บทที่ 1679 ไปตีเขาให้ตาย

ลู่หลิงหลิงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งหลังจากได้เห็นเฉินหยู และไม่เข้าใจว่าทำไมคุณเฉินถึงมาอยู่ที่นี่ได้

เฉินหยูโบกมืออย่างสบายใจแล้วพูดว่า:

"ทำไมคุณถึงมาที่เมืองหลวงได้?!" ฉีเติ่งเสียนเห็นเฉินหยู อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “อีกอย่าง ยังมาที่บ้านของฉันด้วย”

“เพราะที่นี่ปลอดภัยไง! ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยไปกว่าที่นี่ มีลุงฉีอยู่ที่นี่ ใครกล้ามารุกรานได้ล่ะ!” เฉินหยูพูดอย่างภาคภูมิใจด้วยสีหน้าที่ซุกซน

จ้าวซือชิงจึงพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า "ลูกพูดเช่นนี้ได้อย่างไร? คนเค้ามาแล้วยังถามว่ามาทำไม แม่ว่าลูไม่รู้วิธีปฏิบัติต่อแขกเลยจริงๆ อยากโดนตีหรือ!”

ฉีเติ่งเสียนแอบอุทานออกมาว่า ดีจริงเลย เส้นสายของเฉินหยูกว้างพอที่จะทำให้จ้าวซือชิงมาพูดจาไม่ดีกับตนได้

และหยางกวนกวนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม ท้ายที่สุดแล้ว เฉินหยูก็อยู่นำทั้งในด้านรูปลักษณ์และภูมิหลัง เธอเป็นคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขาม!

“มาเถอะ ทุกคนนั่งลง ทานข้าวกัน อย่าสร้างปัญหากันไปเลย” จ้าวซือชิงพูดอย่างใจเย็น

เฉินหยูฟังออกว่าประโยคนี้ตั้งใจจะว่าถึงเธอ แต่เธอก็ไม่สนใจ จึงแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วยิ้ม

ในเวลาเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเองว่า แม่ของฉีเติ่งเสียนไม่ใช่คนง่ายๆ เลย เธอคิดว่าเธอสามารถหลอกล่อเธอได้ แต่ทว่าภายนอกเธอดูอ่อนโยนแต่ภายในนั้นแข็งกระด้างนัก!

จ้าวซือชิงไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมันอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้น ฉีปู้อวี่ผู้คลั่งไคล้ความรุนแรงจะเชื่อฟังเธอได้อย่างไร?

จานหลักคือหม้อไฟเนื้อแกะ และยังมีเมนูผัดอื่นๆ ที่จ้าวซือชิงทำเองทั้งหมด

ครั้งนี้ หยางกวนกวนผู้มีประสบการณ์ จึงหยิบเนื้อแกะมากิน ท้ายที่สุดมันคืออาหารที่ฉีปู้อวี่ซื้อกลับมา รสชาติดีจึงมาก สดอร่อย และน้ำจิ้มก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน

จ้าวซือชิงชำเลืองมองฉีเติ่งเสียนและฉีปู้อวี่แล้วพูดว่า "พวกคุณก็น่าจะกินผัดผักด้วยสิ"

“อา! แม่ แม่ไม่รู้เลยเหรอผมกับพ่อจากเมืองหลวงไปกี่ปีแล้ว คิดถึงแต่หม้อไฟเนื้อแกะ! รอจนเรากินหม้อไฟเนื้อแกะอิ่มแล้วค่อยว่ากันเถอะ!” ฉีเติ่งเสียนกล่าวทันที

ฉีปู้อวี่พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า เชื่อว่าคราวนี้ในที่สุดพ่อลูกก็บรรลุข้อตกลง หยุดขุดหลุมให้แก่กันและกัน

จ้าวซือชิงยิ้มแล้วพูดว่า "ก็ได้"

ลู่หลิงหลิงก็ได้ข้อมูลมาจากหยางกวนกวนด้วย และรู้ว่าอาหารของ จ้าวซือชิงดูดีแต่รสชาติแย่มาก ก็เลยกินแต่หม้อไฟเนื้อแกะเป็นส่วนมาก

เฉินหยูไม่รู้ เธอจึงคีบผัดผักใส่ปาก หลังจากเคี้ยวไปสองคำ เขาก็ยื่นมือออกไปปรับแว่นโดยไม่รู้ตัว

จ้าวซือชิงถามว่า “กับข้าวที่น้าทำเป็นไงบ้าง?”

เฉินหยูพยักหน้าแล้วพูดว่า “กลมกล่อมอร่อยค่ะ หนูชอบมาก”

จ้าวซือชิงดีใจ เธอตักอาหารให้เฉินหยูทันที และพูดว่า “ยังคงเป็นเฉินหยูน้อยตาถึงกว่า!”

เฉินหยูรักษาสีหน้าอารมณ์ไว้ไม่เปลี่ยนแปลง กินอาหารที่จ้าวซือชิงตักให้โดยไม่หยุด ทำให้คนรู้สึกว่าภูเขาไท่ซานกำลังจะถล่มลงมาแต่ก็ไม่หวั่น ช่างสุดยอดเสียจริง

แม้แต่ฉีปู้อวี่ก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้เฉินหยู นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้เห็นคนแกร่งที่ทานอาหารที่จ้าวซือชิงเป็นคนทำโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

“คุณหยาง ทำไมไม่กินล่ะ ไม่ชอบเหรอ?” เฉินหยูพูดพร้อมยิ้มและเริ่มคีบผักเข้าปาก และเคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย

สีหน้าของหยางกวนกวนเปลี่ยนไปทันที และพูดว่า: "ฉันฝึกศิลปะการต่อสู้ และสิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือโปรตีน ดังนั้นฉันจะกินเนื้อแกะให้มากหน่อย"

จ้าวซือชิงมองดูเฉินหยูด้วยรอยยิ้ม สีหน้าของเธออ่อนลงเล็กน้อย

ลู่หลิงหลิงมีความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย เขาจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบผัดเงียบๆ และหลังจากกัดเข้าไป สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที ทรมานราวกับว่ากิน "ตุ๋นลำไส้ใหญ่"

จากนั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะมองเฉินหยูด้วยความชื่นชม เธอรู้สึกว่าคุณเฉินนั้นน่าทึ่งมาก เธอสามารถทานอาหารประเภทนี้ได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า และเธอก็ริเริ่มที่จะตักอาหารเอง ทักษะที่สูงส่งนี้น่าทึ่งมาก