บทที่ 175 ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ราชการ

แม้แต่ข้ออ้างที่จะไม่กลับบ้านคืนนี้หลี่อวิ๋นหว่านก็คิดไว้แล้ว

จะอ้างว่าพรุ่งนี้ปลัดจะมา เธอกลัวว่าตัวเองจะตื่นสาย ไปช้า จึงอยู่ด้วยกันไปเลย

แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าข้ออ้างนี้ง่อยมาก แต่ฉีเติ่งเสียนแคร์ที่ไหนล่ะ?

บางทีสิ่งที่เขาสนใจอาจเป็นถุงเท้าของเธอว่ามีตัวอักษรอยู่หรือเปล่ามากกว่า

เพิ่งขึ้นเขา รถของหลี่อวิ๋นหว่านขับบนทางอย่างไม่รีบร้อน แต่ทันใดนั้นก็มีรถจี๊ปคันหนึ่งสวนมา

รถจี๊ปคันนี้ขับเข้ามาในเลนของเธอ เธอตกใจจนบีบแตรหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับไม่ชะลอความเร็วเลย

"ตูม!"

BMW คันเล็กของหลี่อวิ๋นหว่านถูกรถจี๊ปชนที่ด้านหน้ารถอย่างแรง โชคดีที่เธอเหยียบเบรกฉุกเฉินไว้ รถจึงต้องหยุด

"พรึ่บ!"

ถุงลมนิรภัยเด้งออกมาทันที หัวของหลี่อวิ๋นหว่านกระแทกกับมัน จมูกถูกกระแทกจนเจ็บ น้ําตาก็ไหลออกมา

"แม่งเอ๊ย บ้าใช่ไหม? ขับรถยังไงเนี่ย?!" หลี่อวิ๋นหว่านทั้งร้อนใจและโกรธมาก คลําหามีดออกมากรีดถุงลมนิรภัยและผลักประตูออกจากรถ

รถทั้งคัน ตอนนี้ถูกชนจนไม่เป็นรูปไม่เป็นร่างแล้ว ฝากระโปรงหน้าแตกทั้งแถบ ชิ้นส่วนตกกระจายไปทั่ว

ทันทีที่ลงจากรถ คนที่ชนรถเธอก็ลงมาด้วย เป็นนายทหารหญิงในชุดเครื่องแบบทหาร ผมสั้นที่ดูเท่ สีหน้าที่เข้มงวด ซึ่งเป็นผู้ช่วยของอวี้เสี่ยวหลง หลงย่าหนานนั้นเอง

คนที่ลงมาตามหลังหลงย่าหนานยังมีชายสองคนในชุดลําลอง ดูแข็งแกร่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกน้องของเธอ

หลี่อวิ๋นหว่านพูดด้วยความโกรธว่า "เธอขับรถยังไงเนี่ย?!"

หลงย่าหนานกลับโบกมือ ชายชุดลําลองสองคนนั้นรีบวิ่งเข้ามาโดยไม่พูดอะไรสักคํา

ก่อนที่หลี่อวิ๋นหว่านจะตั้งตัวได้ เธอก็ถูกชายคนหนึ่งควบคุมตัวเอาไว้ และโดนเตะให้คุกเข่าลงกับพื้นทันที

จากนั้นก็มีแรงมาจากด้านหลังศีรษะ ใบหน้าถูกเข่าข้างหนึ่งกดลงบนพื้นอย่างแรง

โชคดีที่เป็นถนนลาดยาง พื้นค่อนข้างนุ่ม ไม่งั้นละก็ สามารถทำให้เธอเสียโฉมได้เลย

"ฉัน ฉันเป็นพลเมืองที่ถูกต้องตามกฎหมาย! พวกนายย้อนศรมาชนรถฉัน แต่กลับมาใช้กําลังกับฉันแบบนี้ หมายความว่าอะไร? ฉันจะไปไปร้องเรียนพวกนายคอยดูเลย!" หลี่อวิ๋นหว่านตะโกนด่า ในใจนั้นรู้สึกกลัวมาก

หลงย่าหนานเดินขึ้นมาแล้วนั่งยองๆ เริ่มค้นเสื้อผ้าของหลี่อวิ๋นหว่าน ทั้งบนทั้งล่าง ข้างในและข้างนอกสัมผัสไปทั่วร่างกาย

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หลี่อวิ๋นหว่านได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้ โกรธจนน้ําตาจะไหล แม้ว่าจะถูกผู้หญิงลูบคลํา แต่มันก็อับอายมากเหมือนกัน!

"เหอะ!"

หลงย่าหนานเชิดใส่ เดินไปที่รถ BMW เปิดประตูและเข้าไปค้นในรถอีกสักพัก

หลังจากที่ไม่พบอะไรเลย หลงย่าหนานจึงโบกมือให้ชายชุดลําลองสองคนที่กดหลี่อวิ๋นหว่าน

ชายสองคนปล่อยตัวหลี่อวิ๋นหว่านและถอยกลับไปด้านข้าง

"ไม่มีไรแล้ว เธอไปได้ละ รถคันนี้ แจ้งบริษัทประกันภัยจัดการเองนะ" หลงย่าหนานพูดด้วยน้ําเสียงที่เย็นชาและสั่งการ

หลี่อวิ๋นหว่านอึ้งไปเลย พูดด้วยความโมโหว่า "เธอหมายความว่าอะไร?"

"พวกคุณขับรถย้อนศรมาชนรถฉันแบบนี้ แล้วให้ฉันแจ้งบริษัทประกันภัยจัดการเองงั้นเหรอ?"

"พอลงจากรถก็ใช้กําลังกดฉันลงกับพื้น ไม่มีคำอธิบายหน่อยเหรอ?"

"ไม่มีคําขอโทษสักคำ แล้วจะปล่อยผ่านไปแบบนี้เหรอ?!"

สีหน้าของหลงย่าหนานนั้นดูนิ่งมาก

หลี่อวิ่นหว่านค่อยๆลุกขึ้นจากพื้น รู้สึกว่าตัวเองเจ็บแขนมาก ใบหน้าก็เจ็บแสบมากเหมือนกัน

"ฉันเป็นพลเมืองที่ถูกกฎหมายและปฏิบัติตามกฎหมาย จ่ายภาษีตรงเวลาทุกปี ใครให้อํานาจพวกนายมาทำกับฉันรุนแรงแบบนี้?!" หลี่อวิ๋นหว่านถามอย่างโกรธเคือง

"เธอไม่พอใจก็ไปร้องเรียนได้" หลงย่าหนานมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ กำลังจะหันหลังขึ้นรถ

หลี่อวิ๋นหว่านกลับขวางทางเธอไว้ พูดเสียงดังว่า "ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะเป็นใคร เธอชนรถฉันยังมาทำกริยาใส่ฉันหยาบคายแบบนี้ ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"ไม่งั้นวันนี้ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไป!"

หลงย่าหนานฟังคําพูดเหล่านี้ นัยน์ตาของเธอมองอย่างดูถูกเหยียดหยาม และพูดขึ้นว่า "เธอเป็นใคร? ไม่ให้ฉันไป ก็ไม่ให้ฉันไปว่างั้น?"

"พวกเรากําลังปฏิบัติหน้าที่ราชการ!"

"เธอบังเอิญขึ้นเขาในเวลานี้ นี่เป็นความผิดของเธอเอง โทษพวกเราไม่ได้"