บทที่ 1681 ตระกูลฉี ณ เมืองหลวง

ฉีเติ่งเสียนพาหยางกวนกวนไปฝึกฝนในเวลาว่าง และเขากําลังฝึกฝนกระบวนท่าพื้นฐานทั้งแปด

แต่แล้ว เขาก็ไม่ได้พาหยางกวนกวนไปฝึกซ้อมมาเป็นเวลานาน ดังนั้นคราวนี้เขาจึงมีเวลาอยู่ด้วยกัน อย่างน้อยก็มีอะไรติดไม้ติดมือไปบ้าง

หยางกวนกวน เจาะ ทุบ แยก ด้วยมวยห้าธาตุไป จากนั้นยืนใน "ท่าสามร่าง" ค่อยๆ ลดการเคลื่อนไหว บีบอัดที่ใจกลางไปที่จุดตันเถียน

ทันทีที่นางหายใจออก ร่างกายของนางก็สั่นเล็กน้อยกระดูก กล้ามเนื้อ ผิวหนัง และอวัยวะภายในของนางได้รับการสั่นสะเทือนนี้อย่างต่อเนื่องเสียงสั่นทั้งหมดก็มาบรรจบกันเป็นหนึ่งเดียว ก่อตัวเป็นเหมือนเสียงฟ้าร้องเบาๆ

อย่างไรก็ตาม มันอยู่ได้ไม่นาน และเมื่อลมหายใจนี้หมด เสียงฟ้าร้องก็ต้องจบลง

"ท่านเริ่มมีเชี่ยวชาญเกี่ยวกับอวัยวะภายในทั้งสันหลัง กระดูกและการหมุนเวียนของเลือดแล้ว หากท่านมีเวลาอีกเพียงเล็กน้อย ท่านจะสามารถปรับปรุงระดับฮั่วจิ้งให้มีการเปลี่ยนแปลงได้" ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หยางกวนกวนภายใต้การแนะนําของฉีเติ่งเสียนก็เริ่มฝึกฝ่ามือแปดทิศทันที จากนั้นฉีเติ่งเสียนก็เริ่มอธิบายรายละเอียดต่างๆ

ความรู้สึกของการฝึกมวยกับฉีเติ่งเสียนทําให้ หยางกวนกวน รู้สึกสบายใจมาก

ในตอนนั้นเอง นางเป็นคนแข็งกร้าวเพียงภายนอก แต่ในความเป็นจริงลึกๆแล้วนางทั้งขี้ขลาดและกลัวสิ่งต่าง ๆ จนกระทั่งนางเริ่มฝึกมวย เปลี่ยนชีวิตนางไปเลยทีเดียว

ดังนั้นทุกครั้งที่นางติดตามฉีเติ่งเสียนไปฝึกมวย นางจะได้พบกับสัมผัสเริ่มต้น ตลอดจนความไม่รู้และการเต้นของหัวใจของจุดเริ่มต้นของความรักในเวลานั้น

"ท่านควรฝึกฝนการใช้ฝ่ามือทั้งสองให้น้อยลงหน่อย เพื่อให้มือทั้งสองข้างนี้ในอนาคตวิธีการควบคุมอะไรแบบนี้ ไม่เหมาะกับท่านหรอก" ฉีเติ่งเสียน เฝ้าดูนางฝึกฝนฝ่ามือแปดทิศอย่างระมัดระวังและให้ความคิดเห็นแก่นาง

มวยแปดทิศที่รู้จักมาโดยตลอดในด้านไหวพริบ เชี่ยวชาญในการโจมตีด้านข้าง และมีความหลากหลาย ทําให้ฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถป้องกันได้

อย่างไรก็ตาม ฝ่ามือแปดทิศของพ่อและลูกชายฉีปู้อวี่) และ ฉีเติ่งเสียนกําลังใช้เส้นทางที่ครอบงําและดุร้ายราวกับถือแผ่นหินขนาดใหญ่สองแผ่นเพื่อยิงคนจนตาย

หยางกวนกวนยังตระหนักดีว่าศิลปะการต่อสู้ของตนนั้นมาถึงจุดที่สําคัญ ฉีเติ่งเสียนคือผู้ที่จะหนุนนำนางให้ไปถึงจุดสูงสุดนั้นได้ ฝันอันไม่ไกลเกินเอื้อมของนาง

หลังจากการฝึกช่วงเช้าได้สิ้นสุดลง ฉีเติ่งเสียนพร้อมกับ ฉีปู้อวี ได้ไปที่บ้านของตระกูลฉีเพื่อพบนายท่านด้วยกัน

ฉีเปิดเผยความตั้งใจสูงสุดของตระกูลฉี ตั้งแต่เมืองจิงเต่า และทุกคนก็รู้ถึงความร้ายกาจและพี่หกของตระกูลนี้ ดังนั้น ฉีเติ่งเสียนและคนอื่นๆ จึงไม่จําเป็นต้องซ่อนตัวเมื่อพวกเขากลับมาที่จิงเต่าในครั้งนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ฉีปู้อวี่เองก็ไม่ใช่คนประเภทที่บังคับใจอะไรได้ง่ายๆ มิฉะนั้น เขาคงไม่หอบโคมบนถนนทันทีที่เขากลับมา และพังโคมนั้นแตกออกเป็นชิ้น ๆ

ตระกูลฉี ยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงโดยปกติจะมีลูกศิษย์ของนายท่านที่อาศัยอยู่ในนั้น

เฉพาะเมื่อมีการประชุมหรืออภิปรายทั้งครอบครัวของตระกูลฉีจะมารวมตัวกันที่นี่

"ไม่ได้กลับมามานานมากแล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสินะ!" ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

ฉีปู้อวี่ ได้ผลักประตูออกแล้ว ซึ่งทําให้ ฉีเติ่งเสียน โน้มตัวเข้าไป ชายชราคนนี้เข้าใจยากจริงๆ คงจะมีค่าพอให้ระลึกถึงเมื่อครั้นในอดีตนะ?

นายท่านกําลังนั่งอาบแดดอยู่ในลานบ้านเขาพิงเก้าอี้ปรับเอนนอนแกว่งไปมา

นายท่านมีอายุมากกว่าแปดสิบปีแล้ว ผมขาวหมด แต่... แต่ผิวพันมีสีแดง สามารถกินข้าวสามชามในมื้อเดียว ร่างกายดีมากๆ ขาและเท้ามีข้อเสียเล็กน้อย นี่เป็นปัญหาเก่าๆ ที่เกิดจากการสู้รบเมื่อยังเยาว์วัย เพราะว่า เคยช่วยเพื่อนร่วมรบในทะเลสาบน้ําแข็งที่อุณหภูมิลบ 20 ถึง 30 องศา ขาของเขาถูกแช่แข็งมาก่อน

"โอ้ ท่านปู่สุดยอด" ฉีเติ่งเสียนพูดเบาๆ

"เด็กดี สูงมากและหล่อมาก ไม่น่าแปลกใจที่หาแฟนสาวได้มากมาย!" นายท่าน หันหน้าไปพูดอย่างมีความสุขทันทีและหยิบเหล้าดอง ที่วางไว้ข้างเคียงเพื่อดื่ม

ฉีเติ่งเสียนนิ่งและพูดว่า "นายท่าน ข้ามีแฟนสาวเพียงคนเดียว"

นายท่านพูดว่า "รู้ไหม เจียงชิงเย่ว์เป็นสาวน้อยที่น่ารักมาก พวกเราทุกคนได้เห็นความยิ่งใหญ่ของท่านที่งานเทศกาลภาพยนตร์"

ฉีเติ่งเสียน มีความรู้สึกของความตายด้านทางสังคมในที่เกิดเหตุล้วนเป็นคนในครอบครัวเองทั้งนั้น ทําไมถึงไม่พบกันมาหลายปี อีกทั้งยังเริ่มทําร้ายผู้คนทันทีที่พบกัน?!