บทที่ 1680 สิบกิกะไบต์

ตระกูลจ้าวต้องการที่จะทำลายหนานหยางมาโดยตลอด ซึ่งนำไปสู่การแบ่งแยกภายในของตระกูลเฉิน ฝ่ายหนึ่งที่นำโดยหญิงชราต้องการทำงานร่วมกันและอีกฝ่ายที่นำโดยเฉินหยูสาบานจนตายว่าจะไม่ยอมเห็นด้วย

สวีเอ้าเสวี่ยก็คว้าโอกาสนี้ จึงถูกตระกูลจ้าวส่งไปที่หนานหยาง และได้รับทรัพยากรเงินจำนวนมาก

แต่การเคลื่อนไหวของเธอทำให้ตระกูลจ้าวรู้สึกผิดปกติเล็กน้อย ดังนั้นพวกเขาจึงคอยระวังเธออยู่เสมอ จึงได้คบหากับขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ มิฮาอิดอย่างลับๆ

เฉินหยูฉวยโอกาสจากสถานการณ์ทางเผิงไหลนี้ เพื่อเดินทางกลับประเทศหัวกั๋ว และรู้สึกถึงวิกฤติอย่างเห็นได้ชัด หากมิฮาอิดนี้ได้รับการสนับสนุนมากเกินไป ตระกูลเฉินจะตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง

อย่างน้อยที่สุด ฝ่ายที่นำโดยเธอก็จะค่อนข้างอันตรายและมีแนวโน้มที่จะเผชิญกับการทำลายล้าง!

แม้ว่าหนานหยางเฉินกรุ๊ปจะทรงอำนาจ แต่ขุนศึก มิฮาอิดและตระกูลจ้าวก็เพียงพอที่จะทำลายหนานหยางที่ละเอียดอ่อนบางประการได้

“มิฮาอิดเคยได้รับเงินทุนจากสมาคมหัวเมิ่นมาก่อน จึงพัฒนาได้เร็วมาก ถ้าสวีเอ้าเสวี่ยไม่แอบควบคุมมัน เกรงว่าความสมดุลในหนานหยางจะถูกทำลายไปแล้ว” เฉินหยูขยับแว่นตาขึ้นแล้วพูดช้าๆ

สวีเอ้าเสวี่ยก็อยู่ในตำแหน่งที่ละเอียดอ่อนในหนานหยาง เธอต้องอาศัยการสนับสนุนจากตระกูลจ้าวแต่ไม่ต้องการให้ตระกูลจ้าวใช้อำนาจของพวกเขาโดยตรง ดังนั้นการตรวจสอบต่างๆ และมีการวางแผนสมดุลเพื่อระงับการพัฒนาอำนาจของตระกูลจ้าว แต่พวกเขาก็ผูกมิตรกับขุนศึกหลายคนในหนานหยาง

หากมิฮาอิดคนนี้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ สวีเอ้าเสวี่ยก็คงจะถูกทอดทิ้ง และตระกูลจ้าวจะไม่ปล่อยเธอต่อหน้าทำอย่างลับหลังทำอย่างที่หนานหยางอีกต่อไป จะกำจัดเธอทิ้งโดยตรง

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะบีบคางและคร่ำครวญว่า “ตระกูลจ้าวก็คงกังวลเช่นกัน จึงได้ให้ปล่อยให้จ้าวซวนหมิงออกมาเป็นบอดี้การ์ด ปกป้องมิฮาอิดผู้นี้”

จ้าวซือชิงกล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องยุ่งยากมากจริงๆ ถ้าคุณสองคนพ่อลูกร่วมมือกัน ก็จะสามารถฆ่าจ้าวซวนหมิงได้ อย่างไรก็ตาม จ้าวซวนหมิงพลังยุทธได้มาถึงขอบเขตนี้แล้ว ลมฤดูใบไม้ร่วงไม่เคลื่อนตัวจักจั่นก็รู้ตัวแล้ว คงอาจไม่ให้โอกาสนี้แก่พวกคุณ"

ฉีเติ่งเสียนกล่าว: “เสียดายจิ่วเฮิง ยังไม่หายดี ไม่เช่นนั้น ก็เรียกเขามาที่นี่ ก็จะมีพื้นที่ให้แสดงมากมาย”

จากนั้น ฉีเติ่งเสียนก็คิดถึงอาจารย์จางเทียนและอาจารย์จื่อหยาง ท้ายที่สุดแล้ว อาจารย์จางเทียน ก็เป็นชายผู้ดุร้ายที่สามารถล้มจิ่วเฮิงได้ แม้ว่าเขาจะใช้กลอุบายบางอย่าง แต่ความสามารถในการต่อสู้ที่แท้จริงของเขาก็แข็งแกร่งมาก

อย่างไรก็ตาม เขาคิดว่าสิ่งนี้ไม่เหมาะสม อาจารย์จางเทียนเป็นผู้นำลัทธิเต๋า คงจะไม่ดีนักหากให้เขาเข้าแทรกแซง

“น้าจ้าว มิฮาอิดคนนี้ต้องตายให้ได้เลยนะ” เฉินหยูมองดูจ้าวซือชิงอย่างน่าสงสาร และขอให้เธอช่วยคิดอุบาย

“อย่ากังวลไปเลย” จ้าวซือชิงแค่ยิ้ม “แน่นอนเขาต้องตายอยู่แล้ว”

ในใจของจ้าวซือชิงก็โกรธขึ้นแล้วเช่นกัน เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของลูกสะใภ้ในอนาคตทั้งสองคนของเธอ อืม…... ทำไมสองคนล่ะ? จ้าวซือชิงอดไม่ได้ที่จะมองเฉินหยูอีกครั้งแล้วบีบมือซ้ายแน่น ฉันอยากได้ทั้งหมด

ตระกูลจ้าวเป็นตระกูลที่มีพื้นเพอันแข็งแกร่ง ท้ายที่สุด จากการครอบครองทรัพยากรสาธารณะมาหลายปี ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาได้รับกำไรมากเพียงใด ดึงดูดผู้มีความสามารถได้มากเพียงใด

จ้าวซวนหมิง คือไพ่ตายในด้านสว่างที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ต้องแอบมีนักรบฝีมือสูงคนอื่นๆ คอยเตรียมพร้อมเสมอ

หลังอาหารเย็น จ้าวซือชิงได้ริเริ่มเก็บภาชนะบนโต๊ะอาหาร เฉินหยู หยางกวนกวน ลู่หลิงหลิง ทั้งสามคนคอยช่วยเหลือ

ที่น่าแปลกใจคือคุณหนูอย่างเฉินหยูเป็นคนคล่องแคล่วว่องไวและทำงานได้ดีมาก

“แปลกมากหรือ? ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันได้รับการปฏิบัติที่ไม่ดีนัก และฉันต้องทำอะไรหลายๆ อย่างด้วยตัวเอง” เฉินหยูพูดอย่างไม่ใส่ใจเมื่อเห็นสีหน้าแปลกประหลาดใจของฉีเติ่งเสียน

“ก็แปลกนิดหน่อย...แต่ที่ฉันสงสัยมากกว่านั้นคือ คุณกินอาหารที่แม่ทำโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าได้อย่างไร?” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยความขนลุกไปทั้งตัว รู้สึกว่าเฉินหยูเป็นคนโหดจริงๆ

ต้องรู้ว่า แม้แต่ฉีปู้อวี่ก็ทำไม่ได้ แต่ เฉินหยูนั้นมั่นคงพอๆ กับภูเขาไท่ซาน และยังกินเยอะมากอีกด้วย

เฉินหยูกล่าวว่า “ตอนเด็กๆ เลี้ยงมาไม่ดีไง กินของที่แย่กว่านี้มาเยอะมาก เมนูพวกนี้จะไปยากอะไร นอกจากนี้ เมนูที่น้าจ้าวทำก็อร่อยอย่างเห็นได้ชัด!”