บทที่ 1646 ราชาแห่งการบังคับ

เมื่อมาถึงที่โรงน้ำชาจิ่วเหอฉีเติ่งเสียนและฉีปู้อวี่ลงจากรถ

“คุณขึ้นไปก่อน” ฉีปู้อวี่ชี้นิ้วสั่งฉีเติ่งเสียน แต่ตัวเองกลับยืนนิ่ง

“คุณกำลังทำอะไรอยู่? เห็นได้ชัดว่าคุณถูกขอให้กษัตริย์เป็นราชา!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จปฏิเสธ

"ไม่ใช่ว่ากษัตริย์จะลงมือในนาทีสุดท้ายหรอกเหรอ" ฉีปู้อวี่ตอบกลับอย่างนิ่งสงบมาก“

ฉีเติ่งเสียนมองตาด้วยความตกตะลึง เขาคู่ควรกับการเป็นพ่อคน อีกทั้งความสามารถในการเสแสร้งองเขายังดีกว่าอีก...

เขาทำได้เพียงแค่ขึ้นไปอย่างหดหู่ ส่วนฉีปู้อวี่ยืนอยู่ชั้นล่างเอามือทั้งสองข้างมาพิงหลังให้เขา ความรู้สึกแสร้งเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติราวกับว่าเขาหันหลังให้กับสิ่งมีชีวิตทั้งหมด สิ่งมีชีวิต

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว แล้วเดินตรงไปที่โรงน้ำชา เซี่ยเทียนเฉียวและคนอื่น ๆ อยู่เขาไม่มีความสุภาพเกรงใจและเตะขาเขาโดยตรง ทำให้ประตูถูกเปิดออก

“เฮ้ คุณชายเซี่ยอยู่ที่ไหนนะ ถ้าเอวคุณชายเซี่ยหายไปข้างหนึ่งทำไมถึงไม่ดื่มชาให้น้อยลง เพื่อจะได้ไม่หบีกเลี่ยงการวิ่งเข้าห้องน้ำทั้งวัน!” ฉีเติ่งเสียนเปิดปากพูดอย่างเยาะเย้ย โดยพูดเผชิญหน้ากับเซี่ยเทียนเฉียว

“แซ่ฉีเป็นคุณสินะ!” เมื่อเซี่ยเทียนเฉียวมองเห็นฉีเติ่งเสียน หลังจากนั้นดวงตาของเขาก็พลันหรี่ลง และร่างกายของเขานั้นก็แสดงอารมณ์ที่น่ากลัวออกมา

คนที่อยู่ในสนามทั้งห้าหกคน คนเหล่านี้ทั้งหมดเป็นบุคคลสําคัญของสาขาต่างประเทศ วันนี้มารวมตัวกันที่นี่กับเซียเทียนเฉียว ทำให้เห็นได้ชัดว่ามีการวางแผนการไว้ล่วงหน้า

"สุภาพบุรุษท่านนี้บุกเข้ามาโดยไม่เคาะประตู ช่างไม่มีมารยาทเลยซะจริง ๆ" ชายชราอายุเจ็ดสิบปีคนหนึ่งเปิดปากกล่าวขื้นว่า พร้อมกับดวงของเขาที่หลับทั้งสองข้างดูเหมือนคนผู้สูงศักดิ์ชาวโลก

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "ในวันนี้ผมไม่ได้มาหาพวกคุณ แต่มาหาเซี่ยเทียนเฉียวเพื่อเตือน ไม่อย่างนั้นพวกคุณจะลำบากมากเกินไป!"

ชายชราพูดว่า: "ถาหากคุณบุกรุกก้าวเข้ามาในประตูของพวกเรา ยังดูไร้มารยาทขนาดนี้ จะแนะนำคุณว่าอย่าก่อปัญหากวนพวกเรา"

ทุกคนในสาขาต่างประเทศทั้งหมดสีหน้าที่เย็นชาและรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนชายหนุ่มคนนี้ขาดบทเรียน

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้สนใจพวกคนเหล่านี้เลย แต่เดินตรงเข้าไปหาเซี่ยเทียนเฉียวและพูดว่า "ตระกูลเซี่ยของพวกคุณ พมมเกรงว่าไม่อยากเห็นพวกคุณกระโดดโลดเต้นที่จะลงมมือจัดการเรื่องนี้ ดังนั้นก่อนที่ผมจะลงมือจัดการ คุณควรกลับไปที่เมืองหลวงดีกว่า ผมแนะนำให้ถอยตัวออกจากงานชุมนุมสัมพันธ์!"

เซี่ยเทียนเฉียวหัวเราะเยาะและพูดว่า "ทำไมคุณถึงมั่นใจว่าผมมาที่นี่ เพื่อเข้าร่วมงานชุมนุมสัมพันธ์และเรียกร้องเรื่องร้สาระนะ"

เมื่อฉีเติ่งเสียนมองเห็นเขาทำท่าทางไม่เกรงกลัวอย่าง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจ การต่อสู้ครั้งนี้ต้องพึ่งพาอาศัยกันอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงจะไม่กล้าจองหองต่อหน้าเขา

"ไม่ใช่ว่าคุณยังอยากจะเล่นกับคนฆ่าสัตว์" ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วและพูดบางอย่างด้วยความไม่พอใจ

คนฆ่าสัตว์เรียกชื่อเรียกชื่อนี้ ทันใดนั้นเซี่ยเทียนเฉียวมีสีหน้าที่ขุ่นมัวและในใจที่รู้สุกแทบจะระเบิด

เขาเกลียดชังคนฆ่าสัตว์เข้ากระดูกดำ หลังจากที่มือของเขาถูกหักโดยอีกฝ่ายด้วย ak และเอวก็ยังถูกเย้นชาวาบทั้งช่วงล่า นอกจากนี้บางครั้งอีกฝ่ายยังใส่สีปล่อยใส่เลือดเล็กน้อย เพื่อแบล็กเมล์จากตระกูลเซี่ย

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตู๋ซานเจี่ยว ประเทศมี่เป็นสถานที่ที่วุ่นวายจนไม่มีใครยอมเข้ามาแทรกแซง เขาต้องการหาทางแก้ไขและพาคนฆ่าสัตว์มากำจัดกลิ่นนี้ออกมา

ไม่เพียงแต่คำพูดที่บอกว่าสาเหตุที่คนฆ่าสัตว์ถึงสามารถทำตัวไร้ศีลธรรมแบบนี้ได้ เพราะเขาอยู่ในพื้นที่ที่ยากแก่การเข้าถึงถึงเรียกว่า ตู๋ซานเจี่ยว บนโลกนี้มีไม่กี่คนที่สามารถจัดการกับเขา ทั้งที่มีกองทัพจำนวนหลายหมื่นอยู่ในมือ

"ชายชราคนนี้ที่มีอายุเจ็ดสิบกว่าปีลุกขึ้นยืน แล้วเดินอย่างเงียบๆไปที่ประตูห้องน้ำชา แล้วค่อย ๆ ปิดประตูที่เปิดอยู่"

นอกนั้นเซี่ยเทียนเฉียวหัวเราะเยาะด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ในขณะที่ฉีเติ่งเสียนลงมือกระทำการบ้าคลั่งและเหย่อหยิ่ง ทำให้ไปสร้างขุ่นเคืองกับบรรดาหัวหน้าสาขาในต่างประเทศหลายคน

หัวหน้าสาขาเหล่านี้ก็เป็นบุคคลที่มีฝีมือด้วยเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นฉีเติ่งเสียนที่จะสามารถกับพวกเขาได้หรือไม่ แต่ถ้าหากยังมีความขัดแย้งเกิดขึ้น ถ้าอย่างนั้นเป็นเขาเซี่ยเทียนเฉียวก็จะมีความเห็นด้วยมากยิ่งขึ้น

“ทำไม ต้องการจะสู้กับผมเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนมีสีหน้าที่ดูเย็นชาและรู้สึกที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ต่อหัวหน้าสาขาเหล่านี้

ในท้ายที่สุดแล้วผู้คนเหล่านี้ที่เข้าไปพัวพันกับเซี่ยเทียนเฉียวแสดงให้เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการสร้างปัญหาในงานชุมนุมสัมพันธ์นี้ คนที่จงใจเข้ามาก่อเหตุแทบจะร้อยละเก้าสิบสามารถบ่งบอกถึงปัญหาว่ามีเจตนาไม่ดีทั้งหมด

"ชายชราวัยเจ็ดสิบพูดว่า "พวกเราคนเก่าแก่เหล่าเจียงหู เพียงแค่ต้องการสั่งสอนให้คนหนุ่มสาวรู้จักกฏเกณฑ์บางอย่างเท่านั้น อย่าคิดว่าตนมีความสามารถเล็กน้อยแล้วจะทำตัวไม่เกรงใจใคร ไม่สนใจคนอื่นอยู่ในสายตา'"

นอกจากหัวหน้าสาขาคนอื่นๆก็พยักหน้าเล็กน้อยราวกับเตรียมพร้อมที่จะสั่งสอนบทเรียนให้แก่ฉีเติ่งเสียน

"ใคร?!"

แต่ในช่วงเวลานี้ ทันใดนั้นมีคนตกใจและมองไปยังทิศทางของด้านข้างหน้าต่างนั้น

"ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ขอบหน้าต่างมีเงาคนยืนอยู่ที่ ซึ่งกำลังยืนอยู่ในท่าทางยืดแขนทั้งสองข้างออกและหันหลังให้พวกเขา"