บทที่ 1639 ครอบครัวที่ไร้หัวใจ

เย่จี้กั๋วเป็นอัจฉริยะที่เข้าใจจิตใจของผู้คนได้ดี อย่างว่า ของขวัญที่เขาช่วยฉีเติ่งเสียนจัดเตรียม อีกทั้งยังเลือกวิธีการออกเดทให้เขานั้น ได้รับผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยม

อย่างน้อย เซี่ยงตงชิงสาวสวยเย็นชา วันนี้อารมณ์ดีอย่างมาก โดยมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอตลอดเวลา

ฉีเติ่งเสียนเห็นเซี่ยงตงชิงมีความสุข เขาก็มีความสุขเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว เป็นเรื่องยากที่จะเห็นเซี่ยงตงชิงอารมณ์ดีเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่ลำบาก และไม่ว่าจะอารมณ์ดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าคนอื่นจะไม่รบกวน

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าบ้าน กำลังกินไอศกรีมและพูดคุยกันอย่างสบายๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าของชายคนนี้ ฉีเติ่งเสียนยัฃรู้สึกค่อนข้างคุ้นเคย

“เซี่ยงตงชิง เธอจะดื้อรั้นไปอีกนานแค่ไหน? จะปล่อยให้เซี่ยงกรุ๊ปหลุดลงไปในเหว ทำให้ญาติของเราทุกคนในตระกูลเซี่ยงไม่มีอะไรจะกินเหรอ?” เซี่ยงอวิ๋นถามอย่างเคร่งขรึม

ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่นานก่อนที่เขาจะจำได้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร เขาคือคนที่ตัวเองตบหน้าไปตอนที่มาถึงจงไห่ในครั้งแรก ในเวลานั้นผู้ชายคนนี้ยังคงดำรงตำแหน่งรองประธานของเซี่ยงกรุ๊ป

เซี่ยงตงชิงใช้ประโยชน์จากความขัดแย้งระหว่างฉีเติ่งเสียนและเซี่ยงอวิ๋นเพื่อไล่บุคคลนี้ออกจาก ไม่ให้อำนาจแก่เขาอีกต่อไป

ต้องรู้ว่าหลังจากการตายของพ่อแม่ของเซี่ยงตงชิง ญาติของตระกูลเซี่ยงต่างก็เย็นชาใจแข็งอย่างมาก พยายามทุกวิถีทางเพื่อยึดการอำนาจการควบคุมของกรุ๊ป

หากเซี่ยงตงชิงไม่ใจแข็งในเวลานั้น โดยถือเถ้ากระดูกของพ่อแม่ยืนทะเลาะกันในคณะกรรมการบริหาร เกรงว่า คงไม่มีวันนี้

เป็นนายทุนที่เหมือนกัน เซี่ยงตงชิงและคุณนายซุนมีวิธีการค่อนข้างคล้ายกัน แต่บุคลิกของพวกเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

เซี่ยงตงชิงพูดเบาๆ : "ที่แท้เป็นเซี่ยงอวิ๋น ทำไมกลายเป็นคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คุยกับพี่สาวยังไง"

เซี่ยงอวิ๋นยิ้มเยาะและพูดว่า: "ตอนนี้เซี่ยงกรุ๊ปอยู่ในสภาพไหนแล้ว? เธอยังมีใจมาเดทที่นี่เหรอ เพราะเธอ เซี่ยงกรุ๊ปจึงใกล้จะล้มละลาย เธออยากให้ทุกคนกินดินเธองั้นเหรอ?”

เซี่ยงตงชิงถามว่า: "นายมีความคิดความเห็นอย่างไรล่ะ"

เซี่ยงอวิ๋นพูดว่า: "เธอเป็นคนดื้อรั้น ใจแคบ ชอบใช้คนนอกมากกว่าสมาชิกในครอบครัว! หากเธอเคยใช้ญาติเช่นเรา เธอจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ไหม? หากเธอฟังความคิดเห็นของเรา มันจะนำไปสู่สถานการณ์เช่นนี้ไหม?

ฉีดติ่งเสียนเลียไอศกรีม ดูราวกับเป็นฝูงชนที่ดูความสนุก โดยไม่ได้เข้าแทรกกับการสนทนาระหว่างคนทั้งสอง

“แม้ว่าเซี่ยงกรุ๊ปจะต้องล้มละลาย ฉันก็จะไม่ใช้พวกนาย” เซี่ยงตงชิงยิ้มเล็กน้อยด้วยทัศนคติที่สงบและไม่แยแส

"เธอ..." เซี่ยงอวิ๋นโกรธมากจนดวงตาของเขาแทบจะลุกเป็นไฟ "ผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวงนั้นทรงพลังแค่ไหน เธออยากจะเขย่าต้นไม้ด้วยแมลงวันจริงหรือ เพียงเพราะไอ้ขยะที่เคยหย่าร้างคนนี้ ทำให้เธอเลอะเลือนหรือไง?”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่มีความสุข พูดก็พูดไปสิ ทะเลาะก็ทะเลาะกันไป อย่ามาโยงถีงฉันคนนี้!

เขาเลิกคิ้วแล้วพูดว่า "ตอนนั้นนายคือโดนตบป้องหูไม่พอใช่ไหม? อยากให้ฉันตบอีกสักหน่อยไหม?"

เซี่ยงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากที่ฉีเติ่งเสียนจัดการเขา ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดเล็กน้อย และพูดขึ้นว่า: "แกก็จะไม่ลอยไปมาได้นานหรอก ไม่ช้าก็เร็ว แกจะตายด้วยน้ำมือของผู้มีอิทธิพลเหล่านั้น!"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า "โทรหาพวกผู้มีอิทธิพลเหล่านั้นมาสิ มาดูกันว่าพวกเขากล้าพูดกับฉันแบบนี้ต่อหน้าหรือไม่?!”

เซี่ยงอวิ๋นโกรธมากจนกัดฟันแล้วพูดว่า: "เซี่ยงตงชิง ฉันคิดว่าเธอเป็นญาติกัน ฉันจึงมาที่นี่เพื่อเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย มิฉะนั้น เธอคงจะต้องถึงวาระ และเราจะไม่ยื่นมือช่วยเหลือเธอ"

เซี่ยงตงชิงพูดอย่างใจเย็น: "พูดเหมือนพวกนายจะเอื้อมมือมาช่วยฉันตอนที่พ่อแม่ของฉันเสียชีวิต ตอนไว้อาลัย ไม่มีใครเข้าร่วม ทุกคนแค่คิดที่จะต่อสู้เพื่อชิงอำนาจ ตอนนี้เซี่ยงกรุ๊ปประสบปัญหา และพวกนายไม่คิดว่าจะช่วยฉันได้อย่างไร เพื่อจะผ่านความยากลำบาก กลับกำลังคิดว่าจะมาให้ฉันประนีประนอมกับศัตรูได้อย่างไร คิดแต่รักษาผลประโยชน์ของตัวเอง... "

"โอ้ ขอโทษนะ ฉันพูดเบาเกินไป"