บทที่ 1627 การสังสรรค์ที่น่าขยะแขยง

ใบหน้าของผู้คนที่อยู่ฝั่งศัตรูนั้นทำหน้าน่าเกลียดเหมือนกำลังตาย

ซ่งผูขมวดคิ้วครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่ได้คาดหวังว่าระดับการประดิษฐ์ตัวอักษรของฉีเติ่งเสียนจะสูงขนาดนี้ มันน่าเหลือเชื่อมากที่บุคคลระดับปรมาจารย์อย่างหลัวฮั่นสามารถยอมรับความพ่ายแพ้ได้อย่างเชื่อฟัง

ซุนหยิงซูถอนหายใจด้วยความโล่งอกและขยิบตาให้ฉีเติ่งเสียน ซึ่งหมายความว่าเธอจะให้สาวใช้ทําปลาย่างเพื่อกินเมื่อกลับไป

งานกาล่าการกุศลกําลังจะจบลงด้วยความสําเร็จ แม้ว่าจะมีเรื่องตลกอยู่ระหว่างทางแต่ฉีเติ่งเสียนก็แก้ไขได้อย่างง่ายดายและยังกระตุ้นความคิดอีกด้วย

จั่วเฉินสรุปสั้น ๆ แล้วพูดว่า: "เมื่อกี้ทุกคนได้เห็นอักษรที่เขียนโดยพระอัครสังฆราชฉี สงครามและสันติภาพ...... นี่เป็นหัวข้อที่ไม่เคยล้าสมัยตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน ”

"สงครามสามารถนํามาซึ่งความพินาศ ความตาย และความทุกข์ทรมาน ในขณะที่สันติภาพสามารถนํามาซึ่งอารยธรรม ความสงบ และความอบอุ่นแก่เรา"

"ระหว่างสองอย่าง จะเลือกอย่างไร ทุกคนควรมีเกณฑ์ในใจ"

คําพูดของจั่วเฉินมีความหมายบางอย่าง แม้ว่าจะคลุมเครือเล็กน้อย แต่ทุกคนก็เข้าใจได้

และโหยวซินใบหน้าของเขาดูไม่มีความสุขเล็กน้อย เพราะเขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของทุกคนที่อยู่ในปัจจุบัน

"วันนี้ ด้วยความเมตตาของคุณ การประมูลการกุศลครั้งนี้จบลงที่นี่" จั่วเฉินโค้งคํานับสุภาพบุรุษทุกคนและพูดเบา ๆ

ภายใต้เสียงปรบมือ มันจบลงอย่างสมบูรณ์

หลัวฮั่นรักษาคำพูดของเขาและซื้ออักษรวิจิตรของฉีเติ่งเสียน ในราคาทองคําสองล้านเมตร และเตรียมที่จะนํากลับไปเรียนรู้ความลับของการประดิษฐ์ตัวอักษร หวังว่าจะเข้าใจความหมายที่แท้จริงของการประดิษฐ์ตัวอักษรโดยเร็วที่สุด

เขาขอคําแนะนําอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน และยังถามฉีเติ่งเสียนว่าเขาจะบรรลุขั้นนี้ได้อย่างไร

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า:" คุณไม่ควรตีความคําเตือนของคุณเฉินผิด การประดิษฐ์ตัวอักษรนั้นบริสุทธิ์ แตกต่างจากกวีนิพนธ์และวรรณกรรม พฤติกรรมของคุณล้มเหลวในการดำเนินชีวิตตามความบริสุทธิ์นี้"

หลัวฮั่นตั้งใจฟัง พยักหน้าและพูดว่า "ขอบคุณ พระอัครสังฆราชฉี ในวันนี้ฉันเข้าใจความลึกลับของการประดิษฐ์ตัวอักษรจริงๆ!" ”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า:" ลับคมให้ดี และอย่าลืมส่งโบราณวัตถุทั้งหมดของคุณมาให้ฉัน นี่คือสิ่งที่คุณสูญเสียไป"

หลัวฮั่นกล่าวว่า:" ใช่ ฉันเต็มใจที่จะเดิมพันและยอมรับในความพ่ายแพ้ ฉันมีความสง่างามที่จะทำเช่นนั้น"

ฉีเติ่งเสียนไม่พูดอะไรอีก แล้วหันหลังกลับจากไป

จั่วเฉินพูดกับฉีเติ่งเสียน ว่า: "ขอบคุณการกระทําของพระอัครสังฆราช ฉีเติ่งเสียนในวันนี้ มิฉะนั้น ไม่เช่นนั้นใบหน้าของฉันคงจะพังยับเยินต่อหน้าหลัวฮั่นปรมาจารย์ด้านการประดิษฐ์ตัวอักษรจริงๆเมื่อถึงเวลานั้น มันจะกลายเป็นเรื่องตลกไปแล้ว”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า:" คุณจั่ว ไม่จําเป็นต้องสุภาพ แต่เดิมทีเราเป็นพันธมิตร ตราบใดที่คุณสามารถยึดมั่นในเจตนาเดิมได้เสมอ เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป" บทสรุปสุดท้ายของคุณตรงประเด็นกระตุ้นความคิดและเป็นการปลุกหัวใจของบางคนอย่างแน่นอน ”

จั่วเฉินยิ้มและพูดว่า "ต้องขอบคุณลายมือที่ดีของคุณด้วย มิฉะนั้น ฉันคงไม่มีโอกาสพูดอะไรแบบนั้น" ”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะจับมือจั่วเฉินและพูดอย่างจริงจัง:" มาเรียนรู้จากกันและกันและก้าวหน้าไปด้วยกัน!”

ซุนเจี้ยนเฉินลุกขึ้นมา มองไปที่ฉีเติ่งเสียนยกย่องอย่างเกินจริงว่า:" ท่านทวดสุดยอด มันทรงพลังมากมันทําให้ปรมาจารย์การประดิษฐ์ตัวอักษรละอายใจในตัวเองและซื้ออักษรจากกระเป๋าของเขาเอง!" มันเหมือนกับวัวตัวเมียที่ขี่บอลลูนลมร้อน และมันยอดเยี่ยมมาก! ”

เย่จีกั๋วอยู่ด้านข้าง และเมื่อเขาได้ยินเช่นนี้หน้าอกของเขาก็เย็นชาและคิดกับตัวเองว่า: "ให้ตายเถอะ เรามีคู่ต่อสู้แล้ว!"

ทานหลางอดไม่ได้ที่จะมองดูอย่างไตร่ตรอง ราวกับว่ากำลังคิดว่าจะจัดการกับคู่แข่งเช่นนี้อย่างไร

ซุนเจี้ยนเฉินกล่าวว่า:" เป็นคนที่เจ้าเล่ห์มาก เขาไม่ลงมือแค่นั้นเอง ถ้าเขาทำเขาจะบรรลุเป้าหมาย!! ท่านทวด วันนี้คุณได้ทำลายตำนานที่ไร้พ่ายของเขาแล้ว กลับไปฉันจะต้องคุยโวเกี่ยวกับเหตุการณ์วันนี้ให้ชายชราฟังแล้วล่ะ”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า:"ก็แค่เจ้าแก่น่ารังเกียจ จัดการเขาได้ง่ายๆ"

แขกจากไปทีละคน เหลือเพียงบุคคลหลักบางคน และพวกเขาต้องพูดคุยกับจั่วเฉินอย่างละเอียด