บทที่ 1668 โจทย์ยาก

ในที่สุด ด้วยความพยายามของทุกคน คดีที่เป็นเท็จไม่ยุติธรรมของลู่จ้านหลงก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว แต่ทว่า บุคคลนั้นได้เสียชีวิตแล้ว แล้วการกระทำที่ไม่ทันกาลจะมีประโยชน์อะไร?

แต่โชคดีที่จิตวิญญาณของเขายังคงอยู่ และมีจำนวนผู้คนที่ได้รับแรงบันดาลใจจากจิตวิญญาณของเขามากขึ้นเรื่อยๆ

กองทุนการกุศลที่ฉีเติ่งเสียนให้ทุนกับลู่จ้านหลงไปก่อตั้งก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน โดยได้ช่วยเหลือผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาทุกคนจะจดจำชื่อของลู่จ้านหลงไว้

ผู้ยิ่งใหญ่อาจตายได้ แต่จิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลังจะทำหน้าที่เป็นเชื้อเพลิงที่จะคงอยู่ตลอดไป

“พวกคุณสองคน ช่วยเหลือให้ประสบความสำเร็จกันและกัน คงจะดีมากถ้าได้พบกันเร็วกว่านี้” อวี้เสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจ

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและไม่พูดอะไร หลังจากดื่มกาแฟแล้ว เขาก็เตรียมที่จะจากไป

อวี้เสี่ยวหลงกล่าวว่า: "ทางนี้ก็จะเลือกตัวแทนบางคนเดินทางไปยังเมืองหลวงด้วย ส่วนเซียงตงชิง หลี่อวิ๋นหว่าน หยางกวงกวนสามคนนี้ คุณคิดว่าเลือกใครไปเหมาะกว่ากัน?”

เดิมทีฉีเติ่งเสียนรู้สึกเศร้าโศกและหมองใจเล็กน้อย เมื่อได้ยินเช่นนี้ จู่ๆ เขาก็เหงื่อแตกทั่วตัว เขามองดูอวี้หลงหลงอย่างดุเดือด

“ทำไม คุณคือเห็นฉันดีหน่อยไม่ได้เลยใช่ไหม? อยากให้ฉันตายเร็วมากสินะ?” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างหงุดหงิด

“มันจำกัดจำนวนคน เป็นไปไม่ได้ที่จะเลือกทั้งสามคนเป็นตัวแทนไหม?” อวี้เสี่ยวหลงกางมือพร้อมพูดอย่างช่วยไม่ได้

แม้ว่าสีหน้าของเธอจะดูทำอะไรไม่ถูก แต่มุมปากของเธอนั้นยกขึ้น เห็นได้ชัดว่าเธอสนุกกับการดูสิ่งนี้และคิดว่ามันน่าสนใจมาก

ฉีเติ่งเสียนสูดลมหายใจยาว รู้สึกปวดหัวแทบแตกอยู่ครู่หนึ่ง นี่มันโจทย์ยากยิ่งนัก

พอเขากลับมามีสติ เขาก็พบว่าอวี้เสี่ยวหลงหายไปแล้ว ซึ่งทำให้เขายิ้มกว้างได้

ดังนั้น จึงรีบไปหาฉีปู้อวี่ขอความช่วยเหลือ

ฉีปู้อวี่กล่าวว่า "พาไปหมดก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ!"

ฉีเติ่งเสียนกระตุกมุมปากแล้วพูดว่า "ดีก็ดีอยู่หรอก แต่ อีกสองคนไม่มีสถานะเป็นตัวแทนละก็ งานเลี้ยงจะถูกกำหนดเป้าหมายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทางเมืองหลวงทั่วทุกที่ คนที่พ่อระเบิดหัวในตอนนั้นมันมากเกินไป!

ฉีปู้อวี่ผายมือ อธิบายว่า: “ตอนนั้นแกไม่ได้เรื่องเอง ถูกคนจับตัวไปฉันคือทำเพื่อแกจึงระเบิดหัวคนไปทั่ว ยังได้รับคิดติฉินนินทา นี่ยังผิดอยู่หรือ?”

นักฆ่าหั่นแขนขาที่อยู่ข้างๆ แทบจะหัวเราะขำกลิ้ง แต่ก็ต้องทนไม่ส่งเสียงออกมา ไม่เช่นนั้น อาจตายกะทันหันได้

แต่ฉีเติ่งเสียนยังคงเหลือบมองมา นักฆ่าหั่นแขนขาจึงเงยหน้าสี่สิบห้าองศามองไปบนท้องฟ้าอย่างจริงจัง

“นายมองอะไรอยู่!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถามอย่างเย็นชา

“มองบนฟ้า น้ำตาแห่งความคิดถึง ก็จะไม่ไหลลงมา” นักฆ่าหั่นแขนขาพูดอย่างโศกเศร้า

“ถ้าอย่างนั้น ฉันอยากรู้ว่านายคิดถึงอะไรแล้วล่ะ?” ฉีเติ่งเสียนยิ้มเยาะ

“แน่นอนว่าคิดถึงประตูอเวจีที่ฉันยังสร้างไม่เสร็จ เฮ้อ เหลือเพียงอีกขั้นตอนเดียวเท่านั้น!” นักฆ่าหั่นแขนขาถอนหายใจและแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย

ฉีเติ่งเสียนโบกมือบอกให้เขาไปให้พ้น จากนั้นก็ส่งข้อความไปถามเย่จีกั๋ว จ้าวแห่งการประจบ ดูว่าเขาจะคิดหาทางได้หรือไม่ ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องของการคาดเดาหัวใจคน เขาเป็นคนที่ถนัดดีที่สุด

เย่จีกั๋วบอกว่าทำได้เพียงไปด้วยกัน แต่ถึงจะไปด้วยกัน ก็ยังเลี่ยงลานซิวหลัวไม่ได้

ท้ายที่สุด สถานะตัวแทนนี้ยังค่อนข้างสำคัญ เมื่อทั้งสามคนล้มเหลวในการเจรจาธุรกิจไม่ได้ตามเป้า รองหัวหน้าใหญ่ก็คงจะตายอย่างอนาถ

ฉีเติ่งเสียนมอบเอกสารให้กับฉีปู้อวี่ก่อนและขอให้เขาไปที่เมืองหลวงเพื่อสำรวจเส้นทาง

“ไอ้เด็กนี่...” ฉีปู้อวี่อดไม่ได้ที่จะกลอกตา นี่หรือว่าจะจัดให้เขาซึ่งเป็นพ่อไปเคลียร์ทุ่นระเบิด