บทที่ 1705 จอมพลังแห่งยุคบรรพกาล

ฉีเติ่งเสียนต้องรับมือกับผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มห้าคนนั้นก่อน!

และหมัดของคนที่แข็งแกร่งที่สุดนั้นก็มาเร็วที่สุดเช่นกัน

เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดที่โจมตีมาโดยไม่ลังเลเลยสักนิด เขาระเบิดพละกำลังทั้งหมดออกมา! เขามีพละกำลังเต็มเปี่ยม จิตใจเต็มไปด้วยพลังและการสนับสนุนจากน้ำมนต์ ทำให้เขาอยู่ในสภาพที่ยอดเยี่ยมที่สุด!

ในขณะที่ผู้มีฝีมือสูงที่นำหน้าเผชิญหน้ากับฉีเติ่งเสียน ก็รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าจอมปีศาจแห่งนรก ไออันร้ายแรงของอีกฝ่ายล้นหลาม พลังของเขาสะท้านสะเทือนดั่งจะถอนภูเขาที่ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้!

เขาใช้ท่าไม้ตายในการโจมตี แต่ทันทีที่หมัดของเขากระทบกับการป้องกันของฉีเติ่งเสียน เขาก็รู้สึกว่าความคิดทั้งหมดของเขาสูญเปล่า

เพราะพลังของหมัดนั้นน่ากลัวเกินไป!

เหมือนกับที่เพ่ยหย่วนชิ่งคิดว่าจะเอาชนะหลี่หยวนป้าได้อย่างไร แต่เมื่อสู้กันจริงๆกลับพบว่าพลังของอีกฝ่ายนั้นยิ่งใหญ่ไม่มีใครเทียบได้ ไม่มีเทคนิคใดใช้ได้ผลเลย

เพียงแค่ช่วงเวลาที่ร่างกายของผู้มีฝีมือสูงสัมผัสหมัดของฉีเติ่งเสียน เขาก็เสียสมดุลทันที!

มืออีกข้างของฉีเติ่งเสียนอยู่ในตำแหน่งต่ำ แล้วพุ่งขึ้นไปอย่างรุนแรง หมัดของเขากำแน่นอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเสียงระเบิดในอากาศที่น่าหวาดกลัว ฝนรอบๆตัวกระจายไปจนเกิดเป็นสุญญากาศ!

หมัดนี้รุนแรงดั่งกระสุนปืน!

หัวใจของผู้มีฝีมือสูงเต้นระรัว รวบรวมพลังทั้งหมดของตัวเองไว้ที่จุดเดียว เขาหดไหล่โค้งเอวลง กระทืบเท้าแล้วย่อตัว ในเสี้ยววินาทีที่หมัดจะถึงคางของเขา เขาหลบออกไปได้อย่างเฉียดฉิว!

หมัดเมื่อครู่ทำให้เขารู้สึกเหมือนเฉียดตายจากเขี้ยวของยมทูต

จิตใจของเขาจึงสั่นไหวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน ในช่วงเวลานั้นเขาไม่ได้ระวังการทรงตัวและคิดเพียงแค่จะหนีห่างออกไป เขาจึงถอยออกไปกว่า 5 เมตรทันที

หมัดของฉีเติ่งเสียนพลาดเป้าไป หากเป็นปกติ เขาคงพุ่งตามไปพร้อมกับท่าไม้ตายซ้ำ ต่อยผู้มีฝีมือระดับกลางนี้ให้ตายได้ใน 3-5 ท่า

แต่ตอนนี้ทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะอีกสี่คนก็เข้ามาจู่โจมติดๆกัน

หมัดของพวกเขาแฝงด้วยพลังมืด สามารถทะลุเข้าไปถึงอวัยวะภายใน ต่อให้ฉีเติ่งเสียนใช้วิชาระฆังทองคุ้มกายมารับ ก็ยังรับมือยาก นอกจากนี้ทั้งสี่คนยังเป็นผู้มีฝีมือระดับกลาง ไม่ใช่แค่การชกครั้งเดียวแล้วจบ หากถูกโจมตีท่าไม้ตายชุดต่อไปต้องตามมาแน่นอน!

ฉีเติ่งเสียน พลิกแขนขวาไปด้านหลัง ใช้ท่า “ซูฉินสะพายกระบี่” และพอดีกับที่หมัดปืนใหญ่อย่างรุนแรงกระแทกเข้าที่แขนท่อนล่างของเขา

"โดนแล้ว!" ผู้มีฝีมือที่ชกหมัดออกไปถึงกับดีใจอย่างยิ่ง เมื่อรู้สึกถึงแรงกระแทก

แต่ทันใดนั้น เขาจึงได้เห็นอย่างชัดเจนว่าจริงๆแล้วฉีเติ่งเสียนใช้ท่อนแขนด้านล่างพลิกไปด้านหลังในมุมที่ไม่น่าเชื่อ แล้วไขว้ไว้ที่หลัง

ฉีเติ่งเสียนเสียการทรงตัวจากหมัดนั้นเช่นกัน ทว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะยืนอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว

เขาใช้แรงจากหมัดนั้นก้าวตามรอยเท้ามังกร ออกตัวไปไกลกว่า 4 เมตรในพริบตา

ผู้มีฝีมือที่เพิ่งถูกเขาบังคับให้ถอยหลังไปเมื่อครู่ เห็นว่าฉีเติ่งเสียนมาถึงตรงหน้าตัวเองภายในเสี้ยววินาที ถึงกับรู้สึกเย็นวาบ รีบคิดจะออกหมัด แต่ก็เห็นรอยยิ้มอันน่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของอีกฝ่าย

แค่สบตาฉีเติ่งเสียน เขาก็เกิดความกลัวอย่างรุนแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ในเสี้ยววินาทีที่เขาชะงัก สี่คนอื่นก็พุ่งเข้ามาโจมตี

เขาคิดว่าฉีเติ่งเสียนจะฉวยโอกาสนี้ฆ่าเขา แต่ฉีเติ่งเสียนกลับไม่ลงมือ เขาเพียงแค่ยกแขนขวาขึ้น หมุนเหมือนปีกเครื่องบินแล้วหมุนตัวหันไปด้านหลัง

"ท่านกนางแอ่นคืนรัง? แย่แล้ว...เขาแค่ขู่ฉัน แต่ที่จริงจะโจมตีคนข้างหลังต่างหาก!" เขาเข้าใจทันทีและพยายามจะโจมตีหลังของฉีเติ่งเสียน แต่ก็สายไปแล้ว