บทที่ 1647 ใครเป็นเจ้าแห่งความสุดยอด

"แม้ว่าเซี่ยเทียนเฉียวจะมีไพ่เด็ดมากมายหรือใช้ความพึ่งพาได้อีกมากมาย เมื่อมองเห็นฉีปู้อวี่หลังจากนี้สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดก็ไม่สำคัญอีกต่อไป"

"มีบางคนเหล่านี้เกิดมาเป็นศัตรูที่มีวิธีการต่อต้านกับบางคนโดยเฉพาะ"

"ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฉีปู้อวี่จะเป็นศัตรูตัวฉกาจของเซี่ยเทียนเฉียวและเป็นฝันร้ายของทุกคนในตระกูลเซี่ย

"เซี่ยเทียนเฉียวรีบหนีออกไปอย่างสิ้นหวัง แต่ในขณะที่ฉีปู้อวี่ก็ไม่ได้มีความตั้งใจที่จะติดตามเขาไป เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็คือทายาทของตระกูลเซี่ย ทำให้เรื่องราวใหญ่เกินไปย่อมจะส่งผลกระทบที่ไม่ดี"

แน่นอนว่าถ้าหากเซี่ยเทียนเฉียวไม่ได้รีบขอโทษแล้วหนีหายไปในช่วงเวลานั้น แต่กลับพูดจาหยาบคายออกมา ฉีปู้อวี่ก็ยินดีที่จะทำให้เขาต้องเปลี่ยนแปลงในชีวิตข้างหน้า

"บรรดาหัวหน้าสาขาต่างประเทศที่อยู่ที่นั่นต่างรู้สึกอึดอัดกันหมด ในสถานที่นี้ต่างเต็มไปด้วยความเงียบสงัดราวกับว่ามีอีกาส่งเสียงในหัวของทุกคนว่า "ก๊าก ก๊าก ก๊าก"

"เสียงไออะแฮ่ม…" ชายชราวัยเจ็ดสิบไม่สามารถทนต่อไปได้และไอออกมาสองครั้ง พร้อมกับส่ายหัวอย่างไม่สามารถทำอะไร

"ฉีเติ่งเสียนมงไปยังทุกคนด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มและพูดว่า“เมื่อเซี่ยเทียนเฉียวหัวหน้าพวกคุณนั้นหนีไปแล้ว พวกคุณก็คงไม่จำเป็นต้องมารวมตัวกันที่นี่ต่อไปแล้วใช่ไหม?'"

"ในช่วงเวลานี้ทันทีที่คนเหล่านี้ได้ยินเช่นนั้นต่างก็พากันแตกกระเจิงไปหมด พวกเขามาที่นี่เพื่อร่วมมือกับเซี่ยเทียนเฉียวในการวางแผนการ แต่ไม่คาดไม่ถึงเลยว่าคนที่เป็นหัวหน้าจะหนีไปก่อน!"

"เมื่อไม่มีเซี่ยเทียนเฉียวแล้ว การวางแผนนี้ก็ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ แล้วจะอยู่ที่นี่ทำไม? รอให้ฉีปู้อวี่ยิงหัวพวกเขาใช่ไหม?"

"ในเวลานี้ผู้คนต่างก็ทยอยกันออกไปหมด ทำให้ฉีเติ่งเสียนไม่สาามารถทำอะไรได้ นอกจากขมวดคิ้วและพึมพำกับตัวเองว่า ผมคงประเมินผลลัพธ์และความโหดร้ายของพ่อไว้ต่ำไปจริง ๆ!'"

"เซี่ยเทียนเฉียวที่เคยเจอความเสียหายครั้งใหญ่มากมายขนาดนี้ที่มาจากฝีมือเขา ทำให้บ้าคลั่งถึงกับสูญเสียไตไปข้างหนึ่ง ยังกล้าทำตัวทะนง แต่เมื่อเห็นฉีปู้อวี่แล้วกลับไม่กล้าทำอะไรเลย"

"‘ผมบอกแล้วว่าพ่อว่าแค่ทำให้คนหวาดกลัวก็พอแล้ว ทำไมต้องมาเปิดตัวแบบนี้ด้วยล่ะ… ยังให้พวกนักฆ่าหั่นแขนขาคนโง่ๆ มาพูดบทบรรยายให้ด้วย ฉีเติ่งเสียนเติ่งเสียนตบหน้าผากของตัวเองและพูด แล้วรู้สึกเหมือนทัศนคติของเขาถูกปรับเปลี่ยน"

"ถ้าจะทำให้คนหวาดกลัว ก็ต้องเสแสร้งทำให้บรรยากาศดูตื่นเต้นและอลังการหน่อย" ฉีปู้อวี่ตอบอย่างเยือกเย็น โดยยังรู้สึกว่าเขาหมุนตัวกลับไปเร็วเกินไปแล้ว

"เขาควรจะหมุนตัวกลับช้า ๆ พร้อมกับคำบรรยายของฉายานักฆ่าหั่นแขนขาไปตามจังหวะ จนกระทั่งพูดจบประโยคสุดท้าย เขาถึงจะหันหน้าไปตรง ๆ ต่อทุกคน"

"ฉีเติ่งเสียนร้องไห้และขำอย่างงุนงง จึงพูดว่ากล่าวว่า"ยังจะพูดเรื่องจุดสิ้นสุดของทักษะศิลปะการต่อสู้ว่าใครจะเป็นสุดยอดนั้คุณไปเรียนรู้มาจากที่ไหนกัน?"

"ฉีปู้อวี่ตอบกลับว่า"อ่านมาจากในนิยาย'"

"เยี่ยมมาก!"

ฉีเติ่งเสียนจึงได้พูดแค่ว่ายอดเยี่ยมมาก ระดับการสั่งการทำตัวเป็นใหญ่ของพ่อเขาชัดเจนว่าถึงขีดสุดแล้ว"

"ในช่วงเวลานี้นักฆ่าหั่นแขนขาเดินเข้ามาและแสดงด้วยสีหน้าแสดงความพอใจ แล้วพูดว่า"หัวหน้าใหญ่ บทพูดของผมอ่านได้ไม่มีผิดคำสักคำ ทำได้ดีใช่ไหมครับ?’"

"ฉีปู้อวี่พยักหน้าอย่างเบา ๆ แล้วตบไหล่ของนักฆ่าหั่นแขนขา เพื่อแสดงความพอใจว่าหนุ่มคนนี้ทำได้ดีและสมควรได้รับการสนับสนุน"

"นักฆ่าหั่นแขนขาแสดงสีหน้าท่าทางแสดงความประจบประแจงและพูดว่า“รองหัวหน้าใหญ่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ดูเหมือนคุณจะดูหล่อเหลาและมีเสน่ห์มากขึ้นจริง ๆ!’"

"เหอะ เรือนจำโยวตูสามารถพอจะเปรียบเทียบกับความหล่อของผมได้ ก็มีแค่หมาป่าโลภเท่านั้น ยังต้องให้คุณพูดอีกเหรอ ฉีเติ่งเสียนตอบกลับอย่างไม่แยแส

หมาป่าโลภแน่นอนว่าเป็นผู้ชายหล่อมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้หลานโหยว่าประทับใจตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจอ โดยเฉพาะบุคลิกที่มีเสน่ห์เย้ายวนใจ ยิ่งกว่าตัวละครบอสที่ดูมีอำนาจในนิยายหรือภาพยนตร์หลายเท่า"

"หลังจากนั้นหมาป่าโลภในคราบใบหน้าฉีเติ่งเสียนกลับไม่กล้าที่จะเรียกตัวเองว่าหล่อ"

นักฆ่าหั่นแขนขายิ้มไปและพูดไปว่า"ฮ่าๆ ใช่ ใช่ ใช่… เรื่องความหล่อ เขาไม่สามารถชนะคุณได้หรอก’"

"ฉีปู้อวี่หรี่ตามองฉีเติ่งเสียน หลังจากนั้นจึงถามฉีเติ่งเสียนว่าเซี่ยเทียนเฉียวกำลังทำอะไรและมีแผนการอะไรอยู่หรือเปล่า"

"‘เรื่องนี้ไม่สำคัญหรอกไม่ว่าเขาจะวางแผนการอะไรเขาก็ไร้ความหมาย เพียงแค่คุณออกมาที่นี่เขาก็จะหมดสภาพไปแล้ว ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดอย่างไม่สนใจ"