บทที่ 1725 เสียงปืน

หากไม่มีผู้ชายที่อบอุ่นอย่างฉีเติ่งเสียน วันนี้คุณนายซุนคงต้องนอนกอดชักโครกทั้งคืน

เธอไม่เคยเมามากขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่เคยมีความสุขเท่าวันนี้เช่นกัน

เป็นเรื่องปกติที่ชีวิตคนเราได้ดั่งใจต้องมีความสุขให้สุด และฉีเติ่งเสียนก็สามารถเข้าใจได้ ดังนั้นเขาจึงไม่บ่นที่ต้องดูแลเธอ

เขาไม่สนใจบ้านหรู รถหรู นาฬิกาหรู และอื่นๆ ที่สำคัญคือพระอัครสังฆราชเป็นผู้ชายที่อบอุ่น รู้จักดูแลคน

ซุนอิ่งซูที่เมายังจำได้ดีว่าก่อนกลับวันนี้ เธอบอกว่าจะตกรางวัลเมื่อกลับถึงบ้าน เธอจึงเปิดเครื่องเสียงราคาแพงในห้องนอน เปิดเพลงขึ้นพร้อมเต้นรำไปด้วย ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เธอก็ถอดเสื้อผ้าออกไปด้วย

ฉีเติ่งเสียนตะลึง การแสดงแบบนี้ในบาร์เขาไม่เคยไปเลย มูแลงรูจอะไรยิ่งไม่รู้จัก......

แต่ช่วงเวลาดีๆ ก็อยู่ได้ไม่นาน ครู่เดียวซุนอิ่งซูก็วิ่งตรงไปที่ห้องน้ำ

หลังจากทรมานมาทั้งคืน ฉีเติ่งเสียนก็มีอาการปวดหัวเล็กน้อย แต่โชคดี คุณนายกลุ่มธุรกิจก็เหนื่อยจากความทรมาน อาเจียนได้พอประมาณแล้ว

เพียงแต่เช้าตรู่ ก็มีเสียงพรึบพับดังมาจากห้องนอน

อ้อ...กลายเป็นพระอัครสังฆราชกำลังตบให้คุณนายกลุ่มธุรกิจที่กำลังอาเจียนอยู่

“วันนี้ฉันอยากพักผ่อนที่บ้านสักหน่อย คุณไปบ้านตระกูลซุนคนเดียวเถอะ…” ซุนอิ่งซูพูดเบาๆ รู้สึกเสียใจที่เมื่อวานเธอดื่มมากเกินไป และท้องของเธอยังคงปั่นป่วนเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

“ฉันบอกให้คุณพอได้แล้ว แต่ถ้าคุณยืนกรานที่จะบอกว่าคุณมีความสุข ต้องดื่มให้มากกว่านี้” ฉีเติ่งเสียนยิ้มมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นเล็กน้อย

ซุนอิ่งซูกลอกตามาที่เขาแล้วพูดว่า "ฉันสู้คุณไม่ได้ คุณหยุดฉันหน่อยไม่ได้เลยเหรอ ต้องดูฉันดื่มหนักขนาดนั้นเชียว”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มแล้วพูดว่า: “ถ้าคุณไม่ดื่มมาก ฉันจะได้คุณรำเปลื้องผ้าอย่างไร?”

ทันใดนั้นใบหน้าของซุนอิ่งซูก็แดงก่ำ กัดฟันแล้วพูดว่า “ต่อไปอย่าเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก!"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า "ไม่เอ่ยสำหรับฉันก็ไม่ผลประโยชน์อะไร"

ซุนอิ่งซูกล่าวว่า "เว้นแต่อนาคตคุณจะไม่อยากดูอีก"

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง: "แน่นอนว่าฉันจะไม่พูดถึงมันอีก เรื่องที่ส่งผลร้ายต่อผู้อื่นไม่ได้ประโยชน์แก่ตัวเอง ฉันที่เป็นคนตรงไปตรงมา ฉันเอาเรื่องที่คุณเมามาล้อเลียนได้ยังไงล่ะ?”

ฉีเติ่งเสียนก็เป็นคนใจกว้าง ปรุงโจ๊กแล้วใส่น้ำมนต์ลงไปด้วย หลังจากทานโจ๊กชามนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นมาก

“โจ๊กที่คุณทำก็ดีมากเลยนะ ทานแล้วรู้สึกดีขึ้นมาก” ซุนอิ่งซูพูดด้วยความประหลาดใจ รู้สึกสดชื่น

“สูตรลับเฉพาะ หนึ่งร้อยล้านดอลล่าร์ต่อหนึ่งชาม” ฉีเติ่งเสียนกล่าวเบาๆ

พระสันตะปาปาสแกมเมอร์เฒ่านั่นคงไม่แค่หนึ่งล้านดอลล่าร์เท่านั้น น้ำมนต์หนึ่งหลอดขายให้เขาไหม? อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฉีเติ่งเสียนไม่อยากได้อีกต่อไป แต่ทุกครั้งที่เขารายงานภารกิจ เขาก็ยังต้องเอ่ยปากขอสองหลอด เพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย

ถ้าเป็นพระสันตะปาปาพบว่าเขาไม่สนใจน้ำมนต์อีก ย่อมเกิดความสงสัยขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงเวลานั้นจะเดือดร้อน

ซุนอิ่งซูอดไม่ได้ที่จะกลอกตาและบ่นว่า: "หนึ่งร้อยล้านดอลล่าร์ ไม่สู้ไปปล้นมาเลย!

"ฉีเติ่งเสียนยิ้ม ดูเหมือนว่าแม้แต่คุณนายซุนยังรู้สึกว่าพระสันตะปาปามากเกินไป เป็นการปล้นเงินชัดๆ -- เขาคิดแบบอาคิว

“วันนี้เสื้อผ้าของคุณไม่เข้ากัน ไปที่ห้องแต่งตัว ฉันจะช่วยจัดมันให้” ซุนอิ่งซูมองพิจารณาฉีเติ่งเสียนขึ้นๆ ลงๆ ด้วยความรังเกียจ “อย่างกับเศรษฐีใหม่”

“พี่ชอบเป็นเศรษฐีใหม่!” ฉีเติ่งเสียนโชว์โรเล็กซ์ เดย์โทน่าบนข้อมือด้วยสีหน้าโอ้อวด

พระอัครสังฆราชฉีสงสัยคุณนายซุนคือจงใจ เขารู้สึกว่าการแต่งตัวของเขาไม่มีปัญหา แค่คุณนายซุนอยากตามหาคุณค่าสูงสุดของมนุษย์สามประการในชีวิต

“ชุดนี้น่าจะเข้ากับปาเต็ก ฟิลลิปป์ 5959p นี้ดูเรียบๆ มีสไตล์ หากจับคู่กับโรเล็กซ์ก็จะดูหรูหราเกินไป” ขณะที่ซุนอิ่งซูกำลังแมกซ์ชุดให้กับฉีเติ่งเสียน เธอก็ถอดนาฬิกาออกแล้วใส่ปาเต็ก ฟิลลิปป์แทน

“อ๋อๆ แบบนี้เอง” ฉีเติ่งเสียนชม “คุณนายนี่พิถีพิถันจริงๆ!