บทที่ 1714 ศิลปะแบบดั้งเดิมของโยวตู

“ข้าคือฉินซื่อหวง ฉันเป็นอมตะจากน้ำอมฤต ทำให้ยังไม่ตาย! โอนเงินห้าพันมาให้ข้าเพื่อคลายผนึกของนักรบดินเผาและม้า เมื่อข้าออกไปได้ ข้าจะทำให้เจ้าเป็นกษัตริย์”

นี่เป็นการหลอกลวงที่โง่เขลาและไม่น่าเชื่อที่สุดในตอนนั้น แต่ถึงอย่างนั้นบางคนยังคงตกหลุมพลาง...

ตอนนี้หมาป่าโลภ ใช้คำพูดที่คล้ายกันเพื่อหลอกลวงคนเจียเผิงทั้งสองคนและพวกเขาก็เชื่อเช่นนั้นจริงๆ

“หนึ่งพันล้านดอลล่าร์? นี่ถือไม่ได้มากมายอะไรสำหรับสมาคมงูดำของเรา แต่ก็ถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่พอสมควร” โทโจร็อคสงบลง ก่อนจะกล่าวพร้อมทั้งขมวดคิ้ว

“ถ้าแลกหนึ่งพันล้านดอลลาร์กับการสนับสนุนคุณหมาป่าโลภได้ นั่นถือเป็นเรื่องเล็กน้อย!” โยสุเกะ ยามาโมโตะกล่าว เพราะเขาชื่นชมหมาป่าโลภมาก

หมาป่าโลภพูดอย่างเย็นชา: “หนึ่งพันล้านดอลลาร์ เป็นเพียงการยกเลิกการระงับบัญชีของฉันและทำให้หัวรบนิวเคลียร์ใช้งานได้เท่านั้น แต่อย่าห่วงเลย หลังจากหัวรบนิวเคลียร์ของฉันใช้งาน ใครจะไม่กลัวฉันกัน อยากได้เงิน ก็แค่เอ่ยปากออกมาไม่ใช่เหรอ?!”

นาคากาว่า ฮิเดโกะยังกล่าวอีกว่า “คุณหมาป่าโลภในตอนนั้นสามารถขโมยระเบิดนิวเคลียร์ของประเทศเสวี่ยได้ ฉันคงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากเรื่องความสามารถของเขา!”

หมาป่าโลภเหลือบมองนาคากาว่า ฮิเดโกะอย่างเห็นด้วยแล้วพูดว่า “คุณฮิเดโกะ คุณยังคงเชื่อใจฉันเหมือนเคย!”

โทโจร็อคอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “คุณหมาป่าโลภ บอกได้ไหมว่าใครยึดหัวรบนิวเคลียร์ของคุณ และใครระงับบัญชีของคุณ”

หมาป่าโลภจู่ๆก็รู้สึกว่าปวดฟันขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน แต่เขาที่ติดตามฉีเติ่งเสียน มาตลอดหลายวันนี้ ทำให้ได้เรียนรู้บางอย่าง

เขาจึงเอามือไพล่หลัง มองดูโทโจร็อคอย่างมีความหมาย แล้วพูดช้า ๆ ว่า “บางเรื่องที่พวกคุณไม่รู้ มันคงจะดีกว่า!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา โทโจร็อคก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ เขาพยักหน้าอย่างรีบเร่งแล้วพูดว่า “รับทราบ เข้าใจแล้วครับ!”

โยสุเกะ ยามาโมโตะพูดว่า: “คุณหมาป่าโลภบอกบัญชีเงินของคุณมา จะโอนเงินไว้ให้คุณก่อน แล้วต่อยไปดำเนินการทีหลังก็ได้”

หมาป่าโลภพยักหน้าแล้วพูดว่า: “ตกลง ฉันจะยอมรับความปรารถนาดีของนายไว้! เมื่อหัวรบนิวเคลียร์ของฉันใช้งานได้และบัญชีธนาคารของฉันก็ถูกปลดล็อค ฉันจะให้นายเห็นว่าฉันจะครองโลกได้อย่างไง!”

หลังจากพูดจบหมาป่าโลภ ก็แจ้งชื่อบัญชีของเขาทันที

“กูซินสกี?” โยสุเกะ ยามาโมโตะเห็นชื่อนี้แล้วถึงกับอึ้ง

“อ่อ...กูซินสกี้เป็นผู้มีอำนาจรายใหญ่ในประเทศเสวี่ยและเป็นมิตรสหายที่ยอดเยี่ยม บัญชีของฉันถูกระงับ ก็เลยต้องใช้บัญชีของเขา” หมาป่าโลภเอ่ยปาก

โยสุเกะ ยามาโตะไม่ได้สงสัย มีเพียงโทโจร็อคอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “ถ้า เป็นผู้มีอำนาจในประเทศเสวี่ย เงินแค่หนึ่งพันดอลลาร์ก็หามาได้ง่ายๆ หรือเปล่า?”

หมาป่าโลภส่ายหัวแล้วเยาะเย้ย: “ช่างโง่เขลา!”

โทโจร็อคได้ยินแบบนั้นกลับไม่โกรธ เขากลับแสดงความเคารพมากยิ่งขึ้น เขายกมือขึ้นแล้วพูดว่า “คุณหมาป่าโลภ ช่วยชี้แนะด้วยครับ?!”

หมาป่าโลภกล่าวอย่างสงบ: “ตอนนี้ความขัดแย้งระหว่างผู้มีอำนาจและรัฐบาลเริ่มเลวร้ายลงโดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์นองเลือด กลับกลายเป็นจะเข้าร่วมกันได้ยากยิ่งขึ้น เมื่อไม่นานมานี้ธนาคารของกูซินสกีเกือบจะล้มละลาย พวกนายคงไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม?”

โทโจร็อคได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า: “สมกับเป็นคุณหมาป่าโลภ สามารถรู้เรื่องสำคัญทั้งหมดในประเทศเสวี่ย ได้ทั้งหมด!”

นาคากาวะฮิเดโกะอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า “ถ้าไม่อย่างนั้นในตอนแรกเขาจะขโมยหัวรบนิวเคลียร์ของประเทศเสวี่ยได้ยังไง?”

คนเจียเผิงอีกสองคนที่เหลือ คิดว่าเรื่องนี้สมเหตุสมผลมากพอสมควร

โทรศัพท์มือถือของฉีเติ่งเสียนดังขึ้นในเวลานี้ และเขาพบว่ามีเงินพันล้านอยู่ในบัตรธนาคารในมือ

สิ่งนี้ทำให้เขาเต็มไปด้วยคำถาม และเขาก็เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ: “ให้ตายเถอะ ใครมีน้ำใจถึงขนาดโอนหนึ่งพันล้านดอลลาร์มาให้? ช่วงนี้ฉันก็ไม่ได้ไปหลอกเอาเงินใครนี่... เฮ้ ไม่ได้ไปหาเงินมาใช่ไหม?”