บทที่ 1646 ราชาแห่งกองทัพ

ถึงแล้วสินะโรงน้ำชาจิ่วเหอ，ฉีเติ่งเสียนลงรถมาพร้อมกับฉีปู้อวี่

"ท่านขึ้นไปก่อน" ฉีปู้อวีบอกฉีติงเสียน แต่ตัวเองยังยืนอยู่ตรงนั้น

"ท่านทำอะไรกันแน่น่ะ เห็นๆกันอยู่ว่านั่นมันทําให้ท่านขึ้นเป็นกษัตริย์“ ฉีเติ่งเสียนไม่สบายใจ

"ไม่ได้คิดจะทำการอะไรในนาทีสุดท้ายหรอกนะ?" ฉีปู้อวี่ ตอบอย่างนิ่งๆ ด้วยท่าทีสงบนิ่ง

ฉีเติ่งเสียนชะงักกับคำพูดนั้นพอสมควร ไม่เพียงแจ่เป็นเจ้าพ่อ เมื่อเปรียบเทียบกับความสามารถของเขายังสุดยอดมากไม่ใช่หรอ ……

เขาต้องขึ้นไป อีกทั้งฉีปู้อวี่ยืนกุมมืออยู่ข้างล่าง การหันหลังให้กับเขา เป็นสิ่งที่ทำให้กดดันราวกับสิ่งมีชีวิต

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวขึ้นและไปที่โรงน้ำชาที่ เซี่ยเทียนเฉียวและคนอื่น ๆ ไปกัน เขาแสดงท่าทีไม่สุภาพและเปิดประตูเข้าไปทันที

"อ้าว คุณชายเซี่ยนี่ ตัวเล็กแบบนี้ก็ดื่มชาน้อยหน่อยแล้วกันนะ เพื่อไม่ให้วิ่งไปเข้าห้องน้ําตลอดทั้งวันน่ะ!" ฉีเติ่งเสียนเอ่ยปากเยาะเย้ย พูดกับ เซี่ยเทียนเฉียว

"ตะกูลฉี!" เซี่ยเทียนเฉียวหลังจากมองไปที่ฉีเติ่งเสียน เขาหรี่ตาลง ด้วยอารมณ์ที่หมองมน

มีห้าหรือหกคนในที่แห่งนี้ ผู้คนเหล่านี้ ต่างก็เป็นบอสใหญ่ที่สุดของสาขาต่างประเทศพวกเขามารวมตัวกันที่นี่วันนี้กับ เซี่ยเทียนเฉียว ต้องมีแผนการบางอย่างอยู่แน่ๆ

"นายท่านคนนี้ บุกเข้ามาโดยไม่เคาะประตู นี่มันไม่มีมารยาทเอาซะเลย" ชายอายุราวเจ็ดสิบกล่าวราวกับตนเองเป็นผู้สูงศักดิ์อย่างนั้น

ฉีเติ่งเสียนกล่าว "วันนี้ข้าไม่ได้มาหาพวกท่าน แต่มาหาเซี่ยเทียนเฉียว จะเป็นการดีกว่า หากพวกท่านอยู่เฉยๆ"

ชายแก่กล่าว "ท่านบุกเข้ามาในห้องของเราอย่างไม่สุภาพและยังมาบอกให้เราอยู่เฉยๆอีกงั้นรึ?"

ทุกคนในสาขาต่างประเทศก็รู้สึกเย็นชาและรู้สึกว่าคนรุ่นใหม่อย่างฉีเติ่งเสียน ถูกอบรมสั่งสอนมาน้อยมาก

ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจคนพวกนี้เลย เขาพูดตรงไปที่เซี่ยเทียนเฉียวว่า "ตระกูลเซี่ยคงไม่พอใจกับการที่ท่านมาเป็นตัวตลกในเรื่องนี้ ดังนั้น ก่อนที่ข้าจะเริ่ม ท่านควรกลับไปเมืองหลวงอย่างเร็วดีกว่า อย่าเข้าไปยุ่งกับงานชุมนุมสัมพันธ์อีกต่อไป!"

เซี่ยเทียนเฉียวหัวเราะเยาะพร้อมกล่าวว่า "ทําไมท่านถึงแน่ใจนักล่ะ ว่าข้ามายุ่งกับงานชุมนุมสัมพันธ์กัน" ไร้สาระ

ฉีเติ่งเสียนเห็นท่าทีของเขาดูไม่กลัวและเขารู้สึกไม่สบายใจ เขาต้องมีใครหนุนหลังอยู่แน่ มิฉะนั้นเขาจะไม่กล้าหยิ่งผยองเช่นนี้หรอก

"ท่านยังอยากไปเล่นกับคนฆ่าสัตว์อยู่หรือเปล่า?" ฉีเติ่งเสียนกล่าว

เมื่อเอ่ยถึง คนฆ่าสัตว์ เซี่ยเทียนเฉียวก็หน้าซีด ราวกับหัวใจจะระเบิด

เขาเกลียดคนฆ่าสัตว์มาก เพราะมือของเขาถูกอีกฝ่ายหักด้วย AK และเอวของเขาก็ยังถูกอีกฝ่ายหัก พร้อมสั่งให้ปิดปากด้วย และในบางครั้ง เขาก็ต้องให้เลือดแก่อีกฝ่ายเพื่อแบล็กเมล์จากตระกูลเซี่ย

ตู๋ซานเจี่ยว ซึ่งเป็นสถานที่แห่งความโกลาหลที่สุดในประเทศมี่ ถึงจะไม่เต็มใจที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว เขาจะต้องหาวิธีกำจัดคนฆ่าสัตว์เพื่อที่จะหลุดพ้นจากความชั่วร้ายนั้น

อย่างไรก็ตาม เหตุผลที่คนฆ่าสัตว์กล้าหาญได้ก็เพราะเขาอยู่ในดินแดนแห้งแล้งของตู๋ซานเจี่ยว และมีเพียงไม่กี่คนในโลกนี้ที่สามารถช่วยให้เขาเอาชนะทหารหลายหมื่นนายได้

บอสใหญ่7คนพร้อมกันยืนขึ้น และค่อยๆเดินไปที่ประตูโรงน้ําชาอย่างเงียบ ๆ และค่อยๆ ปิดประตูที่เปิดอยู่

เซี่ยเทียนเฉียว เยาะเย้ยอย่างสนุก ฉีเติ่งเสียน ก็ทําตัวหยิ่งผยอง ทําให้ผู้มีอํานาจของสาขาต่างประเทศเหล่านี้ขุ่นเคือง

บอสใหญ่เหล่านี้ยังเป็นตัวละครที่มีประโยชน์ และไม่สําคัญว่าฉีเติ่งเสียนจะสามารถปราบพวกเขาได้หรือไม่ แต่ตราบใดที่มีความขัดแย้ง มันก็เป็นสิ่งที่เซี่ยเทียนเฉียวเต็มใจให้เกิดขึ้น

"ว่าไงล่ะ ท่านอยากร่วมมือกับข้าไหม" ฉีเติ่งเสียน แสดงใบหน้าเย็นช้า ทำให้เขาไม่ประทับใจกับคนสําคัญของสาขาเหล่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว คนเหล่านี้ปะปนกับเซี่ยเทียนเฉียวและเกือบ 90% ของคนที่ต้องการทําสิ่งต่าง ๆ ในการประชุมงานชุมนุมสัมพันธ์นี้อาจกล่าวได้ว่ามีเจตนาไม่ดี

บอสใหญ่เจ็ดคนกล่าวว่า: "พวกเรา เหล่าเจียงหู แค่ต้องการอบรมคนรุ่นใหม่นิดหน่อย ไม่ต้องพึ่งพาความสามารถของตัวเอง ไม่สนกฎไม่สนเกณฑ์ ไม่สนใจสายตาใครอะไรทั้งสิ้น"

บอสใหญ่คนอื่น ๆ ก็โค้งคํานับเล็กน้อยดูพร้อมที่จะสอนบทเรียนให้กับ ฉีเติ่งเสียน และคนอื่น ๆ

"ใคร?!"

จู่ๆ ก็มีคนตกใจและมองไปทางหน้าต่าง

ที่ปากหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มีร่างยืน ยื่นเอามือจับมือหันหลังให้พวกเขา