บทที่ 1692 แผนการรอบคอบ

หากมิฮาอิดสามารถร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับตระกูลจ้าวได้ และผ่านอิทธิพลของตระกูลจ้าวเพื่อได้รับการสนับสนุนจากทางการ เขาจะกลายเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของสวีเอ้าเสวี่ย!

ตอนนี้การเคลื่อนไหวหลายอย่างของตระกูลจ้าวในหนานหยาง ล้วนเป็นการกระทำผ่านสวีเอ้าเสวี่ย หากมิฮาอิดเติบโตขึ้นอย่างมาก สวีเอ้าเสวี่ยก็จะไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

"ก็ได้ ก็ได้ ใครให้เธอเป็นคนรักเก่าของฉันล่ะ? ในเมื่อคนคนนี้เป็นภัยคุกคามต่อคุณ งั้นฉันก็จะฆ่าเขาก็แล้วกัน" ฉีเติ่งเสียนตอบกลับ

เขารู้สึกพอใจอยู่ในใจ เพราะแต่แรกก็วางแผนที่จะฆ่ามิฮาอิดอยู่แล้ว และสวีเอ้าเสวี่ยก็เป็นฝ่ายติดต่อเขามาเอง เหมือนกับส่งเงินมาให้ นี่มันดีเกินไปจริง ๆ

มิฮาอิดมีอิทธิพลมากในหนานหยาง ครั้งหนึ่งเคยล้อมเหมืองที่เป็นของสวีเอ้าเสวี่ยและข่มขู่เธอ ทำให้เธอเสื่อมเสียเกียรติยศและต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก

จ้าวซือชิงก็มีความตั้งใจที่จะกำจัดมิฮาอิด หนึ่งในนั้นเพื่อให้แน่ใจว่าตระกูลเฉินจะไม่ถูกสั่นคลอน อีกส่วนหนึ่งก็เพราะเรื่องที่สวีเอ้าเสวี่ยต้องถูกดูหมิ่นในเรื่องนี้

ฉีเติ่งเสียนวิดีโอหาสวีเอ้าเสวี่ย แต่เธอตัดสายอย่างเด็ดขาด

"เฮ้อ หาเรื่องเสียเอง!" ฉีเติ่งเสียนยักไหล่

แต่ฉีเติ่งเสียนเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้ เขากดโทรอีกครั้ง และก็ไม่แปลกใจที่ถูกตัดสายอีกครั้ง

ดูเหมือนระยะห่างระหว่างเขากับคนรักเก่ายังอีกยาวไกล

ฉีเติ่งเสียนเดินทางจากสนามบินกลับบ้านอย่างช้า ๆ ระหว่างทางชมวิวเพลิดเพลินใจ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาเห็นฉีปู้อวี่กำลังจับมือกับจ้าวหงซิ่ว ทั้งสองมือสลับกันประสานอยู่บนแขนท่อนล่างของอีกฝ่าย ผลักดันและยื้อกันเพื่อทดสอบพลัง

สาเหตุที่มองออกทันทีว่านั่นคือจ้าวหงซิ่วไม่ใช่จ้าวหงหนี ก็เพราะบนใบหน้าของจ้าวหงซิ่วมักแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่คงอยู่เป็นเวลานาน ทำให้คนเคารพแต่ไม่กล้าเข้าใกล้

ทั้งสองไม่ได้สู้กันเอาเป็นเอาตาย เพียงแค่ผลักดันมือทดสอบพลังสดับเท่านั้น จึงดูเป็นไปอย่างกลมกลืน

ฉากนี้ดูเหมือนจะสงบสุข เหมือนกับกำลังเล่นกันอยู่ แต่ในความเป็นจริง หากใครที่มีฝีมือด้อยกว่าเข้าไปยุ่ง ก็คงถูกซัดปลิวออกไปในพริบตา

จ้าวซือชิงเดินออกมาจากในบ้านและพูดว่า "ฉันติดต่อกับเพื่อนเก่าเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างถูกจัดเตรียมพร้อมหมดแล้ว พวกคุณฆ่ามิฮาอิดเสร็จแล้วก็รีบออกจากเมืองหลวงทันที"

ฉีปู้อวี่ได้ยินเช่นนั้นก็เสียสมาธิ ทำให้จ้าวหงซิ่วฉวยโอกาสจับแขนขวาของเขาและผลักออกไปทันที ก้าวเท้าสะดุดถอยหลังไปหกก้าว เกือบจะล้มลง

"ลูกผู้ชายอย่าไปคิดเรื่องรักๆ ใคร่ ๆ!" จ้าวซือชิงดูเหมือนจะเดาได้ว่าฉีปู้อวี่คิดอะไรอยู่ จึงยิ้มและพูดอย่างอ่อนโยน

ฉีปู้อวี่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับยืนเอามือไพล่หลัง แสดงท่าทีเย่อหยิ่งเหมือนไม่ยอมรับในสิ่งที่จ้าวซือชิงพูด

ฉีเติ่งเสียนถามว่า "แล้วเมื่อไหร่เราจะลงมือดี?"

"ก็ในวันมะรืนนี้ไง มาดูแผนที่กัน... มิฮาอิดจะออกจากตรงนี้ พวกคุณจะไปดักฆ่าเขาที่นี่" จ้าวซือชิงหยิบแผนที่เมืองออกมา ชี้ไปยังจุดต่าง ๆ บนแผนที่ "และที่สำคัญ วันนั้นฝนตกหนัก นับเป็นเวลาที่ดีสำหรับการฆ่าคน"

ฉีเติ่งเสียนก็พูดว่า "แต่ว่าการที่พี่สาวจะปรากฏตัวออกมาแบบนี้ มันโอเคจริงเหรอ?"

จ้าวหงซิ่วขมวดคิ้วและพูดด้วยความรังเกียจ "อย่าเรียกฉันว่าพี่สาว ฉันไม่มีน้องชายอย่างนาย การที่นายเรียกแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงมาก!"

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน เขาไม่ได้สู้จ้าวหงซิ่วไม่ได้ แต่ไม่อยากมีปัญหาด้วย เพราะผู้หญิงคนนี้หากบ้าขึ้นมาเมื่อไหร่ เขาก็ปวดหัวเหมือนกัน

"แต่พวกเราฆ่าคนแล้วหนีไปไกลๆ หากตระกูลจ้าวมาหาเรื่อง คุณล่ะจะทำยังไง?" ฉีเติ่งเสียนถาม

"ไม่เป็นไร ให้หงซิ่วอยู่ที่นี่ก็พอ" จ้าวซือชิงตอบเรียบง่าย

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้า ครั้งนี้จ้าวหงซิ่วตั้งใจที่จะตัดสัมพันธ์กับตระกูลจ้าวอย่างเด็ดขาด เธอถูกตระกูลจ้าวกดขี่มานานหลายปี จนในที่สุดก็ตื่นขึ้นมาและตัดสินใจที่จะทรยศพวกเขา