บทที่ 1669 ความอบอุ่นของแม่

หลังจากงานชุมนุมสัมพันธ์ ฉีเติ่งเสียนเข้าร่วมการปรึกษาหารืออีกครั้งเพื่อหารือถึงวิธีจัดการกับตระกูลซ่งโดยใช้แรงกดดัน

ตระกูลซ่งรู้ดีว่างานใหญ่สำเร็จแล้ว และได้แต่รอให้คู่ต่อสู้ลงมือเท่านั้น หากพวกเขาทนไม่ไหวก็จะหยุด

ตระกูลซ่งไม่จำเป็นต้องใช้เส้นสนกลในเก่าแก่นับศตวรรษเพื่อต่อสู้กับผู้อื่นจนถึงที่สุด ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ใช่ว่าสมาชิกตระกูลซ่งทุกคนจะเต็มใจที่จะติดตามพวกเขาไปจนจบ หากพวกเขาสูญเสียหลักพื้นฐานทั้งหมด นั่นคงเป็นเรื่องยากสำหรับทุกคน

และฉีปู้อวี่ได้เดินทางกลับเมืองหลวงอย่างยิ่งใหญ่แล้ว มีข่าวลือว่าเขาเดินผ่านทางเข้าสภาพร้อมถือโคมในมือ เดินไปด้วยทุบโคมไปด้วย

เมื่อเขาเดินผ่านไปแล้ว โคมไฟก็ถูกทุบจนแหลกด้วยหมัดขนาดหม้อตุ๋นของเขา...

วิธีการดังกล่าว เทียบเท่ากับการยั่วยุ แต่ศัตรูทำได้เพียงกัดฟันของพวกเขาแน่นอย่างลับๆ ไม่ได้ดำเนินการใดๆ

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนทราบข่าว เขาก็อดรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขารู้สึกว่าพ่อของเขาใจร้ายจริงๆ และไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการฆ่าคนและย่ำยีใจคน...

ไม่รู้เหมือนกันว่าครอบครัวที่ถูกระเบิดหัวในใจจะเกลียดฉีปู้อวี่แค่ไหน?

ฉีเติ่งเสียนก็เลือกวันไปเมืองหลวงพร้อมกับหยางกวนกวนด้วย การที่ให้หยางกวนกวนเป็นตัวแทน คือ หลังจากหลี่อวิ๋นหว่านและเซี่ยฃตงฉิงพูดคุยกันแล้ว พวกเธอรู้สึกว่าหยางกวนกวนต้องเผชิญกับสิ่งที่ทำให้คนรู้สึกปวดใจเกินไป

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ไปเมืองหลวง หลายปีเช่นนี้ ไม่เคยไปสักครั้ง” ในที่นั่งชั้นหนึ่ง หยางกวนกวนพูดด้วยอารมณ์ทอดถอนใจ

“ฉันก็ไม่ได้กลับไปที่เมืองหลวงมาหลายปีแล้ว” ฉีเติ่งเสียนยิ้ม รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เมืองหลวงสำหรับเขา เป็นบ้านของเขา ท้ายที่สุด แม่ของเขาอยู่ที่เมืองหลวงในเวลานี้ เมื่อเขากลับไปเขาก็สามารถพบแม่ของเขาได้

หยางกวนกวนอดกังวลไม่ได้และถามว่า “น้าชอบอะไร ฉันควรเอาอะไรไปดี?”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น “ถ้าเธอเห็นก็ไม่ต้องเอาอะไรไป หากท่านพบคุณ จะต้องมีความสุขมากอย่างแน่นอน ไม่ต้องกังวล ท่านเข้ากับคนได้ง่าย!”

เที่ยวบินเป็นไปอย่างราบรื่น และมาถึงสนามบินเมืองหลวง

เมื่อทั้งสองออกมาจากสนามบิน ก็มีรถรออยู่ริมถนนอยู่แล้ว เป็นคนขับรถที่ฉีอวิ๋นเฟิงส่งมา

ฉีเติ่งเสียนดึงหยางกวนกวนขึ้นรถโดยตรง แล้วขอให้คนขับรถส่งพวกเขาไปพบจ้าวซือชิง

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในเมืองหลวงดวงตาของฉีเติ่งเสียนก็มุ่งมั่นมากขึ้น และพูดว่า: "หลายปีที่ผ่านมาเมืองหลวงมีการเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างมาก จนฉันแทบจะจำไม่ได้แล้ว"

คนขับรถพูดว่า: "ตอนที่คุณออกจากเมืองหลวง คุณยังเด็กมาก และตอนนี้สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นเรื่องปกติที่คุณจะจำทางไม่ได้อล้ว!"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: “รอไปพบแม่ก่อน แล้วค่อยกลับบ้านไปเยี่ยมคุณปู่ล่ะกัน”

คนขับรถก็บอกว่า “ได้ครับ”

ไม่นาน รถก็ขับไปยังบ้านหลังเก่า ฉีเติ่งเสียนเปิดประตูลงรถ แล้วยื่นมือไปทางหยางกวนกวน แล้วพาเธอลงรถ

หยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะแอบกังวลใจ เธอสามารถสงบสติอารมณ์ได้เมื่อเผชิญหน้ากับฉีปู้อวี่ แต่เธอก็คิดถึงว่าจะต้องเผชิญหน้ากับจ้าวซือชิงที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน เธอก็อดไม่ได้ที่จะกังวลใจหมดไป

“แม่ครับแม่ ผมกลับมาแล้ว!” ฉีเติ่งเสียนเตะเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับหยางกวนกวน

ในสวน มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตัดแต่งกิ่งกล้วยไม้ที่เธอปลูกไว้ หลังจากได้ยินเสียง เธอก็หันกลับมาอย่างตื่นเต้น

หยางกวนกวนมองเห็นจ้าวซือชิงในตำนาน ช่างงดงาม และดูแลผิวพรรณได้อย่างดี ดูแล้วเหมือนคนอายุสามสิบต้นๆ ทั้งรูปร่างหน้าตาและบุคคลิกนั้นไร้ที่ติ

ตอนที่จ้าวซือชิงเห็นฉีเติ่งเสียน เธอก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา หลังจากแยกจากกับลูกชายมานานกว่าสิบปี การพรากจากกันกับคนในเลือดเนื้อนั้นเจ็บปวดขนาดไหน เธอรู้ดีที่สุด