บทที่ 1704 อาจารย์กับศิษย์

ฝนตกหนัก

ฝนที่โหมกระหน่ำดั่งสายน้ำที่พุ่งทะยานมาจากฟากฟ้า ท่วมท้นทั่วทั้งผืนโลก

สายฟ้า

ฟ้าคำรามกึกก้องราวกับเทพเจ้ากำลังโกรธเกรี้ยว แผดเผาความมืดมิดให้มลายหายไป

รถที่วิ่งฝ่าฝนมาจำต้องหยุด เพราะมีบางอย่างขวางทางจนไม่สามารถขับต่อไปได้

กลางถนนมีใครบางคนยืนอยู่ เป็นชายผู้สวมเสื้อคลุมฝนและหมวกงอบ เขายืนนิ่งไม่เอ่ยวาจา

เมื่อเขาถอดงอบออก ใบหน้าอันสุขุมและสง่างามของชายวัยกลางคนเผยให้เห็น ทว่าฝนที่โปรยปรายกลับไม่ทำให้ศีรษะของเขาเปียกเลย ราวกับมีพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นปัดฝนทั้งหมดออกไปจากตัวเขา

จ้าวหางเปียมองเห็นใบหน้าของชายผู้นั้นอย่างชัดเจน จึงกล่าวขึ้นว่า “เป็นอย่างที่คุณคาดจริงๆ คนของตระกูลฉีมาแล้ว! นั่นคือฉีปู้อวี่”

จ้าวซวนหมิงยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ลงจากรถไปโดยตรง พลังปราณในร่างแผ่ซ่านออกมาคล้ายใบบัวที่ปัดฝนไม่ให้สัมผัสตัวเขา

“ชิ้ง!”

หมวกงอบในมือของฉีปู้อวี่ถูกเขวี้ยงออกมา หมุนอยู่กลางม่านฝน น้ำฝนที่กระเด็นออกมาจากหมวกงอบกระแทกกับรถจนเกิดเสียงดังลั่นทิ้งรอยบุบเล็กๆไว้ตามตัวรถ

จ้าวซวนหมิงเอ่ยเสียงเย็นชา “ผู้พ่ายแพ้!”

เขายกมือขวาขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าหมวกงอบที่กำลังหมุนด้วยความแม่นยำ

“โครม!”

หมวกงอบแตกเป็นเสี่ยงๆ!

ฉีปู้อวี่กระชากเสื้อคลุมออกจากร่าง ตวัดเท้าเตะพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น น้ำกระเด็นสูงขึ้นสามเมตร จากนั้นเขาพุ่งออกมาจากม่านน้ำราวกับกระสุนปืน หมัดที่ผสมกับพลังของร่างกายพุ่งทะยานออกมาอย่างรุนแรงจนดูราวกับหมัดที่ร้อนแรงนั้นกำลังจะระเหยสายฝนให้หายไปทั้งหมด

จ้าวซวนหมิงและฉีปู้อวี่เปิดฉากต่อสู้อย่างดุเดือด!

ในเวลาเดียวกัน ชายอีกคนในชุดคลุมฝนก็ปรากฏตัวขึ้น เดินไปยังรถที่บรรทุกมิฮาอิดอยู่ พลังของเขาเงียบสงบลึกซึ้งราวกับเป็นห้วงลึกที่น่าหวาดหวั่น

จ้าวหางเปียกล่าวขึ้นว่า “ฉันไปขวางเขาเอง! แม้จะสู้ไม่ได้ในห้าสิบกระบวนท่า หรือจะเอาชนะเขาไม่ได้ แต่ฉันก็จะไม่แพ้ ในห้าสิบกระบวนท่านั้นคงพอให้ซวนหมิงสยบฉีปู้อวี่ได้”

เสียงของเขาแฝงความแกร่งกล้า แต่ยังคงมั่นคง

มิฮาอิดยกแก้วไวน์แดงขึ้นพร้อมกล่าวว่า “ขอบคุณ ท่านผู้อาวุโส”

เขาดูผ่อนคลายไร้กังวล เพราะเขาเชื่อมั่นว่าไม่มีใครสามารถมาฆ่าเขาได้เพราะเขาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของจ้าวซวนหมิงและพวก

“ปกป้องเขาให้ดี!”

จ้าวหางเปียเอ่ยขึ้น ก่อนจะพุ่งตัวออกจากรถด้วยความรวดเร็ว ร่างที่ชราภาพของเขาแกร่งกล้าดั่งพญามังกร กระทั่งยากจะเชื่อว่านี่คือชายที่มีอายุถึงร้อยปี!

แต่ในขณะที่เขากำลังจะเข้าถึงชายชุดคลุมฝน ก็ปรากฏเงาร่างอีกคนหนึ่งพุ่งทะลุม่านฝนเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมฝนและมีร่างเล็กกว่าชายชุดคลุม

แม้กระนั้นแรงที่ปล่อยออกมาขณะเหยียดแขนทั้งสองข้างกลับดังสนั่นยิ่งกว่าฟ้าคำรามบนท้องฟ้า!

“จ้าวหงซิ่ว!” จ้าวหางเปียตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เผชิญหน้ากับจ้าวหงซิ่วในสถานการณ์เช่นนี้

จ้าวหงซิ่วใช้ท่ามวยพันธนาการทงเป้ยที่ตระกูลจ้าวถนัดที่สุด ปลดปล่อยพลังจากแขนทั้งสองจนทำให้น้ำฝนกระเด็นเป็นคลื่นซัดสาดบริเวณรอบข้างสั่นสะเทือนจนน้ำกระเด็นกระแทกลำต้นของต้นไม้ จนทำให้เปลือกไม้ร่วงหล่นลงมา

จ้าวหางเปียเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ทำไม?!”

จ้าวหงซิ่วค่อยๆ ตั้งท่ามวยพร้อมตอบกลับอย่างจริงจัง “ศิษย์จ้าวหงซิ่ว ขออาจารย์คืนสู่สวรรค์!”

การปรากฏตัวของจ้าวหงซิ่ว ไม่เพียงทำให้จ้าวหางเปียตกตะลึง แต่จ้าวซวนหมิงก็ถึงกับตกใจเช่นกัน การที่จ้าวหงซิ่วเข้ามาในพื้นที่รับรู้ของเขาอย่างฉับพลัน ทำให้เขาเสียสมาธิ และเปิดโอกาสให้ฉีปู้อวี่กดดันอย่างรุนแรง

“หึ!” ฉีปู้อวี่สบถออกมาราวกับกำลังบอกจ้าวซวนหมิงว่า สู้กับฉันอยู่ยังกล้าจะเสียสมาธิอีกหรือ?

สีหน้าของจ้าวซวนหมิงเคร่งขรึมขึ้น เขาย่อมไม่กล้าประมาทฉีปู้อวี่ การต่อสู้ระดับนี้ แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด หากเสียสมาธิมากเกินไป ก็อาจพลาดพลั้งจนถึงตายได้ ความเข้มแข็งทางจิตใจเป็นข้อได้เปรียบของเขา หากสมาธิถูกรบกวน ข้อได้เปรียบนี้ก็จะหมดไป

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ขณะที่เขาใช้กระบวนท่ามือคู่จ้วงขานหลี่ฟาดไปที่เอวของฉีปู้อวี่ เขาก็สัมผัสได้ถึงวัตถุแข็งบางอย่าง