บทที่ 1659 บอกฆ่าก็คือฆ่า

ฉีเติ่งเสียนไม่อยากสนใจคนอย่างหูอวี้ ก็เหมือนกับหูอวี้ที่ใช้ซ่งผูมาขัดแย้งกับหยางกวนกวน เขาก็ไม่อยากสนใจเช่นกัน

เพราะว่าการกระทำแบบนี้ อาจทำให้ศีลธรรมสูญหายไป

เสือพิษร้ายไม่กินเมล็ดพืช หูอวี้เพื่อจะช่วยให้ซ่งผูบรรลุแผนการให้สำเร็จ เขาเหยียบย่ำชื่อเสียงของตัวเองด้วยซ้ำ

แต่ซ่งผูรู้ว่าหูอวี้เป็นแม่ของหยางกวนกวน แต่ก็ยังจะใช้วิธีนี้ เห็นได้ชัดว่าจรรยาบรรณของการเป็นคนไม่ได้ดีไปถึงไหน

“เปิดปากก็สารเลวปิดปากก็สารเลว ตระกูลซ่งมีมารยาทแค่นี้？ฉันพูดถึงนี่ ใครยังจะสู้กับเธอ ฉันก็จะใช้แนวคิดมนุษยนิยมจัดการเขาให้สิ้น”ฉีเติ่งเสียนยิ้มแล้วยกหมัดขึ้น

ซ่งผูพูดอย่างเย็นชา： “ไม่ว่ายังไง ตระกูลหยางก็ต้องมีการควบคุมจากคนของตระกูล！หยางกวนกวนมีชื่อเสียงไม่ดี อีกทั้งคนของตระกูลหยางก็จะไม่ฟังคำสั่งจากเธอ เธอต้องจากไปจากตระกูลหยาง”

หยางยี่ตะโกนพูด： “คุณชายซ่งพูดถูก เรื่องของตระกูลหยางเราต้องมีคนของตระกูลมาดูแล จะให้คนนอกมาควบคุมอำนาจได้อย่างไร？ใครจะไปรู้ว่าคนนอกคนนี้อาจถือโอกาสนี้เอาเข้ากระเป๋าตัวเองทั้งหมด！”

หยางกวนกวนทำสีหน้าดูถูกแล้วพูดอย่างเย็นชา： “ในเมื่อพวกคุณอยากได้ อย่างนั้นฉันก็ให้พวกคุณ！แต่ว่า ผลลัพธ์นี้พวกคุณอาจรับมือกับมันไม่ไหว”

หยางยี่พูด： “ฮ่าๆๆ จะหลอกฉันหรอ！ตระกูลหยางของเราเป็นหนึ่งในสามตระกูใหญ่ของเมือโมตู ลมพายุอะไรที่ไม่เคยผ่านมันมาก่อน？！”

หยางกวนกวนพูดเพียง： “แต่ขอให้พวกคุณต่อจากนี้อย่ามาร้องขอชีวิตจากฉัน ไม่อย่างนั้น คำพูดของฉันเกรงว่าพวกคุณฟังแล้วจะรับไม่ได้…..เพราะว่า สารเลวบ้างคนก็ควรฆ่าให้ตาย”

ทุกคนของตระกูลหยางได้ยินคำข่มขู่ก็มีสีหน้าที่ไม่ค่อยดี แต่ฉีเติ่งเสียนกำลังดูอยู่ตรงนั้น พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก

ฉีเติ่งเสียนเป็นถึงผู้คนสองมาตรฐานที่รู้จักกันดีของเมืองหัวกั๋ว ถ้าจะขัดคำสั่งเขา เกรงว่าต้องคุกเข่าลงตรงนั้นเลย

“ได้ อย่างนั้นก็ตามนี้เลย”ฉีเติ่งเสียนขยับไหล่ไม่อยากพูดอะไรมาก

แม้ว่าหยางกวนกวนจะถูกบีบบังคับให้ถอนตัวออกจากอำนาจของตระกูลหยาง แต่ว่ามีผลกระทบไม่มาก รอหลังจากจัดการตระกูลซ่งให้เสร็จ มีวิธีมากมายค่อยๆจัดการตระกูลหยาง

สมุดบัญชีที่หงเทียนตูเก็บเอาไว้ มีเพียงแค่คนส่วนหนึ่งที่ถูกลงโทษ รายชื่อข้างหลังค่อยๆจัดการทีละคน…….

ถึงเวลาก็ถอนหัวใช้เท้าพร้อมกับดินเลย ผลสุดท้ายของคนตระกูลหยางพวกนี้ไม่ดีไปถึงไหนหรอก

“ตระกูลซ่งอย่าเดินทางมืดไปตลอดทางเลย เพื่อหลีกเลี่ยงถึงเวลานั้นจะย้อนกลับไม่ได้”ฉีเติ่งเสียนมองซ่งผูแล้วแสดงสีหน้าที่ได้ใจและตักเตือน

“ฮ่าๆๆ….การกระทำของตระกูลซ่ง ต้องให้คนอกมาออกความเห็นด้วยหรอ？ตระกูลซ่งของพวกเรามีชื่อเสียงใหญ่โต พ่อคุณยังไม่เกิดด้วยซ้ำ”ซ่งผูตอบกลับ

ซ่งผูพื้นฐานเป็นคนที่แกร่งมาก อีกทั้งมีความสัมพันธ์มากับคนของประเทศมี่

หยางยี่พูด： “หยางกวนกวนคุณยังไม่ไปอีก？！”

หยางกวนกวนยื่นมือไปจัดการผมของตัวเอง แล้วค่อยๆพูด： “แน่นอนว่าฉันจะไป แต่ว่าวันนี้ฉันจะเอาชีวิตคนหนึ่งชีวิต！”

ขณะที่พูด ดวงตาของเธอก็ล็อกเป้าไปที่หยางโอว หมอนี่โอ้วอวดที่สุด เมื่อสักครู่ด่าเธอแรงที่สุด

หยางโอวตกใจ

“คุณกล้าหรอ！”หยางยี่พูโอย่างโกรธ

“มีอะไรที่จะไม่กล้า！”หยางกวนกวนพูดอย่างมีความสุข แม้ว่าจะบาดเจ็บ แต่ยังคล่องตัวอยู่ ฝีเท้าก้าวไปตรงหน้าขิงหยางโอว

หยางโอวมีสีหน้าที่ตะลึงรีบร้องขอชีวิต： “ลุงช่วยด้วย！”