บทที่ 1715 หลอกล่อต่อไป

กินดื่มอิ่มแล้ว ยังได้เงินอีกด้วย สิ่งสำคัญคือพวกผีเจียเผิงทั้งสองยังประจบเขาต่างๆ นานา ซึ่งทำให้หมาป่าโลภมีความสุขมาก

เขารู้สึกว่านี่คือชีวิตของเขา ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อน!

นับตั้งแต่เขาถูกจับเข้าเรือนจำโยวตู เขายังมีชีวิตอะไรอยู่อีก? เขาใช้ชีวิตเหมือนผีมาโดยตลอด...

อย่างไรก็ตาม ไม่พอใจก็อยู่ในส่วนไม่พอใจ ชีวิตที่อิสระในตอนนี้ของเขาก็เป็นที่น่าพึงพอใจแล้ว ท้ายที่สุด ทรัพยากรในมือของเขาทั้งหมดฉีเติ่งเสียนเป็นผู้จัดการดูแล ไม่มีโอกาสกลับลำได้

"คุณหมาป่าโลภ เชิญ" นาคาวะ ฮิเดโกะเห็นว่าหมาป่าโลภกินดื่มอิ่มแล้ว เขาจึงยื่นผ้าเปียกด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมด้วยสีหน้าอ่อนโยน

โทโจร็อคและโยสุเกะ ยามาโมโตะพบว่ามันน่าเหลือเชื่อ ต้องรู้ว่าในสายตาของทุกคน นาคาวะ ฮิเดโกะเป็นผู้หญิงประเภทที่ไม่ยิ้มแย้ม ลงมือโหดเหี้ยม

แต่ทว่า ต่อหน้าหมาป่าโลภ เธอกลับทำตัวเหมือนแม่บ้านธรรมดาๆ ของเจียเผิงกั๋ว ทำตัวอ่อนโยนเอาใจใส่เป็นพิเศษ สิ่งนี้ทำให้คนยากที่จะเชื่อ

หมาป่าโลภเช็ดปากอย่างพึงพอใจแล้วพูดว่า "ดีมาก ฉันดีใจมากที่ได้รู้จักคุณทั้งสองในวันนี้! ในเรื่องของพวกคุณ ฉันช่วยเอง"

โทโจร็อคยกแก้วขึ้นแล้วพูดว่า: ถ้ามีคุณหมาป่าโลภออกโรง ฉันก็รู้สึกหายห่วง"

โยสุเกะ ยามาโมโตะกล่าวเสริมว่า “ใช่แล้ว คุณหมาป่าโลภที่สั่นสะเทือนโลกซื่อไห่ มีคุณช่วยเหลือ ฉีเติ่งเสียนมีสิบชีวิต ก็ไม่พอใช้"

หมาป่าโลภพยักหน้าและพูดอย่างมีความสุข "แน่นอน ฉีเติ่งเสียนนับประสาอะไร ฉันฆ่าเขาได้สิบครั้งด้วยมือเดียว! ฉันแค่ทิ้งระเบิดลงไป มันก็จะไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า!”

“อย่าว่าแต่ฉีเติ่งเสียนเลย ถึงเป็นพ่อเขา ฉันก็ไม่กลัว!”

“ต่างว่ากันว่าพ่อมันคือราชาระเบิดหัว ฮ่าฮ่า มีปัญญาก็มาระเบิดหัวฉันสิ!”

โยสุเกะ ยามาโมโตะหัวเราะอย่างเต็มที่: “ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า! สมแล้วที่คุณหมาป่าโลภ กล้าหาญมาก ฉันขอชื่นชม ถ้าดึงระเบิดนั่นออกมา อย่าลืมชวนฉันไปชมด้วยสักหน่อย!”

หมาป่าโลภเยาะเย้ย: "คนที่จะเห็นระเบิดของฉันได้ ล้วนเป็นผู้นำทางการเมืองจากหลากหลายประเทศ คุณยังไม่คู่ควร"

หมาป่าโลภพูดเช่นนี้ โยสุเกะ ยามาโมโตะไม่เพียงแต่จะไม่โกรธ กลับรู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง กล่าวว่า "คุณพูดสมเหตุสมผล"

หมาป่าโลภกล่าวว่า “สำหรับเรื่องของฉีเติ่งเสียน พวกคุณไม่ต้องห่วง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน ฉันจะทำให้เขาเจอดีทุกนาที!”

คนเจียเผิงทั้งสองเชื่อหมาป่าโลภอย่างลึกซึ้ง ชายผู้ดุร้ายที่สามารถขโมยหัวรบนิวเคลียร์ได้ และ และการข่มขู่ผู้ทรงเกียรติจากนานาประเทศด้วยอาวุธนิวเคลียร์ผู้นี้ ล้ำหน้ากว่าฉีเติ่งเสียน นักเลงตัวน้อยที่รู้วิธีรีดไถเงินเท่านั้น!

นากาวะ ฮิเดโกะกล่าวกับทั้งสองว่า "พวกคุณทั้งสอง เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ก็ออกไปก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องจะพูดกับหมาป่าโลภ"

โทโจร็อคและโยสุเกะ ยามาโมโตะคิดว่าวันนี้ได้จัดการเรื่องสำคัญ ฉีเติ่งเสียนถูกกำหนดให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว พวกเขารู้สึกโล่งใจมาก จึงพยักหน้า และขอตัวจากไป

“ครั้งนี้เราอยากเห็นว่าฉีเติ่งเสียนตายยังไง? ถ้าสู้จะเอาชนะคุณหมาป่าโลภได้ไหม? ถึงแม้สู้ได้แล้วจะสู้ระเบิดนิวเคลียร์ได้หรือ?” โยสุเกะ ยามาโมโตะรู้สึกได้ใจและหัวเราะลั่นมาก

“นิ่งไว้! นิ่งไว้ คุณโลภหมาป่าก็ไม่อยากให้เราทำตัวเอิกเกริกขนาดนั้น” โทโจร็อคพูดอย่างใจเย็น แต่ในใจเขาก็รู้สึกเรื่องนี้ได้รับการตัดสินแล้ว

เมื่อทั้งสองออกไป พวกเขาก็เดินผ่านห้องรับรองส่วนตัวที่ ฉีเติ่งเสียนและคนอื่นๆ อยู่ และมองผ่านหน้าต่าง

ฉีเติ่งเสียนหันไปเห็นทั้งสองคน มีสีหน้า "ฟังฉันกล่าวขอบคุณ" บนใบหน้าของเขา

“จะตายแล้วยังคงหัวเราะอีก โง่เขลา”

ทั้งสองคิดกับตัวเองและออกจากโรงแรม

หมาป่าโลภกำลังจัดเสื้อและกางเกงด้วยสีหน้าชั่วร้ายและพูดว่า: "คุณเป็นผู้หญิง ถามเรื่องของผู้ชายมากมายทำไมกัน! หือ?”