บทที่ 1638 หมัดเท่ากระสอบทราย

“อ๊า มีคนกำลังจะกระโดดบันจี้จัมพ์แหน่ะ!”

เมื่อหลี่อวิ๋นหว่านเห็นใครบางคนยืนอยู่บนลานกระโดด ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความรู้สึกอิจฉา

เธอก็อยากสัมผัสกับความตื่นเต้นแบบนี้ แต่ฉีปู้อวี่คิดว่ามันอันตรายและไม่อนุญาต

แน่นอนว่าฉีปู้อวี่รู้สึกว่ามันอันตราย ท้ายที่สุด เมื่อความลับถูกเปิดเผย ชื่อเสียงของเขาก็จะถูกทำลาย! เขาซึ่งเป็นหัวหน้าใหญ่และคนเที่ยงธรรมจะปล่อยให้พังทลายเพราะเหตุนี้ได้อย่างไร

“หยุดดูได้แล้ว ไปกันเถอะ!” ในเวลานี้ ในที่สุด นักฆ่าหั่นแขนขาก็สังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

หลี่อวิ๋นหว่านถอนหายใจและพูดว่า "ยังเป็นการกระโดดบันจี้จัมพ์ของคู่รักด้วย น่าอิจฉาจัง คงจะดีไม่น้อยถ้าวันหนึ่งฉีเติ่งเสียนพาฉันมาสัมผัสดู"

ฉีปู้อวี่ได้ยินแล้วไอออกมาซ้ำๆ และเสียงไอนั้นราวกับจะไอปอดออกมาแล้ว

นักฆ่าหั่นแขนขารีบพูดว่า: "เฮ้อ เรื่องแบบนี้มันอันตรายนะ อย่าไปคิดเลย! คุณหลี่ คุณเป็นถึงคุณหนูผู้มั่งคั่ง มีสุภาษิตโบราณในจีนกล่าวว่า ผู้มั่งคั่ง จะไม่ทำเรื่องอันตรายถึงชีวิต”

เพื่อหลีกเลี่ยงถูกเปิดเผยความลับของเขา นักฆ่าหั่นแขนขายกสุภาษิตจีนโบราณออกมาแล้ว และเห็นได้ชัดว่าเขากำลังใช้สมองอย่างหนัก และซีพียูก็เกือบจะไหม้แล้ว

โชคดีที่ระยะทางนั้นไกลพอสมควรและสูงด้วย ดังนั้นหลี่อวิ๋นหว่านจึงไม่สามารถบอกได้ว่าคนสองคนที่อยู่ด้านบนคือใคร

นอกจากนี้ฉีปู้อวี่ยังแสร้งทำเป็นไม่สบาย ดังนั้นเขาจึงเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ในท้ายที่สุด มีเพียงร่างสองร่างเท่านั้นที่กระโดดลงมาจากบนนั้น

“หากคุณอาฉีไม่สบาย งั้นกลับบ้านโดยตรงเถอะ ไว้มาเดินเล่นกันครั้งหน้าเถอะ” หลี่อวิ๋นหว่านกล่าวอย่างเอาใจใส่

"อืม" ฉีปู้อวี่ตอบรับด้วยเสียงจมูก เข้าไปในรถด้วยใบหน้าซีดเซียว

ความซีดเซียวบนใบหน้าของเขาเมื่อครู่นี้ใช้กำลังภายในแสดงออกมา แต่ความซีดเผือดบนใบหน้าของเขาในตอนนี้เกิดจากความกลัวที่ยืดเยื้อ

“นี่น่าตื่นเต้นกว่าการกระโดดบันจี้จัมพ์มาก!”

ฉีปู้อวี่คิดกับตัวเองแล้วทรุดตัวลงบนเบาะ

ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ เจ้าหมอนี่ทำเรื่องชั่วแบบนี้ คนซึ่งเป็นพ่อต้องมาช่วยเช็ดก้น อีกทั้ง ความลับก็เกือบจะถูกเปิดเผย

นักฆ่าหั่นแขนขาเหล่มองการแสดงออกของฉีปู้อวี่ รู้สึกมีความสุขมาก จนเขาอยากจะโทรหาแบทแมนและบอกเขาว่าพบโจ๊กเกอร์แล้ว!

ฉีปู้อวี่หลับตาอย่างสงบ แต่เส้นเลือดที่หลังมือของเขาเริ่มเต้นเล็กน้อย

ทันทีที่รถขับเข้าไปในลานบ้านฉีปู้อวี่ก็เปิดประตูรถ กระชากไหล่นักฆ่าหั่นแขนขากระโดดออกจากรถ ตรึงเขาไว้กับพื้นแล้วทุบตีเขาอย่างรุนแรง

หลี่อวิ๋นหว่านตกตะลึงเมื่อเธอมองจากด้านข้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอารมณ์รุนแรงของฉีปู้อวี่ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำร้ายนักฆ่าหั่นแขนขา

“อ๊า อ๊า อ๊า... หัวหน้าใหญ่ เมตตาด้วย ผมผิดไปแล้ว ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว ผมมันโง่!” เพื่อรักษาชีวิตนักฆ่าหั่นแขนขาจึงใช้คำติดปากของปีศาจราตรี และขอความเมตตาครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ฉีปู้อวี่ไม่สนใจ เขาเต็มไปด้วยไฟโกรธ ต่อยนักฆ่าหั่นแขนขาราวกับกระสอบทราย

“โอ๊ย อุ๊ย อุ๊ย... ผมผิดไปแล้ว ผมมันโง่!” นักฆ่าหั่นแขนขาคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ถูกทุบตีจนกลิ้งไปกับพื้น

ฉีปู้อวี่ต่อยและกระทืบเขา ทำให้เขากระเซอะกระเซิงไปทั้งตัว หัวของเขาก็มีเลือดออก จนกระทั่งหลี่อวิ๋นหว่านจะจอดรถในโรงรถแล้วลงจากรถ ถึงจะหยุดมือ

หลี่อวิ๋นหว่านรู้สึกประหลาดใจและพูดว่า: "คุณอาฉี นี่คุณทำอะไรคะ ทำไมจู่ๆ ถึงสั่งสอนคนล่ะ?"

ก่อนที่ฉีปู้อวี่จะทำท่าทางใด ๆ นักฆ่าหั่นแขนขาก็ร้องไห้และพูดว่า "ฉันสมควรถูกทุบตี ฉันไม่ใช่มนุษย์ เมื่อครู่นี้ฉันกล้าหัวเราะเยาะหัวหน้าใหญ่กลัวความสูง ฉันสมควรถูกทุบตี! ฮือฮือ... มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ความผิดของฉัน!”

ฉีปู้อวี่กลับมามีรูปลักษณ์อันสง่างามของเขาอีกครั้ง พยักหน้าให้หลี่อวิ๋นหว่านด้วยรอยยิ้ม