บทที่ 1647 ใครคือเหวยเฟิง

เซี่ยเทียนเฉียว แม้ว่าจะมีไพ่เหนือกว่ามาก แต่ไม่ว่าการพึ่งพาจะมากแค่ไหน แต่หลังจากเห็นฉีปู้อวี่ทั้งหมดนี้ก็ไม่มีความหมาย

บางคนเกิดมาเพื่อเป็นศัตรูตัวฉกาจของผู้อื่น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าศัตรูของฉีปู้อวี่เป็นใคร นั่นคือ เซี่ยเทียนเฉียวนั่นเองและยังเป็นฝันร้ายสําหรับทุกคนในตระกูลเซี่ยอีกด้วย

เซี่ยเทียนเฉียวหนีไปด้วยความอับอาย และ ฉีปู้อวี่ก็ไม่ได้ไล่ตามไป เพราะเขาเป็นนายน้อยของตระกูลเซี่ย หากทำให้เรื่องใหญ่เกินไปทำให้ส่งผลกระทบก็ไม่ดี

ที่จริง ถ้าเกิดว่าเซี่ยเทียนเฉียวไม่ได้ยอมรับว่าเขาผิดแต่แรก อีกทั้งยังพูดไปเรื่อย ฉีปู้อวี่จะไม่สนใจเขา ซึ่งมันอาจจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปเลยก็ได้

บอสใหญ่สาขาต่างประเทศที่ปรากฏอยู่ในที่เกิดเหตุ รู้สึกอับอายตามกันไปทีละคน ฉากนั้นเงียบสงบและทุกคนก็ดูเหมือนว่ากากําลังร้องไห้ในใจของพวกเขา

"ไอ …… ชายอายุเจ็ดสิบไอสองครั้งและส่ายหัวของเขาอย่างสิ้นหวัง

ฉีเติ่งเสียน มองดูทุกคนอย่างยิ้มแย้มและกล่าวว่า "เซี่ยวเทียนเฉียวสุนัขตัวแรกหนีไปแล้ว พวกท่านไม่จําเป็นต้องมารวมตัวกันที่นี่อีกแล้วล่ะมั้ง ใช่ไหม"

คนเหล่านี้ก็แยกย้ายทันที เดิมทีพวกเขาร่วมมือกั เซี่ยเทียนเฉียว เพื่อโกงบางอย่าง ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าชายผู้นี้ไม่ได้มีแค่คนเดียว!

ถ้าไม่มีเซี่ยเทียนเฉียว สํานักนี้ก็ไม่สามารถทําต่อไปได้ ยังคงทําอะไรอยู่? หรือรอให้ฉีปู้อวีมาอีก?!

ผู้คนหายไปในไม่ช้าสิ่งนี้ทําให้ ฉีเติ่งเสียยังประเมินอิทธิพลและความโหดร้ายของเจ้าพ่อต่ําเกินไป!

เซี่ยเทียนเฉียวได้รับความสูญเสียอย่างมากในมือของเขารวมถึงเอวของเขาและยังกล้าที่จะหยิ่งผยอง แต่หลังจากเห็น ฉีปู้อวี่เขาไม่กล้าใส่อีกเลย

"ข้าพูดหลายครั้งแล้วว่าท่านจะออกมาทําให้ผู้คนกลัวทําไม หากยังปรากฏตัวอย่างฉับพลันเช่นนี้ …… นอกจากนี้ยังให้นักฆ่าหั่นแขนขามานี่เป็นการกระทำที่โง่เขล่ามากนัก“ ฉีเติ่งเสียน ตบหน้าผากของเขาและพูดว่าโลกทัศน์ของเขาได้รับการปรับปรุง

"ถ้าเรากําลังจะข่มขู่ผู้คน แน่นอนว่าเราจะต้องทําฉากนั้นให้จริงจัง" ฉีปู้อวี่ตอบกลับอย่างไม่แยแสและรู้สึกว่าเขาเพิ่งหันเร็วเกินไป

เขาควรหันหลังให้ช้า ๆ ด้วยนักฆ่าหั่นแขนขาที่ติดตามหาจังหวะเหมาะๆจนกว่าประโยคสุดท้ายจะพูด เขากําลังเผชิญหน้ากับทุกคนอย่างสมบูรณ์

ฉีเติ่งเสียน ยิ้มทั้งน้ำตา กล่าว "ใครคือเหวยเฟิงในตอนท้ายของศิลปะการต่อสู้ ท่านเรียนรู้มาจากไหน?"

ฉีปู้อวี กล่าวว่า "อ่านในนวนิยาย"

“666666！”

ฉีเติ่งเสียน แค่เพียงหมายถึงหกหกหกหกเท่านั้น และระดับการแสร้งทําเป็นของเจ้าพ่อของเขาก็ชั้นสูงเช่นเดียวกัน

นักฆ่าหั่นแขนขา เดินเข้ามาในเวลานี้ด้วยใบหน้าที่ประจบสอพลอและพูดว่า: " หัวหน้าใหญ่ บรรทัดฐานของข้า ออกเสียงคําต่อคํา และข้าก็ประพฤติตัวดีแล้วใช่ไหม”

ฉีปู้อวี่ พยักหน้าเบา ๆ แล้วตบไหล่ของนักฆ่าหั่นแขนขาแสดงให้เห็นว่าชายหนุ่มทําได้ดีและสมควรได้รับการสนับสนุน

นักฆ่าหั่นแขนขาพูดว่า "รองหัวหน้าใหญ่, ไม่ได้พบกันนานจริง ๆ หล่อขึ้นมากเลยล่ะ ๆ!"

"เฮ้อ คนเดียวในโยวตูที่แทบจะตามทันรูปร่างหน้าตาของข้าได้คือหมาป่าโลภ ยังต้องพูดอยู่ไหม?” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

หมาป่าโลภ เป็นชายที่หล่อมาก ไม่อย่างนั้น มันจะไม่สร้างความประทับใจให้กับ หลานโหยว่าเมื่อพบกันครั้งแรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งอารมณ์ที่หลงใหล มีเสน่ห์มาก มันดึงดูดผู้คนมากกว่าท่านป้าในนวนิยายและภาพยนตร์ต่าง ๆ

อย่างไรก็ตามหมาป่าโลภ ต่อหน้าฉีเติ่งเสียน ก็ไม่กล้าเรียกตัวเองว่าหล่อได้เต็มปากเต็มคำ

นักฆ่าหั่นแขนขา หัวเราะซ้ํา ๆ "ฮะ ใช่ …… ในแง่ของความงามข้าไม่สามารถชนะท่านได้หรอก“

ฉีปู้อวี่หรี่ตาของเขาแล้วทําท่าทางถามฉีเติ่งเสียน เซี่ยเทียนเฉียว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน มีแผนอะไรอยู่กันแน่

"มันไม่สําคัญหรอก เขาไม่สนใจแผนอะไรทั้งนั้น ทันทีที่ท่านออกมาเขาก็จะหยุด" ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดโดยไม่ตั้งใจ