําลองโครงสร้าง แต่ยังตอบสนองต่อเจตนาที่ไม่ดีของหลัวฮั่นอย่างดุเดือด

เมื่อคนไม่กี่คนที่ด้านข้างของอวี้เสี่ยวหลง ได้ยินสิ่งนี้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะแอบประหลาดใจ พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าในห้าคํานี้มีความรู้ที่ลึกซึ้งเช่นนี้ และยังมีทฤษฎีมวยไทเก็กที่ลึกซึ้งเช่นนี้ด้วย!

"ไม่เพียงแค่นั้น ที่เห็นเขาจับเอวด้วยมือข้างหนึ่ง นี่ไม่ใช่เพื่อทําให้เอวของเขามั่นคง แต่เพื่อควบแน่นชี่และเลือดบนฝ่ามือ ถูเอวและไต และทําให้ไตร้อน...... ไตเป็นน้ํา ชี่และเลือดของเขาควบแน่นในฝ่ามือ ซึ่งเป็นไฟ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการผสมผสานระหว่างน้ําและไฟในไทเก็กและปรัชญาเต๋าอย่างสมบูรณ์แบบ”