บทที่ 1685 ดาบที่อ่อนโยน

“คนที่แตกคอกับตระกูลจ้าว คือจ้าวหงซิ่ว เกี่ยวอะไรกับฉันจ้าวหงหนีล่ะ?”

จ้าวหงหนีนิ่งสงบมาก เอาเป็ดย่างยัดเข้าปาก ทำเอาแก้มของเธอนูนป่อง แลดูน่ารักมาก

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด และพูดว่า: "ฉันก็จะทำให้ตัวเองเป็นโรคจิตเภทด้วย เมื่อถึงเวลา ผู้ก่อการร้ายฉีเติ่งเสียนเป็นคนทำ แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับพระอัครสังฆราชฉีเติ่งเสียนฉันคนนี้!"

หยางกวนกวน เฉินหยูและคนอื่น ๆ ได้ยินคำพูดเหล่านี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพูดไม่ออกเลยทีเดียว

“แต่ก่อนตระกูลจ้าวนั้นแข็งแกร่งมาก จนไม่คุ้มที่จะแตกคอด้วย แต่ตอนนี้ก็ถึงเวลาอันสมควรแล้ว” จ้าวซือชิงมองไปที่ฉีเติ่งเสียน แล้วพูดอย่างใจเย็น

จ้าวซือชิงคือครูสอนหมากรุกคนแรกของจ้าวหงหนี ถ้าพูดให้ถูก คือครูคนแรกของจ้าวหงซิ่ว

เพราะจ้าวหงซิ่วเป็นตัวละครหลัก ไม่อย่างนั้น จ้าวหงหนีจะไม่เรียกเธอว่าพี่สาว

หลังจากที่ได้สัมผัสกับหมากรุก จ้าวหงซิ่วที่เดิมมีชีวิตเหมือนหมากสีดำ ก็พบแสงสว่างจากหมากสีขาวที่แทรกเข้ามา ได้พบกับแสงสว่างอันริบหรี่

ส่วนอีกบุคลิกของเธอ จ้าวหงหนีก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน

ในโลกนี้บางคนเกิดมาหมกมุ่นอยู่กับภาพวาด จึงมีคนบ้า และอัจฉริยะอย่างแวนโก๊ะ บางคนเกิดมาเพื่อชอบวิทยาศาสตร์ จึงมีนักวิทยาศาสตร์บางคนเหมือนไอน์สไตน์ บางคนชื่นชอบหมากรุก จึงมีปรมาจารย์หมากรุกเช่นหวู่ชิงหยวนปรากฏตัวขึ้น

จ้าวหงซิ่วคือชื่นชอบหมากรุก แต่ชีวิตของเธอนั้นเย็นชาและโหดเหี้ยม ดังนั้น บุคลิกของจ้าวหงหนี จึงเกิดในบุคลิกของหมากรุกนี้

หมากรุกเป็นเกมของเมืองหัวกั๋ว ที่มีแนวคิดทางปรัชญาอันไม่มีที่สิ้นสุดและความรู้อันลึกซึ้ง ผสมผสานปรัชญาของไท่เก๊กรวมอยู่ในนั้นด้วย บางทีอาจเกิดจากการลุ่มหลงหมากรุก ถึงทำให้จ้าวหงซิ่วเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้แบบนี้

“ยังไม่ถึงเวลาประจันหน้ากับตระกูลจ้าว คราวนี้อย่าทำให้เรื่องบานปลายไปไกลนัก แค่ฆ่ามิฮาอิด เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายมากเกินไป แล้วทำให้คนพวกนั้นกลายเป็นสุนัขจนตรอก” จ้าวซือชิงกล่าว

เฉินหยูเหลือบมองจ้าวซือชิงอย่างครุ่นคิด ราวกับว่าได้ค้นพบอะไรบางอย่าง

จากการสังเกตอย่างจริงจังของเธอ จ้าวซือชิงดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าครอบครัวที่แท้จริง เธอดูมิเคยแก่งแย่งกับใคร อ่อนโยนละมุนละไม แต่จริงๆ แล้วเธอไม่ใช่

ดูเหมือนเธอจะมีตราชั่งในใจ และสถานการณ์โดยรวมก็อยู่ในใจของเธอ ควรทำอะไร สามารถทำอะไรได้ ขอบเขตของสิ่งที่ทำ ล้วนมีมูลในนั้น

หลังจากที่เธอพูดออกมา ทั้งฉีเติ่งเสียนหรือฉีปู้อวี่ มักจะไม่มีคำพูดอะไร

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอเป็นเทพีแห่งตระกูลจ้าว ไข่มุกอันเป็นเอกลักษณ์แห่งเมืองหลวง” เฉินหยูอดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเอง “แต่น่าเสียดายที่ตระกูลจ้าวดูหมิ่นฉีปู้อวี่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ลงเอยแบบนี้"

"ไม่…..."

"แม้ว่าตระกูลจ้าวจะเห็นดีงามกับฉีปู้อวี่ แต่ไม่ช้าก็เร็วก็จะแจกคออยู่ดี คนเช่นนี้ มีจิตใจที่ผ่องใสและไม่มีวันถูกควบคุมได้ง่ายๆ

“บางที คนๆ นี้เกิดมาเพื่อยุติสิทธิพิเศษของตระกูลจ้าว”

เฉินหยูมีคำพูดในใจมากมาย ทั้งยังเข้าใจจ้าวซือชิงคนนี้ใหม่อีกด้วย “ถ้านายท่านคนนั้นในครอบครัวฉันมีทักษะครึ่งหนึ่งของจ้าวซือชิง ฉันจะยอมตายไปเอง!"

จ้าวซือชิงยิ้มแล้วพูดว่า: "ประเดี๋ยวพวกเธอตามฉันออกไปทำธุระ"

ฉีเติ่งเสียนถาม: "แม่ปกติไม่ออกนอกประตูใหญ่ ไม่ล่วงข้ามประตูสอง เตรียมที่จะไปทำอะไรล่ะ? ไม่กลัวจะปลุกเร้าตระกูลจ้าวเหรอ?”

จ้าวซือชิงพูดอย่างใจเย็น: "คลับย่งจิ่วนี้ ฉันเป็นคนสร้างเอง ถึงเวลาเอามันคืนมาแล้ว"

"ชื่อคลับนี้แปลกมาก"

ลู่หลิงหลิงเป็นคนนอกวงล้อมสนทนามาโดยตลอด ไม่เคยพูดจาอะไรมากมาย อดไม่ได้ที่จะพูดแขวะเบาๆ

จ้าวซือชิงหัวเราะแล้วพูดว่า “แปลกเหรอ?”