บทที่ 1644 ความรู้สึกที่อยู่บ้าน

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกพูดไม่ออกและทําอะไรไม่ถูก ในท้ายที่สุดในตอนเช้าฉีปู้อวี่ก็ไล่ตามเขาและทุบตี อีกทั้งในตอนนี้ยังต้องให้เขาทําอาหารเพื่อต้อนรับฉีปู้อวี่ แค่คิดก็ใจลําบากแล้ว!

ไม่เพียงแต่คําพูดของเซี่ยงตงชิงที่เขาเลือกจะรับฟัง แต่ถึงอย่างไรเขาค่อนข้างเชื่อฟังพี่สาวเสมอมากกว่า

เซี่ยงตงชิงกลัวที่จะได้ทานข้าวเปล่า จึงมายังห้องครัวเพื่อช่วยทำอาหาร ด้วยวิธีนี้การทําอาหารที่น่าเบื่อ จึงมีความน่าสนใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

เนื่องจากถูกไล่ทุบตีตั้งแต่เช้า ฉีเติ่งเสียนจึงต้องการสร้างความกตัญญูมากโดยที่จะทําลําไส้ใหญ่ของฉีปู้อวี่ปั่นป่วนเก้ารอบ

"จะว่าไปแล้ว ทําไมลุงฉีถึงมาทุบตีนายตั้งแต่เช้า นายทําอะไรที่ให้เขารู้สึกว่าโกรธแค้นไม่พอใจนะ" เซี่ยงตงชิงอดไม่ได้ที่จะถาม

"เห้อ..." เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง หลังจากนั้นจึงแกล้งถอนหายใจ ซีพียูหมุนเร็ว จึงทำให้กําลังคิดข้ออ้างอยู่

นี่เป็นข้อเสนอที่ส่งมา ถ้าพูดความจริง อย่างนั้นเขาก็ได้แต่ประกาศจบเห่แล้ว

หลังจากนั้นไม่นานฉีเติ่งเสียนก็ไอกระแอ่มและพูดว่า "ผมปล่อยให้เขาปล่อยนายพลนขายเนื้อออกไป เป็นผลให้เจ้าเด็กเฒ่าคนนี้ไม่กลับใจและทําร้ายผู้คนในสามเหลี่ยมพิษ พ่อของผมคิดว่าเป็นเพราะผมประกาศ ดังนั้นจึงเป้นสาเหตุที่มาทุบตีผม

"คนขายเนื้อ เขาไม่ใช่ของดี!" เซี่ยงตงชิงไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อคนขายเนื้อซึ่งเป็นชายอ้วนที่ตายแล้วที่ไม่เคยพบมาก่อน

ฉีเติ่งเสียนยิ้มหัวเราะสบายๆ หลังจากนั้นจึงทําอาหารต่อ ในใจก็ค่อนข้างว่างเปล่า ไม่เพียงแต่ในตอนแรกการต่อสู้ของคนขายเนื้อฆ่าทหารรัฐบาลจํานวนมากและแบกความอยุติธรรมมากมาย ไม่กลัวมืดบอดเลยใช่ไหม

นอกจากที่พูดแล้วนี้เซี่ยงตงชิงและหลี่อวิ๋นหว่านยังสามารถบินไปที่สามเหลี่ยมพิษเพื่อตัดเขาได้หรือไม่?

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "ใช่ ธรรมชาติของมนุษย์ไม่สามารถทนต่อการทดสอบได้จริง ๆ คาดไม่ถึงว่าหลานชายคนนี้จะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากยึดอํานาจ เมื่อมีเวลาว่างค่อยทุยตึเขาแล้วค่อยมาพูดคุยว่ากัน"

เซี่ยงตงซิงพูดว่า "ตอนโดยตรงแล้วเป็นวิธีดีที่สุด"

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ฟังก็รู้สึกว่าในใจของเขานั้นเย็นชา ผู้หญิงคนนี้ช่างโหดเหี้ยมจริงๆ แล้วจะมีผู้ชายคนไหนอยากจะไปมีเรื่องด้วย！

ฉีปู้อวี่นั่งบนโซฟาและสูบซิการ์เหมือนลุง เขามองไปด้านข้างที่ลูกชายและลูกสะใภ้ที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวและรู้สึกอบอุ่นในใจ

ความรู้สึกนี้เหมือนอยู่บ้าน

เขาไม่อยู่บ้านมานานหลายปีแล้ว

สถานที่ที่มีจ้าวซือชิง จึงเป็นบ้าน มีเพียงแต่ลูกชายเหี้ยๆอยู่ที่นี่ นับว่าเป็นบ้านไม่ได้

"เห้อ ไอ้คนเหี้ยนี่ เมื่อถึงในเวลานั้นผมจะอธิบายให้แม่งของเขาฟังอย่างไรนะ ถ้าแม่ของเธอถามผมว่าเขาสอนแบบนี้หรือเปล่า ผมจะทํายังไง ถ้าเธอถามแบบนี้ ลูกสัตว์ตัวนี้แน่นอนต้องบอกว่าผมสอนทั้งหมด" ฉีปู้อวี่พูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยความขี้ขาดตาขาว ในท้ายที่สุดถึงอย่างไรก็เป็นพ่อ เขาจะต้องตกเป็นแพะด้วยเหตุนี้อย่างแน่นอน

ไม่เพียงแต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าจ้าวซือชิงจะมีความคิดเหห็นเหมือนกับเขา ดังนั้นปัญหาที่อาจเกิดขึ้นนี้จึงไม่ใช่ปัญหาอะไร

"ความจริงแล้วขึ้นอยู่กับคุณ ผมรู้สึกว่าทั้งหมดนี้ไม่จำเป็นต้องทําอาหาร" ฉีเติ่งเสียนพูดเยาะเย้ยเซี่ยงตงชิง

"ทําไมล่ะ" เซี่ยงตงชิงตกตะลึง ไม่รู้ว่าเกมส์นี้กำลังเริ่มขึ้นแล้ว

"เพราะคุณสวยและน่ากินนะ!" ฉีเติ่งเสียนกล่าวชมความงามอย่างไม่เกรงใจ

เซี่ยงตงชิงก็ยิ้มทันทีและถามว่า "หลี่อวิ๋นหว่านกับฉันใครสวยกว่านะ"

"คุณ!" แม้ว่าในใจของฉีเติ่งเสียนจะหวาดกลัว แต่ก็ไม่เห็นมีสีหน้าใด ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขาและการพูดก็กระชับและชัดเจนตรงประเด็นที่สุด

"เมื่อเปรียบเทียบอิเลียน่าจินวากับฉันล่ะ" เซี่ยงตงชิงถามอีกครั้ง

"แน่นอนว่ายังคงเป็นคุณ!" ฉีเติ่งเสียนพูด

"ถ้าอย่างนั้นแล้วคุณชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" เซี่ยงตงชิงไม่อายที่จะพูดคุยถึงเรื่องความรู้สึกและพูดได้ว่ากล้าหาญโดยตรง

สิ่งนี้ยังทําให้ฉีเติ่งเสียนหยุดถามแล้ว เขาจึงครุ่นคิดอย่างรอบคอบและพูดว่า "ครั้งนั้นที่คุณเชิญผมมานวด เราสองคนก็มีม่านกั้นอยู่ ดูเหมือนเลือนราง..."

เซี่ยงตงชิงขมวดคิ้วและพูดว่า "เดิมทีคุณแค่อิจฉาร่างกายของฉันเหรอ"