บทที่ 1658 ความอับอายของพ่อลูก

ฟู่หรงหัวไม่คิดเลยว่าฉีเติ่งเสียนจะมีวิชากำลังที่สูงถึงขั้นที่ทำให้คนตกใจ การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้บอกมาก็มาเลย ไม่มีใครรู้สึกถึง

ในวินาทีที่ฟู่หรงหัวนั้นถูกจับเข้าไปในเอ็นไหล่ก็สั่นขึ้น สะบัดมือที่เหมือนกับเหล็กไปที่คางของฉีเติ่งเสียน

ในเวลาเดียวกัน ฉีเติ่งเสียนก็ดักเอาไว้ ไหล่ของทั้งสองกระทบกันแล้วมีเสียงดังขึ้น

ฟู่หรงหัวรู้สึกถึงพลังงานขนาดใหญ่กำลังใกล้เข้ามา ทำเอาเขานั้นล้มลงไม่ทันคิดอะไร เมื่อล้มลงแล้วรู้สึกเหมือนมีลมมืดลอยมา

เขาตั้งท่าแล้วฝาเท้าก็เริ่มขยับแล้วถอยหลังไปหลายก้าว แต่ในเวลานี้ฉีเติ่งเสียนก็ใช้เท้าทั้งสองเตะมา เตะอย่างรัวๆ ราวกับก้อนหินที่กำลังหล่นทับลงไป ไม่ให้โอกาสฟู่หรงหัวเลยแม้แต่นิด！

เมื่อเป็นเช่นนี้ มือทั้งสองข้างของฉีเติ่งเสียนก็เริ่มใช้ท่าฝ่ามือลับแปดทิศขึ้น ทำเอาฟู่หรงหัวนั้นไม่ทันรู้สึกเลย！

ในที่สุด หลังจากที่สู้กันสิบสามท่า สติของฟู่หรงหัวหลุดจนทำให้ออกท่าผิด

ขาขวาของฉีเติ่งเสียนก็ยกขึ้น ฝ่าเท้าที่เหมือนกับสายฟ้าก็พุ่งออกไป เสียงดังพับ โดยกับกระดูกข้อเอ็นของฟู่หรงหัวพอดีเลย

เตะนี้ลงไป เสียงกระดูกดังขึ้น กระดูกข้อเอ็นของฟู่หรงหัวก็หักทันที

เขาเอากระจิตกระใจไว้ที่ขาข้างขวา จากนั้น“ท่าไก่ทองขาเดียว”ก็พุ่งมาจากตัว กระโดดออกจากสนามรบ เท้าของฉีเติ่งเสียนก็ลอยอยู่กลางอากาศ และมาพร้อมกับกลิ่นไอที่แปลกประหลาด ในทันทีก็มาถึงที่กระดูกข้อเอ็นข้างขวาของเขา

ร่างของฟู่หรงหัวเพิ่งลุกขึ้นจากพื้น กำลังจะถอยหลัง เท้าของฉีเติ่งเสียนก็เตะมาถึงกระดูกข้อเอ็นข้างขวาของเขาแล้ว

“คาชะ！”

มีเสียงกระดูกหักดังขึ้น ตัวของฟู่หรงหัวอยู่บนอากาศ ร่างกายหล่นลงไป ขาทั้งสองข้างลอยอยู่ ร่างก็ลอยตาม

“บูม！”

ร่างของเขาหล่นลงบนพื้นอย่างหนัก ข้อเอ็นทั้งสองขาของเขานั้นถูกฉีเติ่งเสียนนั้นเตะจนหัก

วิธีการเตะที่แปลกประหลาดและคาดเดาไม่ได้ที่สุด การเตะสองครั้งของฉีเติ่งเสียนเป็นท่าเตะทางเหนือโดยเฉพาะลูกสุดท้ายที่มีโมเมนตัมลอยตัว อัจฉริยะ ละเขาไม่ทิ้งร่องรอย

ฟู่หรงหัวที่โอ้อวดเมื่อสักครู่ ตอนนี้หล่นอยู่บนพื้น ดูต่ำมาก ดูแล้วน่าสงสาร

แต่ว่า เขาก็เป้นชายแข็งแกร่ง แม้ว่าขาทั้งสองจะถูกฉีเติ่งเสียนเตะจนหัก แต่ก็ไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยแม้แต่นิด

“ดีๆๆ เก่งกับชื่อเสียงจริงๆ！”ฟู่หรงหัวใช้ฝ่ามือทั้งสองควบคุมร่างกายแล้วผลิกตัวขึ้นมา พึ่งพาวิชาของฝ่ามือและก็ลุกขึ้นนั่ง

ทุกคนของตระกูลหยางสีหน้าขาวซีดและกำลังมองดูฟู่หรงหัวถูกฉีเติ่งเสียนนั้นโจมตี สีหน้าแต่ละคนนั้นไม่ค่อยน่าดูเลย

แม้ว่าหยางยี่ที่ที่อยู่เมืองนี้มานาน ในเวลานี้ก็ขมวดคิ้วขึ้น สีหน้าเย็นชาลง

หยางหยวนซานกลับตกใจจนชี่แตก ก่อนหน้านี้เขาเคยถูกฉีเติ่งเสียนนั้นจัดการอยู่หลายครั้งในใจมีปมด้อยอยู่

หยางโอวตกใจจนตัวสั่น ฟู่หรงหัวที่แข็งแกร่งคนนี้ยังล้มลงแล้ว ใครจะสามารถปกป้องเขาได้ละ？

“วิชาของคุณนั้นแกร่งมาก หากไม่ใช่เพราะเราสองคนขัดแย้งกัน พวกเราจะมาคุยกันและเป็นเพื่อนกันมันก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่น่าเสียดาย คุณเดินทางผิด”ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวแล้วพูดอย่างนิ่งๆ

“คุณเรียกค่าไถ่ลูกฉัน แล้วยังทำลายทหารพลร่มของแก๊งบิ๊กเซอร์เคิล ฉันยังสามารถเป้ฯเพื่อนกับคุณได้อีกหรอ？น่าตลก！”ฟู่หรงหัวไม่ตายใจ แล้วหัวเราะขึ้น

ฉีเติ่งเสียนก็แสดงสีหน้าแล้วพูดอย่างนิ่งๆ： “แก๊งบิ๊กเซอร์เคิลก่อตั้งโดยทหารผ่านศึก ตอนนี้มันเจริญรุ่งเรืองแล้ว และได้สูญเสียจิตวิญญาณแห่งความกล้าหาญของผู้พลีชีพไป”

“เขาไม่สนใจที่จะช่วยเหลือผู้คนที่ตกทุกข์ได้ยากแต่เพียงเพื่อช่วยเหลือประเทศเท่านั้น แต่เขากลับร่วมมือกับเผิงไหลด้วยกองกำลังอันชั่วร้ายและไปที่เมืองโมตูเพื่อขัดขวางสถานการณ์ทั้งหมด”

“ฉันว่าคุณสามารถเป้นเพื่อนกับฉันได้ถือว่ายกระดับคุณ แต่ความจริงแล้วคนอย่างคุณ ฉันก็ไม่คบ”

คำพูดของฉีเติ่งเสียน พูดจนทำให้ฟู่หรงหัวนั้นเสียอาการหน้านั้นดูแย่ทันที

เฮ่อตั่วเหลียนหัวเราะเบาๆแล้วพูด： “ถ้าพูดในด้านวิชาการพูดละก็ อาจารย์นั้นถึงจุดวัชระกาย(ขั้นการฝึก)แล้ว ใครจะพูดชนะเขาได้？”