บทที่ 1723 ไม่ล้อเล่นด้วย

แขกที่มาวันนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นไตเท้อที่ซุนอิ่งซูนั้นเชิญมา

ทันทีที่ไตเท้อปรากฏตัว ทุกคนต่างตกตะลึง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ปรากฏว่าไตเท้อมาจริง ๆ !

ไตเท้อยิ้มอย่างจนใจและพูดว่า: “ขอโทษที่รบกวนทุกท่านนะครับ แต่วันนี้คุณซุนอิ่งซูเชิญผมมา ผมคงไม่ถือว่ามาโดยไม่ได้รับเชิญใช่ไหมครับ? ฮ่าฮ่า…”

ท่านประธานลุกขึ้นยืนทันที ยิ้มให้ไตเท้อและพูดว่า: “ประธานไต ไม่ได้เจอกันเสียนาน! คิดไม่ถึงว่าเราจะได้เจอกันที่เผิงไหลอีก ครั้งสุดท้ายที่เจอกันคืองานประชุมธุรกิจที่รัฐบาลจัดใช่ไหมครับ”

ไตเท้อเองก็ให้เกียรติท่านประธานเป็นอย่างดี เขาเข้ามาจับมือและพูดว่า: “สวัสดีครับท่าน จริงด้วยครับ ไม่ได้เจอกันเสียนาน”

ในตอนนั้นหลี่เสวียนเจินถึงกับตัวสั่นด้วยความโกรธ คิดไม่ถึงว่าไตเท้อจะปรากฏตัวในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้!

ท่านประธานเชิญให้ไตเท้อให้นั่งลง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ: “ผมได้ยินจากคุณอิ่งซู ว่าประธานไตสนใจจะร่วมมือกับซ่างซิง โดยตั้งใจจะให้แอปพลิเคชันแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซของคุณ ติดตั้งล่วงหน้ากับทางเราใช่ไหมครับ?”

ไตเท้อเหลือบมองหันเฉิงจุนที่หมดสติอยู่ที่มุมห้อง ก่อนจะมองไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วคิดในใจ : ‘เจ้าหนูนี่นิสัยเหมือนพ่อไม่มีผิด ทั้งรุนแรงทั้งชอบหาเรื่องทะเลาะ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องตีรันฟันแทง แม้แต่ในห้องประชุมของซ่านซิงก็ไม่เว้นมา

หลังจากความคิดนั้นผ่านไป เขารีบตอบคำถามของท่านประธานทันที: “ใช่ครับ… เดิมทีผมตั้งใจจะร่วมงานกับบริษัทผลไม้ของประเทศมี่ แต่หลานชายผมมาคุยกับผมและขอให้ผมลองพูดคุยกับคุณซุนดู หลังจากที่ได้คุยกัน ผมรู้สึกว่าเข้ากันได้ดีมาก ก็เลยตัดสินใจให้ซ่านซิงเป็นพาร์ตเนอร์ของผมแทนน่ะครับ!”

แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซที่ไตเท้อกำลังวางแผนสร้างนั้นมุ่งเป้าไปที่ผู้ใช้งานในต่างประเทศ ดังนั้น ตัวเลือกสำหรับพาร์ตเนอร์ในการติดตั้งแอปพลิเคชันล่วงหน้าจึงมีเพียงสองราย คือบริษัทผลไม้และซ่านซิงเท่านั้น

เขาเองก็ไม่มีความสนใจที่จะกลับไปทำธุรกิจในประเทศอีกแล้ว เพราะถึงแม้ธุรกิจจะใหญ่แค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานได้ หากคุณชายใหญ่สักคนเอ่ยปากกับนายท่านตัวเองว่า: “คุณปู่ ผมอยากทำครับ”

เหล่าบรรดาผู้บริหารระดับสูงของซ่านซิงต่างรู้สึกฮึกเหิมเมื่อได้ยินคำพูดของไตเท้อ

ไตเท้อเป็นถึงนักธุรกิจระดับแนวหน้า แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซที่เขากำลังจะสร้างย่อมไม่ธรรมดา หากซ่านซิงสามารถร่วมมือกับเขา ไม่เพียงแต่จะกอบโกยรายได้มหาศาล แต่ยังถือเป็นโอกาสที่จะเปิดตลาดใหม่ ๆ และสร้างโซ่ธุรกิจในแบบที่บริษัทต้องการได้อีกด้วย

ในขณะนั้น ซุนอิ่งซูก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ดูรู้สึกเหมือนจะจนปัญญา:

“ประธานไตคะ ดิฉันต้องขอประทานโทษด้วยนะคะ เงื่อนไขที่เคยคุยกันไว้ก่อนหน้านี้เกรงว่าคงไม่สามารถเป็นไปตามนั้นได้แล้วค่ะ”

“หืม? คุณหมายความว่ายังไงไม่ทราบ? เมื่อวานเรายังคุยกันลงตัวอยู่เลยไม่ใช่หรือครับ?” ไตเท้อชะงักไปเล็กน้อย

ซุนอิ่งซูแบมือพร้อมพูดว่า: “ฉันอาจจะต้องออกจากซ่านซิงแล้ว เรื่องการติดตั้งล่วงหน้าก็ไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของฉันอีกต่อไป ดังนั้นเงื่อนไขต่าง ๆ เชิญพวกคุณเจรจากันเองก็แล้วกันนะคะ”

อารมณ์ของไตเท้อพลันเย็นชาลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปยิ้มให้ท่านประธาน และพูดว่า: “โอ้ ขอโทษทีนะครับ พอดีผู้บริหารของบริษัทผลไม้เพิ่งโทรมาหาผม เดี๋ยวผมขอออกไปรับโทรศัพท์ก่อน เสร็จแล้วจะกลับมาคุยรายละเอียดกับคุณอีกทีนะครับ”

คำพูดที่เปลี่ยนไปของไตเท้อทำให้ทุกคนในที่ประชุมตกใจและร้อนใจทันที หากปล่อยให้ไตเท้อหลุดมือไป นั่นหมายถึงการสูญเสียโอกาสทำธุรกิจครั้งยิ่งใหญ่!

แม้รายได้จากการติดตั้งล่วงหน้าอาจไม่ใช่ตัวเลขที่สำคัญ แต่ความร่วมมือกับไตเท้อต่างหากที่เป็นสิ่งที่ซ่านซิงให้ความสำคัญมากที่สุด เพราะมันหมายถึงการเปิดตลาดใหม่และสร้างความแข็งแกร่งให้กับธุรกิจของพวกเขา

แต่เมื่อไตเท้อพูดแบบนี้แล้ว ท่านประธานก็ไม่อาจพูดอะไรให้เสียหน้าได้ คนในระดับนี้ย่อมต้องรักษามารยาทต่อหน้ากัน

เมื่อไตเท้อแสร้งออกไปข้างนอกเพื่อรับโทรศัพท์ ท่านประธานก็หันมายิ้มและพูดกับซุนอิ่งซูอย่างอ่อนโยนว่า:

“อิ่งซู ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ? เมื่อกี้ทุกคนแค่ล้อเล่นเอง คุณจะจริงจังไปทำไมกัน? คุณทำให้กลุ่มซ่างซิงของเรามีความก้าวหน้าแค่ไหน ทุกคนต่างเห็นกันทั้งนั้น จะมาทำให้คุณเสียสิทธิแค่เพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ได้ยังไง?” ท่านประธานพูดอย่างอ่อนโยน เพื่อปลอบโยนอารมณ์ของซุนอิ่งซู