บทที่ 1684 รูปแบบดั่งเทพ

การประชุมในรัฐบาลกลางดำเนินไปเป็นเวลานาน และมีการพักระหว่างการประชุม มีคนนำอาหารกลางวันมา และทานกันในห้องประชุม

การประชุมดำเนินไปจนถึงบ่ายสี่โมงจึงเลิกประชุมไป

ฟู่เฟิงหยุนชวนทุกคนไปทานอาหารเย็นด้วยกัน แต่ฉีปู้อวี่ไม่สนใจ เขาก็ไม่ได้เสแสร้งกับผู้มีอิทธิพลเหล่านี้อยู่แล้ว หน่ายเกินกว่าจะติดต่อสานสัมพันธ์เพิ่มเติม

และฉีเติ่งเสียนก็ไม่สนใจ ดังนั้นหยางกวนกวนและ เฉินหยูจึงไม่ได้ไปด้วย และถือโอกาสโทรตามให้ลู่หลิงหลิงที่ไปเยี่ยมชมจุดชมวิวกลับมาทานข้าวเย็น

การประชุมครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นการสรุปนโยบายของเผิงไหล รัฐบาลกลางจึงตั้งมติ อยากที่จะหาทางส่งเสริมจั่วเฉินให้ขึ้นตำแหน่ง

“กลับบ้านไปกินข้าวกันเถอะ วันนี้เราก็สั่งเป็ดย่างกลับไปกัน” ฉีเติ่งเสียนไอแล้วพูด

“คุณนี่ไม่เคารพน้าจ้าวเลย” เฉินหยูเอามือล้วงกระเป๋าแล้วพูดด้วยกึ่งรอยยิ้ม

“ถ้าคุณเคารพ ก็กินให้มากๆ ล่ะกัน!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความโกรธ

หยางกวนกวนที่อยู่ด้านข้างก็พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก เธอเคารพจ้าวซือชิงมาก แต่เธอไม่สามารถเคารพทักษะการทำอาหารของเธอได้จริงๆ!

เหตุผลหลักก็คือ ตอนที่จ้าวซือชิงทำอาหาร เธอมักจะชอบทำตามความคิดของเธอเอง เธอยืนกรานที่จะเติมเครื่องปรุงที่ไม่จำเป็น ซึ่งจะทำให้รสชาติของอาหารจานอร่อยเสียหาย

ดังนั้น ฉีปู้อวี่จึงควักเงินเพื่อซื้ออาหารกลับไปกิน และขอให้จ้าวซือชิงหุงข้าวเท่านั้น

เอินหยูรับสายไม่กี่สายในรถ แล้วพูดกับ ฉีเติ่งเสียนว่า "มิฮาอิดถึงเมืองหลวงแล้ว หาโอกาสที่เหมาะสมลงมือ?”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิดและกล่าวว่า “ไม่สามารถปล่อยให้มิฮาอิดบรรลุเป้าหมายได้ ไม่เช่นนั้น สถานการณ์ทางหนานหยางจะพังทลาย การกระทำเล็กน้อยส่งผลต่อสถานการณ์โดยรวม”

เมื่อตระกูลจ้าวได้กุมเส้นเลือดใหญ่ของหนานหยางไว้แล้ว มันไม่ง่ายเลยที่จะเผชิญหน้ากัน ท้ายที่สุด ทรัพยากรธรรมชาติของหนานหยางนั้นอุดมสมบูรณ์ มีทรัพยากรของเมืองหัวกั๋วนำเข้าจากที่นี่มากมาย

ตระกูลจ้าวยึดเอาสัดส่วนหลักของหนานหยาง ใช้เป็นภัยคุกคาม ใครล่ะจะสั่นคลอนพวกเขาได้? หากพวกเขายังคงพึ่งพาพลังของพวกเขาต่อไป เกรงว่าความพยายามทั้งหมดจากเมื่อก่อนถึงตอนนี้จะไร้ประโยชน์

หลังจากจอดรถไว้ที่ประตูบ้าน ผลักประตูเปิดออก หลายคนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เพราะพวกเขาเห็นจ้าวซือชิงกำลังเล่นหมากรุกกับใครบางคนในสวน และคนที่เล่นหมากรุกด้วยก็ไม่ใช่ใครอื่น คือจ้าวหงหนี

“คุณป่า ท่านแพ้อีกแล้ว!” จ้าวหงหนีเพิ่งมองไป ยิ้มแล้วพูดอย่างมั่นใจอย่างสง่างาม

“โถ่ ตอนนี้หนูเป็นนักเล่นหมากรุกมืออาชีพ วันๆ เล่นหมากรุกกับผู้เล่นมืออาชีพ ฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ของหนูได้อย่างไร?” จ้าวซือชิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มเบาๆ และส่ายหัว

จ้าวหงหนีเก่งเรื่องหมากรุก ท้ายที่สุด เธอเป็นนักเล่นหมากรุกมืออาชีพ และเพื่อนๆ ของเธอส่วนใหญ่เป็นผู้ฝึกสอนสูงด้านหมากรุก คลุกคลีกับคนเหล่านี้ตลอดทั้งวัน แน่นอนว่าทักษะการเล่นหมากรุกของเธอก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด

จ้าวหงหนียิ้มให้ ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า "คุณกลับมาแล้ว ลองเล่นสักตากันไหม!"

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวโดยตรง เขาไม่อยากสัมผัสประสบการณ์การเป็นเจ้าของจ้าวหงหนี จึงพูดว่า "พวกเราประชุมมาทั้งวัน รู้สึกวิงเวียนปวดหัว มันเหนื่อยมากเลย! วันหลัง วันหลังค่อยว่ากันดีกว่า!”

เฉินหยูพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ฉันมาเล่นกับเธอเป็นไง? ได้ยินมาว่าคุณเป็นนักหมากรุกมืออาชีพ”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “เล่นบ้าบออะไร กินข้าวแล้ว!"

จ้าวซือชิงและจ้าวหงหนีเกมตัวหมากรุกและกระดานหมากรุก จากนั้นจัดอาหารที่ซื้อมาใส่จาน ทั้งครอบครัวก็รวมตัวกันรับประทานอาหาร

“คุณกลับมาจากเผิงไหลตั้งแต่เมื่อไหร่?” ฉีเติ่งเสียนเหลือบมองจ้าวหงหนี และอดไม่ได้ที่จะถาม